«Να ξαναερωτευτούμε τις ταινίες!»
Αυτή η ατάκα ήταν από τις πρώτες που ακούστηκαν στον εισαγωγικό μουσικό πρόλογο της φετινής τελετής. Ο Νιλ Πάτρικ Χάρις, με αρκετό τρακ και «αβέβαιη» φωνή αν και πεπειραμένος στο Μπρόντγουεϊ, ξεκίνησε εντυπωσιακά, συγκινητικά και σχεδόν «μαγικά» με ένα μουσικό μονόλογο, φόρο τιμής στο σινεμά.
Η τεράστια βιντεο-οθόνη πίσω του άλλαζε και ταξίδευε συνεχώς τον Χάρις κι εμάς σε ένα φιλμικό ταξίδι με αναφορές στο παρελθόν και το παρόν. Οι παρουσίες των Άννα Κέντρικ και Τζακ Μπλακ ήταν παραπάνω από καλοδεχούμενες και όλα έμοιαζαν εξαιρετικά.
Και μετά η τελετή μεταμορφώθηκε σε αυτό που ξέρουμε εδώ και χρόνια. Τη βαρετή παρέλαση βραβεύσεων με εναλλαγές ανέμπνευστων αστείων.
Κακά τα ψέματα. ο Νιλ Πάτρικ Χάρις είχε θέσει ψηλά τον πήχη των προσδοκιών. Ο ίδιος είναι πεπειραμένος παρουσιαστής μεγάλων σόου (έχει παρουσιάσει βραβεία Τόνι και Έμμυ) και μερικές μέρες πριν την τελετή είχε δηλώσει πως αυτός και οι παραγωγοί έχουν μελετήσει καλά τι λειτουργεί και τι όχι.
Γιατί τελικά έδωσαν έμφαση σ΄αυτά που δεν λειτουργούν;
Η Ντέινα Πέρι κέρδισε με το «Crisis Hotline: Veterans Press 1» βραβείο καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους. Στο λόγο της αφιέρωσε τη νίκη στον γιο της που αυτοκτόνησε πρόσφατα. Η απάντηση του Χάρις σ’ αυτό; «Χρειάζονται μεγάλα…κότσια (για την ακρίβεια είπε μπάλες) για να φορέσεις αυτό το φόρεμα!». Άκυρο και άβολο αστείο, όπως τα περισσότερα απ’ αυτά που ξεστόμισε ο παρουσιαστής.
Το χειρότερο ήταν πως φαινόταν να έχει επίγνωση πως τα αστεία του δεν προχωρούν στο κοινό. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο Χάρις απογοήτευσε στο σύνολο της παρουσίασης και φάνηκε άοσμος και ανέτοιμος. Προς το τέλος της τελετής μάλιστα, ήταν φανερή η απουσία του επί σκηνής. Κάτι που δεν ήταν απαραίτητα κακό…
Για να μην είμαστε μόνο αρνητικοί όμως, να παραδεχθούμε πως ο Χάρις είχε και τις καλές στιγμές του. Η μία απ’αυτές περιλάμβανε την ημίγυμνη εμφάνιση- παρωδία στο «Birdman» (αν και σε αντίθεση με τον Birdman, ο Χάρις φάνηκε να το απολαμβάνει) και λίγο πριν το τέλος η αποκάλυψη του φακέλου με τις προβλέψεις του είχε πλάκα, μιας και εκεί βρίσκονταν γραμμένα όλα τα λάθη και οι περίεργες στιγμές της τελετής.
Η φετινή τελετή των Όσκαρ, θύμισε με έναν παράξενο τρόπο την τελετή του 1997, τη χρονιά που τα βραβεία είχε σαρώσει ο «Άγγλος Ασθενής». Τότε ήταν η πρώτη φορά που η Ακαδημία είχε αγκαλιάσει αρκετούς «ανεξάρτητους» τίτλους όπως τα «Fargo» και «Τα Μυστικά και Ψέματα». Το «Variety» έγραφε τότε: «Ποιοι είναι αυτοι;»
Φέτος τα δυο φαβορί «Birdman» και «Μεγαλώνοντας» είχαν φεστιβαλική αφετηρία και οι παραγωγοί φοβούνταν την έλλειψη χλιδάτων ονομάτων. Και καλά έκαναν. Τα Όσκαρ δεν είναι το Σάντανς και η γκλαμουράτη επίφαση της τελετής, προσπαθούσε να καλύψει την απουσία των μεγάλων σταρς.
Παρόλ΄ αυτά οι λόγοι των νικητών ήταν στην πλειοψηφία τους συναισθηματικά φορτισμένοι και πολιτικά επίκαιροι. Η Πατρίσια Αρκέτ πήρε το μοναδικό Όσκαρ που δόθηκε στο «Μεγαλώνοντας» και έδωσε τον καλύτερο λόγο της βραδιάς σχετικά με τη θέση των γυναικών στη σύγχρονή κοινωνία. Πρώτα αφιέρωσε το βραβείο σε όλες τις μανάδες και στη συνέχεια συμπλήρωσε: «Έχουμε παλέψει για τα δικαιώματα όλων των άλλων. Είναι ώρα να υπάρξει μισθολογική ισοτιμία. Θέλουμε ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες στις Η.Π.Α.»
Η Τζούλιαν Μουρ, στέφθηκε νικήτρια στην πέμπτη της υποψηφιότητα, κερδίζοντας το Όσκαρ Α΄Γυναικείου ρόλου για το «Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει». Χαλαρή, άνετη και με ένα χιουμοριστικό τόνο στο λόγο της δήλωσε πως: «Έχω ακούσει πως όποιος κερδίζει Όσκαρ, ζει πέντε χρόνια παραπάνω. Αν αληθεύει πρέπει να ευχαριστήσω την Ακαδημία, γιατί ο άντρας μου είναι μικρότερος από ΄μένα!».
Ο Αλεχάντρο Γκ. Ινιαρίτου, ο θριαμβευτής του «Birdman» (βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου Σεναρίου και Φωτογραφίας) μεταξύ σοβαρού και αστείου στηλίτευσε την μεταναστευτική πολιτική των Η.Π.Α. «Η κυβέρνηση πρέπει να θέσει μερικούς όρους σχετικά με τους μετανάστες στην Ακαδημία. Το να κερδίζουν δυο Μεξικάνοι στη σειρά είναι ύποπτο», είπε αναφερόμενος στην περσινή νίκη του φίλου του Αλφόνσο Κουαρόν για το «Gravity».
Τη φόρα του «Birdman» έκοψε μόνο ο Έντι Ρέντμεϊν που απέσπασε το βραβείο Α’ Αντρικού ρόλου για το εντυπωσιακό πορτρέτο του Στίβεν Χόκινς στη «Θεωρία των Πάντων», εξαλείφοντας τις ελπίδες του Μάικλ Κίτον. Ο νεαρός ηθοποιός ήταν ενθουσιασμένος και δεν πίστευε πως κέρδισε.«Έχω επίγνωση πως είμαι πολύ, πολύ τυχερός!», ήταν τα πρώτα λόγια του.
Το φαβορί Τζ. Κ. Σιμονς επιβεβαίωσε τους θαυμαστές και τους bookmakers των εταιριών στοιχημάτων με τη νίκη του για το «Χωρίς Μέτρο». Ο απολαυστικός κακός της ταινίας του Ντέιμιεν Τσαζέλ, έδειξε το γλυκό του πρόσωπο στην παραλαβή του βραβείου λέγοντας «Πάρτε τους γονείς σας τηλέφωνο και πείτε τους ευχαριστώ. Μην τους στείλετε μήνυμα. Μην τους στείλετε e-mail», ενώ αφιέρωσε τη νίκη του στη γυναίκα του για όλες τις θυσίες.
Στις καλές και συγκινητικές στιγμές της τελετής ξεχώρισε η ερμηνεία του οσκαρικού (πλέον) τραγουδιού «Glory» των John Legend και Common από την ταινία «Selma», που ανάγκασε όλη την αίθουσα να σηκωθεί και να χειροκροτεί όρθια, το υψηλής αισθητικής (όπως και όλα τα γραφιστικά της βραδιάς) βίντεο για το «In Memoriam», αφιερωμένο σε όλους τους ανθρώπους του Κινηματογράφου που «έφυγαν» μέσα στη χρονιά (η Τζόαν Ρίβερς τους ξέφυγε) και ο λόγος του βραβευμένου με Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου Γράχαμ Μουρ για το «Παιχνίδι της Μίμησης». «Όταν ήμουν 16 χρονών προσπάθησα να αυτοκτονήσω γιατί ένιωθα πως δεν ανήκα πουθενά.Τώρα είμαι εδώ και θέλω αυτή η στιγμή να είναι αναφορά για το παιδί που νιώθει διαφορετικό ή παράξενο. Μείνε διαφορετικός. Μείνε παράξενος».
Η 87η τελετή θα μείνει στη μνήμη ως μία άνιση προσπάθεια, μιας και περισσότεροι θα τη θυμούνται για την ήττα του «Μεγαλώνοντας» , παρά για την ποιότητα του σόου. Η 87η τελετή τελείωσε. Ζήτω η 88η!
Δείτε αναλυτικά τους νικητές των Όσκαρ 2015 εδώ
