Άλλοι είχαν μείνει με κομμένη την ανάσα, άλλοι πάλι ήταν έξαλλοι μπροστά στο ξεδιάντροπο cliffhanger με το οποίο έκλεισε η 6η σεζόν του «Walking Dead» τον περασμένο Απρίλιο. Έπειτα από μια χαρακτηριστικά μεγάλη αναμονή, ο Νίγκαν (στο ρόλο ο Τζέφρι Ντιν Μόργκαν) έκανε επιτέλους την εμφάνισή του μπροστά στον γονατισμένο Ρικ (Άντριου Λίνκολν) και τους συντρόφους του. Κραδαίνοντας τη «Λουσίλ», το συρμάτινα ενισχυμένο ρόπαλο του μπέιζμπολ με το οποίο στο τέλος εκείνου του επεισοδίου και ύστερα από έναν επιδεικτικά μακρόσυρτο μονόλογο-επίδειξη ισχύος, θα έσπαγε το κεφάλι κάποιου από αυτούς. Μόνο που η ταυτότητα του άτυχου θα μας έμενε κρυφή ως την περασμένη Κυριακή και την πρεμιέρα του 7ου κύκλου.
Τρέιλερ της 7ης σεζόν
Η τηλεθέαση τη μέρα της πρεμιέρας ξεπέρασε τα 17 εκατομμύρια θεατές, χωρίς ακόμη να έχουν καταμετρηθεί όλες οι πλατφόρμες στις οποίες ήταν διαθέσιμο το επεισόδιο το πρώτο 24ωρο. Και επιτέλους, μαθαίνουμε ποιος συναντήθηκε με τη Λουσίλ, σε ένα επεισόδιο που κρύβει ωστόσο αρκετές ακόμη σοκαριστικές, στα όρια του φρικιαστικού εκπλήξεις. Αρκετές ωστόσο κριτικές αποδοκίμασαν τον εξαιρετικά βίαιο χαρακτήρα του επεισοδίου, κάνοντας λόγο για μονότονα ζοφερή ατμόσφαιρα και θέαμα επιπέδου torture porn. Σε αυτό το κλίμα κυμάνθηκε ο Τζεφ Στόουν του Indiewire, ενώ αντίθετα ο Ντάνιελ Φάινμπεργκ του Hollywood Reporter κράτησε θετικότερη στάση, χωρίς ωστόσο να κρύβει τον προβληματισμό του για το πού οδεύει η σειρά μετά την – όπως προδιαγράφεται – πλήρη υποταγή του Ρικ και της ομάδας του στην πολυπληθή και κατά πολύ ισχυρότερη συμμορία του σαδιστή Νίγκαν.
Με αφορμή λοιπόν την πρεμιέρα της 7ης σεζόν του «Walking Dead», το πόσο ανυπόφορα σαδιστικό, ζοφερό και ανούσιο περιγράφεται από πολλούς το νέο επεισόδιο ακόμα και για τα μέτρα ενός exploitation θεάματος, αλλά και τη συνολική εξέλιξη μιας σειράς που ενώ σπάει το ένα ρεκόρ πίσω απ' το άλλο, φαίνεται την ίδια στιγμή να δυσαρεστεί όλο και περισσότερους θεατές, ας παραθέσουμε μερικές ( spoiler free ) σκέψεις πάνω στα όσα γράφονται.
Ξεκινώντας από κάτι που δε μοιάζει και τόσο προφανές όσο θα περιμέναμε: όλη μα όλη η σειρά βασίστηκε ως τώρα στο πώς τη βγάζουν καθαρή ο Ρικ και η μερικώς αναλώσιμη παρέα του. Έτσι, απέναντι στο ομολογουμένως φτηνιάρικο cliffhanger που ανεχτήκαμε στο φινάλε του 6ου κύκλου, θα πρέπει ίσως να αντιπαραβάλλουμε τη σημασία του να περάσουμε ένα ολόκληρο καλοκαίρι μέσα στην απορία «ποιανού το κεφάλι έγινε κιμάς;», καθώς και ένα «αφόρητα σκληρό» νέο επεισόδιο, προκειμένου να χωνέψουν ο Ρικ, οι σύντροφοί του – και πρώτοι απ' όλους εμείς οι ίδιοι – πως με τον ερχομό του Νίγκαν και ομάδας του οι όροι του παιχνιδιού έχουν αλλάξει. Και μάλιστα για τα καλά.
Σε μία μετα-αποκαλυπτική ιστορία όπου οι «καλοί» έχουν κάνει αδιανόητα πράγματα στην πιο ακραία λογική του «ο θάνατός σου η ζωή μου», και οι διάφοροι «κακοί» έχουν κοντράρει στα ίσια τον Τζόφρι και τον Ράμσι Μπόλτον, η μορφάρα που ακούει στο όνομα Τζέφρι Ντιν Μόργκαν είναι ταμάμ για το επόμενο μεγάλο κάθαρμα που έψαχνε η σειρά. Το πρόβλημα είναι πως, προσωπικά μιλώντας, δε βλέπω πού αλλού μπορεί να πάει η όλη φάση μετά απ' αυτόν.
Έχω την εντύπωση ότι όσο εστιάζουμε από το γεγονός πως η σειρά βασίζεται σε κόμικ, τόσο χάνουμε την ουσία. Η οποία είναι πως για πρώτη φορά επιχειρείται η αναπαράσταση ενός μετα-αποκαλυπτικού κόσμου με ζόμπι, όχι στη συνοπτική έκταση μιας ταινίας μεγάλου μήκους αλλά σε χρόνο που να φαντάζει με προσομοίωση του πραγματικού. Λες και πρόκειται για ένα διεστραμμένο πάντρεμα της αναμενόμενης ανάγκης των παραγωγών να συνεχίσουν να αρμέγουν όσο δεν πάει την αγελάδα, με τον «ατέλειωτο» χαρακτήρα της ιστορίας που το κόμικ του (επίσης παραγωγού του σόου) Ρόμπερτ Κίρκμαν και η σειρά πρεσβεύουν. Το «Walking Dead» έχει νόημα ακριβώς επειδή εκτείνεται στο χρόνο που εκτείνεται, με τον τρόπο τον οποίο το κάνει.
Κοντολογίς, άπαξ και αποφασίσει κάποιος να μπει στο σύμπαν της σειράς, θα πρέπει να αναμένει πως θα υπάρξουν στιγμές που θα ενοχληθεί από το αποκρουστικό θέαμα. Όπως επίσης θα εξοργιστεί με ορισμένες αποφάσεις των χαρακτήρων, θα βαρεθεί τη ζωή του παρακολουθώντας ατελείωτες πεζοπορίες και «νεκρούς χρόνους» όπου δε συμβαίνει φαινομενικά τίποτε, αλλά και πως από κάποιο σημείο και μετά μπορεί να μην του κάνει τρελή αίσθηση αν χαθεί ο τάδε ή ο δείνα πρωταγωνιστής, ακόμα και αν το δει να συμβαίνει με τον πλέον φρικιαστικό τρόπο. Κυρίως επειδή το «Walking Dead», περισσότερο από σειρά, είναι ό,τι πιο κοντά σε προσομοίωση μετα-αποκαλυπτικού κόσμου έχουμε γνωρίσει στη μυθολογία που καθόρισε κάποτε η ιδιοφυΐα του Τζορτζ Ρομέρο, λαμβάνοντας πάντα υπόψη τις ιδιαιτερότητες του τηλεοπτικού μέσου το οποίο το φιλοξενεί. Κοινώς, είναι από τη φύση του ένα ακραίο, ανυπόφορο, εφιαλτικό βίωμα.
