Ποντικομικρούλης made in Greece

To όνομα μου είναι Time Lapse Pictures και είμαι η πρώτη εταιρία παραγωγής κινουμένων σχεδίων στην Ελλάδα. Πού πας;
Μη φεύγεις, δε σου λέω ψέματα ούτε σου κάνω πλάκα. Οι δημιουργοί μου είναι ο Παναγιώτης Ράππας κι ο Άγγελος Ρούβας. Καθόλου τυχαίοι άνθρωποι αφού ο ένας ήταν στην Paramount και είναι μέλος της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του κινηματογράφου στις ΗΠΑ και ο δεύτερος υπήρξε animator στην Amblin, του μεγάλου Steven Spielberg.

Ο λόγος που βρίσκομαι σήμερα εδώ είναι γιατί αποφασίσαμε ν’ αφήσουμε για λίγο τα διαφημιστικά και διάφορα άλλα μικρά projects και να φτιάξουμε κάτι πολύ φιλόδοξο και καθόλου εύκολο: ένα animation σχεδόν σαν αυτά που βλέπεις από το εξωτερικό. Με μια διαφορά όμως. Σ’ εκείνη δίνουν ένα εκατομμύριο δολάρια για ένα λεπτό ενώ σ’ εμάς μισό εκατομμύριο και βέβαια είμαστε λιγότερα (20) άτομα με διαφορετικό εξοπλισμό.Μας βρίσκεις υπεραισιόδοξους; Καλά κάνεις γιατί μοιάζουμε με τον ήρωα του παραμυθιού που θα σου αφηγηθούμε αυτά τα Χριστούγεννα στην ΕΡΤ.

Αυτό για το οποίο μιλάω τόση ώρα είναι η ιστορία του Ευγένιου Τριβιζά «Το ποντικάκι που ήθελε ν’ αγγίξει ένα αστεράκι». Ένας ποντικομικρούλης που ζει με τον παππού του και υπό την απειλή μιας γάτας, βγαίνει να πάρει αέρα έχοντας ψηλά το κεφάλι. Τότε είναι που βλέπει το στόχο του. Ένα πανέμορφο αστέρι. Επειδή είναι λίγο ανέφικτο να φτάσει στον ουρανό με τ’ άστρα, αρχίζει την ανάβαση για την κορυφή ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου που ως γνωστόν είναι ένα αστρομοίωμα. Σ’ αυτή την κούρσα τα εμπόδια είναι τα στολίδια με τη μορφή ενός στρατιώτη, ενός ναύτη και μιας κούκλας.

Ο συγγραφέας είναι περισσότερο της παράδοσης και ήθελε η τεχνική του κινουμένου σχεδίου να φαίνεται απλή, όχι τόσο «Pixarική», ώστε να μη χαθεί η ουσία για χάρη της τεχνολογίας και η συγκίνηση να είναι όσο το δυνατόν πιο γνήσια. Όπως λέει κι ο κύριος Ράππας: «Οι αμερικάνικες ταινίες προσπαθούν να κρατήσουν με έναν καταιγισμό διαλόγου και δράσης και δεν πετυχαίνουν πάντα. Εμείς σεβαστήκαμε την οικονομία των εκφραστικών μέσων του Τριβιζά, το πνεύμα της ιστορίας, τις σιωπές της και αποφύγαμε κλισέ κινήσεις που συνηθίζονται στα κινούμενα σχέδια, γιατί θέλαμε η ιστορία ν’ αποπνέει κάτι φρέσκο.»

Ως γνωστόν πολλά τρωκτικά έχουν βολτάρει στο πανί της τέχνης με το νούμερο 7, οπότε άλλο ένα πρόβλημα ήταν να μην πέσουμε στην ποντικοπαγίδα της ομοιότητας με τους σελέμπριτις Μίκυ Μάους και Ρατατούη. Δε θα βρεις κανέναν γνωστό ηθοποιό στις φωνές των ηρώων για να μην υπάρξει καμία τυποποίηση και στην ορχήστρα δεν είναι η συμφωνική του Λονδίνου όπως θα ήταν το ιδανικό αλλά ο Πλάτωνας Ανδριτσάκης. Καλό μας ταξίδι!

Κ.Π