Πληρώνουν, αλλά για ποια ταινία;

Μια ακόμα ειδησούλα έρχεται να μας προβληματίσει σχετικά με τη χρήση των στοιχείων του box office, ως πυξίδας για την επιλογή μιας ταινίας. Συχνά οι θεατές έρχονται σε δίλημμα για το αν είναι πιο «ασφαλές» να ακολουθήσουν τη γνώμη των κριτικών (ειδικά στις περιπτώσεις που συμφωνούν μεταξύ τους), είτε πάλι να εμπιστευτούν την προσέλευση άλλων θεατών στις αίθουσες, με τη λογική ότι πίσω από κάθε εισπρακτική επιτυχία, σίγουρα υπάρχει σοβαρός λόγος.
Σε αυτό το τελευταίο θα συμφωνήσουμε, αν και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο λόγος αυτός είναι αρκετός για να αφιερώσεις ένα από τα λίγα σου ελεύθερα βράδια προκειμένου να πας να δεις το φιλμ που την περασμένη εβδομάδα σκαρφάλωσε στην κορυφή του αμερικανικού box office και τώρα κάνει ντεμπούτο και στις ελληνικές αίθουσες.

Κι αυτό, γιατί νέα έρευνα της Morgan Stanley σχετικά με τις συνήθειες των νέων, καταδεικνύει ότι, αν και τα αμερικανάκια εξακολουθούν να στηρίζουν τη μεγάλη οθόνη (σε πείσμα των ιντερνετικών υποκατάστατων), επιλέγουν μάλλον επιπόλαια την ταινία, για την οποία θα πληρώσουν στο ταμείο του κινηματογράφου.

Το καλό νέο, είναι ότι αντίθετα με τη μουσική και τις εφημερίδες, για τα οποία οι νέοι εμφανίζονται απρόθυμοι να πληρώσουν (οι πωλήσεις των CD έχουν πέσει κατακόρυφα, ενώ οι on line ενημέρωση έχει αντικαταστήσει τα έντυπα), το σινεμά είναι ακόμα λόγος να βάλουν το χέρι στην τσέπη.

Το κακό νέο είναι ότι μεγάλο μέρος του δείγματος δηλώνει αδιάφορο σχετικά με το φιλμ που θα δει κατά την εβδομαδιαία έξοδό του στον κινηματογράφο, την οποία αντιμετωπίζει περισσότερο ως ευκαιρία συνάντησης με φίλους ή απλώς ακολουθεί το γούστο της παρέας, για την πάντα γοητευτική εμπειρία της σκοτεινής αίθουσας. Συχνά μάλιστα η επιλογή της ταινίας, σύμφωνα με τις απαντήσεις που έδωσαν πολλοί teenagers, γίνεται την τελευταία στιγμή, έξω από το multiplex της περιοχής, με μοναδικό κριτήριο μια πρόχειρη ματιά στα πόστερ ή στο είδος της ταινίας.

Αν σκεφτείς ότι γενικά οι νέοι (από 15 ως 25 ετών) είναι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό στο συνολικό αριθμό των τακτικών θαμώνων του σινεμά, αντιλαμβάνεσαι πόσο «απατηλή» μπορεί καμιά φορά να είναι η εμπιστοσύνη που δείχνει κανείς στις προτιμήσεις των πολλών, έναντι της μιας, πιθανόν όχι απροκατάληπτης και εκ των πραγμάτων υποκειμενικής γνώμης του κριτικού. Σε κάθε περίπτωση, δεν προσπαθούμε να πείσουμε κανέναν ότι οι ταινίες που σημειώνουν εισπρακτικό θρίαμβο δεν αξίζουν της προσοχής σας, ούτε ότι τα εισιτήρια κόβονται κατά λάθος. Απλώς -κι αυτό σίγουρα δεν το ακούς πρώτη φορά- συχνά η δύναμη του ρεύματος είναι πιο ισχυρή από μια γνώμη.

Α.Ν