ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ
[email protected]
Η πραγματικότητα φαίνεται να κερδίζει έδαφος σε βάρος της φαντασίας στο φετινό κινηματογραφικό μενού του 64ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν οι επίσημες συμμετοχές του περασμένου γουικέντ.
Πρωταγωνιστής στο διαγωνιστικό ο πόλεμος του Ιράκ και οι πληγές του, έτσι όπως καταγράφονται από τον Μπράιαν Ντε Πάλμα στο ψευδοντοκιμαντέρ «Redacted». Το χρονικό του βιασμού και του φόνου μιας 15χρονης Ιρακινής από Αμερικανούς στρατιώτες στη Σαμάρα, και από τον Πολ Χάγκις (της φήμης του «Crash») στο «Η κοιλάδα του Ελα», γύρω από τις προσπάθειες ενός βετεράνου αξιωματικού καριέρας (Τόμι Λι Τζόουνς) να ξεσκεπάσει την αλήθεια πίσω από την εξαφάνιση του γιου του, που μόλις είχε επιστρέψει από μια αποστολή στην εμπόλεμη ζώνη.
Μια 30ετία μετά τις περί Βιετνάμ ταινίες, το μοτίβο του «αθώου» Αμερικανού στρατιώτη που αποκτηνώνεται από τον πόλεμο επανέρχεται δριμύ, αλλά σταθερά μέσα από ένα βλέμμα αμερικανικό που θρηνεί περισσότερο τα δικά του παιδιά από οποιοδήποτε άλλο.
Ο Ντε Πάλμα στήνει το επιχείρημά του υιοθετώντας τη λογική του ρεπόρτερ – παρατηρητή, ο δε Χάγκις μέσα από μια σοβαρά ακαδημαϊκή γραφή, κλασικά αφηγηματική. Αν και αναπόφευκτα μονόπλευρα και τα δύο φιλμ είναι χρήσιμα και ενδιαφέροντα, πάντως εκείνο που κερδίζει ιδιαίτερα τις εντυπώσεις είναι η «Κοιλάδα» με το σενάριο και τις οσκαρικής δυναμικής ερμηνείες του.
Σε ανάλογο κλίμα αμφισβήτησης (εδώ της πολυεθνικής στυγνότητας) κινείται και το «Μichael Clayton» του Τόνι Γκίλροϊ με τον Τζορτζ Κλούνι, βάζοντας έναν πραγματογνώμονα νομικής εταιρείας να αντιμετωπίζει κατά μόνας μια χημική φίρμα – μεγαθήριο, και βγάζοντας τον άνθρωπο – μονάδα νικητή ενάντια στο σύστημα, όπως περίπου συνέβαινε στα περισσότερα (όχι πάντως όλα) πολιτικά θρίλερ της δεκαετίας του 70.
«Σε δημοκρατική χώρα ζούμε»
Ευτυχώς, πιο ψύχραιμος και ρεαλιστής απ όλους τους παραπάνω είναι ο Κεν Λόουτς, που θέλει στη νέα του ταινία «Σε δημοκρατική χώρα ζούμε» τους φτωχούς να… κλέβουν τους φτωχούς, ή αλλιώς το προλεταριάτο που ανέκαθεν σκιαγραφούσε ως θύμα να περνά στον ρόλο του θύτη.
Βαρύ όμως ήταν το κλίμα και στην άλλη πλευρά, στους μύθους. Με τον Γούντι Αλεν να επιστρέφει στη δραματική φλέβα του «Μatch point» στο «Ονειρο της Κασσάνδρας», με τους Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και Κόλιν Φάρελ σε ρόλους φιλόδοξων αδελφών που οδηγούνται στο έγκλημα για να καλύψουν τα δυσβάσταχτα χρέη τους, και τον Μπραντ Πιτ να υποδύεται τον Τζέσι Τζέιμς στο 2,5ωρο «γουέστερν χαρακτήρων» του Αντριου Ντόμινικ «Η δολοφονία του Τζέσι Τζέιμς από τον δειλό Ρόμπερτ Φορντ».
Μέσα στις αίθουσες, θλίψη και σκοτεινιά (με την καλή έννοια, δεν έχουμε μέχρι στιγμής δει κακή, έστω και μέτρια ταινία στο επίσημο πρόγραμμα). Εξω, ηλιοφάνεια, παρέλαση σταρ, συνωστισμός και επευφημίες. Οξύμωρο, αλλά έτσι δε γίνεται σε κάθε μεγάλο φεστιβάλ;
