«Υπήρξα ανέκαθεν ένας επιδεικτικός μπάσταρδος», σημειώνει επιχειρώντας μια σύντομη κα πολύ χαριτωμένη στιγμή αυτοσαρκασμού ο 56χρονος ηγέτης των Bad Seeds, σε κάποιο σημείο του «20.000 Days on Earth», του ανορθόδοξου φιλμ που γύρισαν οι σκηνοθέτες Ίεν Φορσάιθ και Τζέιν Πόλαρντ με αντικείμενο μια από τις πιο επιδραστικές φιγούρες της ροκ.
Μόνο που οι θαυμαστές των συμβατικών βιογραφιών και των ξεκάθαρων πορτρέτων που έχει κατά καιρούς επιχειρήσει το σινεμά πάνω σε εμβληματικές προσωπικότητες της μουσικής ενδέχεται να αιφνιδιαστούν από την ασυνήθιστη προσέγγιση που επιχειρούν οι δυο δημιουργοί στο δικό τους φιλμ. Θα αιφνιδιαστούν, ωστόσο, ευχάριστα.
Πρώτο επίσημο κλιπ της ταινίας
Έπειτα από μια ολιγόλεπτη εισαγωγή, στην οποία ένα φρενήρες μοντάζ προσπαθεί να συνοψίσει τη μέχρι τώρα ζωή (ή τις 19.999 συνολικά μέρες στη Γη!) του τραγουδιστή μέσα από πλάνα αρχείου και φωτογραφίες, η ταινία πετυχαίνει τον Νικ Κέιβ να ξυπνά στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού που έχει στο Μπράιτον της Αγγλίας, με τη γυναίκα του κοιμισμένη ακόμη στο πλάι του, σε ένα πλάνο που θα μπορούσε να είχε ξεπηδήσει από το εξώφυλλο του πιο πρόσφατου άλμπουμ του.
Αυτό που ακολουθεί είναι ένα σχεδόν συνειρμικό και σταθερά αιφνίδιο πανόραμα ενός καλλιτέχνη, της τέχνης, της εσωτερικής ζωής και των πολλαπλών ερεθισμάτων του, δοσμένο μέσα από απροσδόκητα κομμάτια που θολώνουν δημιουργικά τα νερά ανάμεσα στο σινεμά τεκμηρίωσης και την καθαρή μυθοπλασία και κατορθώνουν να ξεδιπλώσουν τον Κέιβ ως μια πολυσχιδή περίπτωση ανθρώπου πίσω από τον δημόσιο μύθο.
Στο ντοκιμαντέρ των Φορσάιθ και Πόλαρντ υπάρχει κάτι για τον καθένα: Οι θαυμαστές των Bad Seeds κυρίως θα απολαύσουν το συγκρότημα καθώς ηχογραφεί ένα κομμάτι από το «Push the Sky Away», το περσινό, 15ο άλμπουμ της καριέρας τους, και αργότερα το ερμηνεύει ενώπιον πολυπληθούς συναυλιακού κοινού.
Θα δουν τον Κέιβ να ξεφυλλίζει το προσωπικό του αρχείο από φωτογραφίες και ντοκουμέντα, σχολιάζοντας μεταξύ άλλων την εποχή των νεανικών του χρόνων και της συμμετοχής του στους Birthday Party, τον καιρό που έμενε σε ένα ασφυκτικό βερολινέζικο διαμέρισμα, γράφοντας ολημερίς στίχους, ή αποτυπώνοντας σε μαγευτικές λέξεις την εντύπωση που αποκόμισε όταν το βλέμμα του αντίκρισε για πρώτη φορά τη μετέπειτα σύζυγό του.
Και θα βρουν πολλά να εκτιμήσουν μέσα από τις ιδιαίτερα αποκαλυπτικές εξομολογήσεις του σε έναν ψυχαναλυτή (τον υποδύεται για τις ανάγκες του φιλμ ο βρετανός συγγραφέας Ντάριαν Λίντερ) γύρω από την παιδική του ηλικία, την οικογένειά του, την πρώτη του σεξουαλική εμπειρία, τις μέρες των ναρκωτικών καταχρήσεών του, τις σκέψεις του πάνω στον έρωτα και τον γάμο.
Ένα από τα καλύτερα μέρη της ταινίας αναπαριστά, παρ' όλα αυτά, τον Κέιβ να οδηγεί το αυτοκίνητό του στους πρωινούς και νυχτερινούς δρόμους του Μπράιτον, φιλοξενώντας στην πορεία συνεπιβάτες όπως τον ηθοποιό Ρέι Γουίνστοουν (έναν από τους πρωταγωνιστές του γουέστερν «The Proposition» στο οποίο ο τραγουδιστής είχε γράψει το σενάριο), τον πρώην συνεργάτη του και αλλοτινό κιθαρίστα των Seeds, Μπλίξα Μπάργκελντ, ο οποίος συζητά για πρώτη φορά μαζί του την πολυσυζητημένη αποχώρησή του από τη μπάντα και την Κάιλι Μινόγκ, με την οποία ο μουσικός μοιράστηκε το ντουέτο του πολύ πετυχημένου κομματιού «Where the Wild Roses Grow», σε μια ιδιαίτερα τρυφερή τετ α τετ συνάντηση μεταξύ των δυο.
Όλα αυτά οι δυο σκηνοθέτες τα πλαισιώνουν συνοδεία μουσικής υπόκρουσης από τον Γουόρεν Έλις, άλλο ένα από τα βασικά μέλη των Bad Seeds, και τον ίδιο τον Κέιβ, δίνοντας έμφαση στην ατμόσφαιρα και συλλαμβάνοντας τα πάντα μέσα από μια απαράμιλλη αισθητική που αντιμετωπίζει την κάθε σεκάνς με κινηματογραφικούς όρους.
Οπωσδήποτε μια από τις ομορφότερες και πιο πρωτότυπες ταινίες που έχουν γίνει στο είδος της, το «20.000 Days on Earth» δεν παρέχει μοναχά ένα προσωρινό εισιτήριο ελευθέρας στο μυαλό και την ιδιοσυγκρασία μιας συναρπαστικής περίπτωσης καλλιτέχνη αλλά αποτελεί και ένα ντοκιμαντέρ που θα έπρεπε στο εξής να γίνει πρότυπο προς μίμηση.
