Μετά από το φιάσκο των δύο εκδοχών του «Nymph()maniac», άλλο ένα τολμηρό κινηματογραφικό εγχείρημα μπαίνει στη συζήτηση για κυκλοφορία σε hardcore και softcore εκδοχή. Κι αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε μήπως στο μέλλον τα βλέπουμε όλα διπλά.
Ο Λαρς φον Τρίερ απεφάνθη ότι ο ίδιος θα υπογράψει μόνο το cut που θα τον αντιπροσωπεύει καλλιτεχνικά – κι αυτή είναι η πεντάωρη hardcore εκδοχή της ταινίας του. Για λόγους «ανοίγματος» του φιλμ σε περισσότερους διανομείς και ευρύτερο κοινό, φέρεται να επιτρέπει σε άγνωστο μέχρι στιγμής χέρι να παρέμβει στο υλικό του δημιουργώντας τη softcore εκδοχή.
Και τώρα η Ντάνα Μπρουνέτι, παραγωγός του «Fifty Shades of Grey», μιας μεταφοράς με τολμηρές σκηνές σεξ ανάμεσα στους πρωταγωνιστές Τζέιμι Ντόρναν και Ντακότα Τζόνσον, ανακοινώνει ότι η ταινία ενδέχεται να μονταριστεί δυο φορές, με το δεύτερο director’s cut να περιλαμβάνει τα πιο σκληρά στιγμιότυπα που επινόησε η φαντασία της Ε. Λ. Τζέιμς.
Η παραγωγός είπε στο Collider ότι η πιο σκληροπυρηνική εκδοχή θα ήταν καλύτερο να κυλοφορήσει δεύτερη, για όσους, μετά από την πρώτη, ήδη αξιολογημένη με «R» δείκτη (για ηλικίες άνω των 15) προβολή, επιθυμούν να εντρυφήσουν στην πιο σκοτεινή πλευρά της σχέσης Κρίστιαν Γκρέι – Αναστέιζια Στιλ.
«Είναι η προσωπική μου γνώμη. Δε σημαίνει ότι αυτό αποφασίστηκε ήδη, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να προηγηθεί λίγες εβδομάδες τουλάχιστον η πιο soft εκδοχή (…) Αυτό που ακούμε τόσο καιρό από τους φαν του βιβλίου, είναι ότι θέλουν το φιλμ να είναι αυθεντικό, τολμηρό και βρώμικο – όσο πιο κοντά γίνεται στις περιγραφές του βιβλίου».
Χωρίς να μπορούμε ακριβώς να κατανοήσουμε τη λογική της διπλής διανομής με χρονική διαφορά, καθώς θα ήταν πιο λογικό να προβάλλονται παράλληλα και οι δυο εκδοχές, μάλλον η παραγωγή στοχεύει στους πιο ανυπόμονους αναγνώστες του ευπώλητου σαδομαζοχιστικού άρλεκιν, που θα βρεθούν από την πρώτη μέρα στις αίθουσες, αλλά δε θα αντισταθούν και στο πιο πορνογραφικό cut.
Το ενδιαφέρον είναι ότι είτε το εγχείρημα πετύχει, είτε όχι, ακούμε όλο και πιο συχνά πλέον το σενάριο των δυο ταινιών αντί μίας. Στην περίπτωση βέβαια των «50 Αποχρώσεων» δεν περιμένουμε κανένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα σε καμία από τις δυο εκδοχές της ταινίας.
Βλέποντας όμως το trend να εξαπλώνεται ως στρατηγική μάρκετινγκ των παραγωγών, δεν μπορούμε να μη σκεφτούμε ταινίες σαν του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν ή ακόμα και του Ταραντίνο να είναι δυνάμει κινηματογραφικά προϊόντα που θα μπορούσαν να μπουν στη συζήτηση, ειδικά στην Αμερική που επιμένει να ασκεί πολιτική, κοινωνική και στρατιωτική βία, αλλά να αντιδρά σοκαρισμένη στις εικόνες της κινηματογραφικής.
