«Αναχώρησε» στις 30 Δεκεμβρίου ο Σιντ Μιντ, concept φουτουριστής/σχεδιαστής που κόσμησε και τον κόσμο του κινηματογράφου μας με αντικείμενα και όψεις που σημάδεψαν κλασικές στιγμές του.
Από τον Ηλία Δημόπουλο
Είναι κάποιοι άνθρωποι που βλέπουν τον κόσμο αλλιώς. Ας πούμε βλέπουν εκδοχές του, ίσως πιθανά μέλλοντά του. Κάποιοι συμβάλλουν σ' αυτά. Ο Σιντ Μίντ ήταν ένας από αυτούς. Το παιδί από τη Μινεσότα, που μεγάλωσε ανάμεσα στα Φλας Γκόρντον και τα Μπακ Ρότζερς του μπαμπά του, στην μεταπολεμική Αμερική που ζούσε την Ατομική εποχή, τον σοβιετικό τρόμο και τους κινηματογραφικούς εξωγήινους, θα γινόταν ένας από τους σχεδιαστές εποχών που χρειάστηκε τόσο το βιομηχανικό σχέδιο (Αμερικάνικος Χάλυβας, Φορντ, Σόνι, Φίλιπς, Κράισλερ) όσο και το...κινηματογραφικό σχέδιο ταινιών που άλλαξαν την φουτουριστική εντύπωση του αμερικανικού σινεμά.
Από το πρώτο κινηματογραφικό «Σταρ Τρεκ» (1979) ως το «Blade Runner» του 2017, ο Μιντ πέρασε καθοριστικά μέσα από το πρώτο «Μπλέιντ Ράνερ» (1982, δείτε στις φωτό), το δεύτερο «Άλιεν» (1986), το σίκουελ του 2001, «2010» (1984), το «Τρον» (1982), το «Timecop», την «Αποστολή στον Άρη» (2000), την «Επικίνδυνη Αποστολή 3» (2006) και το «Elysium» (2013).
Η δουλειά του σου αφήνει την αίσθηση ενός κόσμου που όχι μόνο συνελήφθη από τον σχεδιαστή αλλά βιώθηκε. Έναν κόσμο που παίρνει το ιδανικό εξπρεσιονιστικό φως, τις γραμμές και τις καμπύλες του φουτουρισμού και εκτοξεύεται στο μέλλον που ανήκει ίσως μόνο στην φαντασία, ίσως και μόνο στην ονειρική ανάμνηση...ηλεκτρικών προβάτων, που θα έλεγε και ο Φίλιπ Ντικ. Όπως και να ΄χει, άνθρωποι σαν τον Μιντ οραματίστηκαν, προπορεύτηκαν και συνέβαλαν σε κόσμους που το σινεμά κατοίκησε κι εμείς ονειρευτήκαμε.
Ελαφρύ το χώμα.
