“Δεν είναι εύκολο να κάνεις σήμερα πολιτικές ταινίες στην Αμερική. Οι περισσότεροι Αμερικάνοι δεν μπορούν να δεχτούν ότι η πραγματικότητα είναι τόσο άσχημη. Δεν γνώρισαν ποτέ τους το πως είναι να υποφέρει κανείς και όταν βλάπουν πως υποφέρουν οι άλλοι λαοί και κυρίως ότι η μεγαλύτερη ευθύνη γι αυτό την έχει η Αμερική, αρνούνται να τ ακούσουν. “
Τάδε έφη Νταν Όλμαν και νομίζουμε πως μ’ αυτή τη δήλωση, έχει μπει στο μυαλό όλων μας. Ένας κουλ κι απόλυτα συνειδητοποιημένος τύπος, σκηνοθέτης και κυρίως ακτιβιστής, ιδρυτής της ακτιβιστικής ομάδας “Yes Men”, πολύ γνωστός στη χώρα που παρέχει τη μεγαλύτερη ελευθερία στον κόσμο. Τώρα ο Νταν Όλμαν έρχεται υποφέροντας και χαμογελώντας με το καινούριο του ντοκιμαντέρ “Suffering and smiling”, ρίχνοντας σπόντες στον γύάλινο κόσμο που ζουν οι Αμερικάνοι επικεντρώνοντας στον Νιγηριανό, ακτιβιστή μουσικό Φέλα Κούτι και τη μουσικοπολιτική κληρονομιά του. Αφορμή για την αναφορά του του σήμερα εδώ αποτελεί η συνέντευξη του στο περιοδικό “Ε” της κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.
Και τώρα συστάσεις: Με την ομάδα του Yes Men έχουν πιάσει το νόημα πως ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις είναι το (καλό)χιούμορ. Έχουν αναλάβει μερικές από τις μεγαλύτερες φάρσες στην -αστεία έτσι κι αλλιώς- πολιτική πραγματικότητα των ΗΠΑ αρχίζοντας με τον Τζορτζ Μπους όταν το 2000 εκτός από το site που είχαν φτιάξει στοχεύοντας σ’ αυτόν και κάνοντας περιοδεία με το συγκρότημα τους “Ναι Ο μπους μπορεί” δίνοντας στο κοινο να υπογράψουν ένα κείμενο που έλεγε πως δέχονται να κρατούν πυρηνικά απόβλητα στην αυλή τους! Στη συνέχεια, με το πρώτο τους κιόλας σατιρικό ντοκιμαντέρ τους, “Yes Men” το 2003 (όπου έκανε και μια εμφάνιση ο Μάικλ Μουρ), είχαν δεχτεί πολλά αρνητικά σχόλια από τους υπνωτισμένους Αμερικάνους οι οποίοι παραπονιόντουσαν για το πως ο Όλμαν κι η παρέα του μπορούν να ισχυρίζονται ότι τα πράγματα είναι τόσο άσχημα αλλά παράλληλα έκαναν πολύ κόσμο να γελάσει. Ο ίδιοσ απάντησε παραξενεμένος πως δεν ισχυρίστηκε εκείνος κάτι αφού τα λένε οι ίδιοι οι άνθρωποι που εμφανίζοντα στην ταινία και τα ζουν καθημερινά. Στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, κάνανε γυρίσματα σε απαγορευμένες περιοχές όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Δημιούργησαν μια ιστοσελίδα του οργανισμού παρουσιάζοντας της ως το επίσημο site του. Και το αποτέλεσμα; Τους παραπλάνησαν όλους και δέχονταν προσκλήσεις για εκδηλώσεις, συνέδρια κι επίσημα δείπνα, επιστολές από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα!
Επιστρέφοντας στο “Suffering and smiling”,ο Όλμαν το περιγράφει δηλώνοντας: Λέει τι χρειάζεται να γίνει σήμερα και ότι αν δε γίνει τώρα, ποτέ πια δε θα είναι καλύτερα Πως οι άνθρωποι χρειάζονται οργάνωση. Όταν είναι οργανωμένοι δε μπορούν να αποτύχουν. Δεν πιστεύω πάντως πως η αλλαγή έρχεται με ταινίες.” Με τον γιο του πρωταγωνιστή να προσθέτει πως οι Αμερικάνοι δεν ξέρουν πως είναι αν υποφέρεις και να χαμογελάς. Έχουν όλες τις πολυτέλειες , τις έχουν πάρει από τον υπόλοιπο πλανήτη. Έχουν την άνεση να μη νοιάζονται για το τι συμβαίνει αλλού.
God bless Ollman!
Κική Παπαδοπούλου
