Η πρόσφατη συνέντευξη του Λαρς Φον Τρίερ στην εφημερίδα της πατρίδας του «Politiken», ήρθε να σπάσει τη μακρά σιωπή που ο ίδιος ο χαρισματικός Δανός δημιουργός είχε επιβάλλει στον εαυτό του σε ό,τι αφορά την έκθεσή του στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έπειτα από την αναστάτωση που είχαν προκαλέσει οι διαβόητες δηλώσεις του στις Κάννες το 2011 περί συμπάθειας προς το πρόσωπο του Χίτλερ.
Στη συνέντευξη αυτή, ο Τρίερ αποκαλύπτει πως βρίσκεται σε διαδικασία απεξάρτησης τόσο από το αλκοόλ όσο και από ναρκωτικές ουσίες, πληροφορία που έρχεται να προστεθεί στην ήδη γνωστή πάλη που έδινε με την κατάθλιψη. Το ζήτημα για τον ίδιο, ωστόσο, έγκειται στη συνειδητοποίηση πως όσες ταινίες σκηνοθέτησε μέχρι σήμερα και τον έκαναν διάσημο, από το «Δαμάζοντας τα Κύματα» και τον «Αντίχριστο», μέχρι τη «Melancholia» και το «Nymphomaniac», τις έφτιαξε υπό την επήρεια ουσιών.
Όπως εξηγεί χαρακτηριστικά, ένα μπουκάλι βότκα την ημέρα τον βοηθούσε να μπει σε έναν «παράλληλο κόσμο», διαδικασία την οποία φαίνεται να συνδέει άρρηκτα με τη δημιουργικότητά του, καθώς φτάνει στο σημείο να δηλώνει πως φοβάται ότι από δω και στο εξής θα γυρίζει μόνο «σκατένιες ταινίες» χωρίς τη συνδρομή του ποτού ή των ναρκωτικών.
Προχωρώντας ένα βήμα παρακάτω την ανησυχία του, δηλώνει αβέβαιος για το αν θα καταφέρει να κάνει άλλη ταινία όντας νηφάλιος. «Δεν έχει υπάρξει δημιουργική έκφραση ή καλλιτεχνική αξία που να έχει προέλθει από ανθρώπους που ενώ δημιούργησαν ως χρήστες, στη συνέχεια έκοψαν τις καταχρήσεις», σχολιάζει με περισσή δόση δογματισμού, για να συνεχίσει με παραδείγματα καλλιτεχνών που κατά τον ίδιο μεγαλούργησαν χάρη στους εθισμούς τους: «ποιος διάολο θα ασχολούταν με τους Rolling Stones χωρίς το αλκοόλ ή τον Τζίμι Χέντριξ χωρίς την ηρωίνη;»
Άσχετα, πάντως, με το κατά πόσο αποτυπώνουν ένα ειλικρινές κομμάτι των δημιουργικών και υπαρξιακών αγωνιών του ή αν αφορούν σε ακόμα ένα επικοινωνιακό παιχνίδι στο οποίο ο Δανός αρέσκεται να προσκαλεί το κοινό του, η αλήθεια είναι πως οι παραπάνω θέσεις του Τρίερ έρχονται να ενισχύσουν την αμφιλεγόμενη πεποίθηση γύρω από την αρχετυπική έννοια του «καταραμένου» καλλιτέχνη, ο οποίος μόνο μέσα από το φλερτ με την αυτοκαταστροφή και την αναμέτρηση με τους δαίμονές του είναι ικανός να χαρίσει την υψηλή τέχνη του στον κόσμο.
Για να μην μπούμε καν στην χαώδη συζήτηση περί καλών ή κακών προτύπων και το πώς οι παραπάνω απόψεις του Τρίερ μπορεί να ερμηνευτούν ποικιλοτρόπως.
