Ο συν-σκηνοθέτης του «Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει» Ρίτσαρντ Γκλέιτζερ, πέθανε την Τρίτη στο Λος Άντζελες μετά από επιπλοκές της νόσου Λου Γκέρινγκ από την οποία έπασχε. Ήταν 63 χρονών.
Το 2011 ο Γκλέιτζερ επισκέφτηκε έναν νευρολόγο στο Λος Άντζελες εξαιτίας ενός ξαφνικού ελαφριού ψευδίσματος στην ομιλία του. Ο γιατρός διέγνωσε ότι πάσχει από Πλευρική Αμυοτροφική Σκλήρυνση (ALS ή Νόσος Λου Γκέρινγκ, η ασθένεια από την οποία υποφέρει ο Stephen Hawking).
Τους επόμενους μήνες μαζί με τον σύντροφό του (και έτερο σκηνοθέτη του «Still Alice») Γουός Γουεστμόρλαντ, προσπάθησε να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις του γεγονότος, τόσο ιατρικά όσο και συναισθηματικά.
Ο Γουεστμόρλαντ προσθέτει: «Όταν διάβασα τα πρώτα κεφάλαια του «Still Alice» εντόπισα κάποιες παράξενες ομοιότητες με τη δική μας εμπειρία: αρχικά, ο νευρολόγος που επισκέπτεται η Alice κάνει τις ίδιες ερωτήσεις που ακούσαμε με τον Richard όταν υπήρχε ακόμα η υποψία του εγκεφαλικού.
Η αίσθηση φόβου που εξαπλωνόταν καθώς πλησίαζε η ώρα της διάγνωσης, η αίσθηση ότι η ζωή διακόπτεται πάνω στο καλύτερο, όλα αυτά ήταν πολύ οικεία θέματα. Θέλαμε πραγματικά να αναλάβουμε αυτή την ταινία σε εκείνη τη φάση;
Η νόσος Αλτσχάιμερ και η ALS είναι φυσικά πολύ διαφορετικές ασθένειες. Αργότερα, όταν συναντήσαμε την Elizabeth Gelfand Stearns, συνεργάτιδα της παραγωγού Maria Shriver, μας το είπε με απλά λόγια: «Η μία νόσος είναι το ακριβώς αντίθετο της άλλης. Το Αλτσχάιμερ επηρεάζει πρώτα τις νοητικές ικανότητες, ενώ στην ALS οι νοητικές ικανότητες είναι αλώβητες καθώς το σώμα…» -εκεί σταμάτησε γιατί δεν ήθελε να μας φέρει σε αμηχανία.
Οι δύο ασθένειες βέβαια έχουν ομοιότητες: είναι και οι δύο θανατηφόρες, ανίατες και απομονώνουν τον ασθενή από τον υπόλοιπο κόσμο. Και το κυριότερο: και οι δύο ασθένειες ροκανίζουν την αίσθηση ταυτότητας.»
Ο Γκλέιτζερ και ο Γουεστμόρλαντ γνωρίστηκαν το 1995 και η πρώτη τους κοινή ταινία ήταν το «The Fluffer», σχετικά με τη βιομηχανία του gay πορνό. Μαζί σκηνοθέτησαν το «The Last of Robin Hood» το 2013 και ήταν παραγωγοί του «Pedro» για το MTV.
«Είμαι συντετριμμένος», ομολογεί ο Γουεστμόρλαντ. «Ο Ριτς ήταν η αδελφή ψυχή μου, ο συνεργάτης μου, ο καλύτερός μου φίλος, η ζωή μου ολόκληρη. Βλέποντάς τον να παλεύει με τη νόσο τέσσερα χρόνια με τέτοια χάρη και κουράγιο, ενέπνευσε εμένα και όλους όσους τον γνώριζαν.
Σ' αυτή τη σκοτεινή στιγμή, παρηγορούμαι από το γεγονός πως είχε την ευκαιρία να δει το «Still Alice» να βγαίνει στις αίθουσες. Έβαλε την καρδιά και την ψυχή του σ' αυτή την ταινία και το γεγονός πως άγγιξε τόσο κόσμο, του έδωσε μόνο χαρά.»
