Όπως λέει και η περίφημη ρήση του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, η αντίληψη ότι οι ταινίες βλέπονται άπαξ είναι προέκταση της θεώρησής τους ως ψυχαγωγίας αντί τέχνης. Επειδή όμως το πράγμα δεν έχει έτσι επειδή έτσι το πράττουν οι περισσότεροι, ταινίες όπως το «Social Network» υπενθυμίζουν την διαχρονικότητα του έργου τέχνης.
Διαχρονικότητα που στην περίπτωση της ταινίας του Φίντσερ (και της γραφής του Σόρκιν) οφείλεται σε πλήθος παραγόντων, πολλοί αναφέρονται στο εξαιρετικά ενδιαφέρον ακόλουθο βίντεο. Όμως αν πρέπει να σταθείς σε έναν είναι η προφητικότητά της. Το διάβασμα της ιστορικής στιγμής (έργου και δημιουργίας facebook) έγκειται στον εντυπωσιακό τρόπο (και ολέθριο κατά τα φαινόμενα) με τον οποίον το έργο καταλαβαίνει, δίχως την ελάχιστη ηθικοπλαστικότητα, ότι από δω και μπρος «οι θυμωμένοι», «μέσα στο σκοτεινό τους δωμάτιο», «θα γράφουν τις μ@λ@κίες τους». Και ο κόσμος θα γεμίσει μικρές-μικρές αυλές και μεγάλα, γιγάντια ρεύματα θυμωμένων, συμπλεγματικών ανθρώπων που θα επηρεάζουν τον κοινό βίο πολύ περισσότερο από όσο ήταν ποτέ «λογικό» να περιμένεις.
Περί και αυτού του «Κοινωνικού Δικτύου» λοιπόν, μια εισαγωγή εδώ:
