Όπως όλα δείχνουν ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν κατάφερε να επουλώσει τις πληγές του και σε συνέντευξη που έδωσε στο Deadline πριν κάποια χρόνια (αλλά που δόθηκε μόλις τώρα στη δημοσιότητα) αποκαλεί το σιβυλλικό αριστούργημα του Κιούμπρικ «κάτι σαν μια μεγάλη, όμορφη Κάντιλακ, χωρίς μηχανή μέσα της».
«Νομίζω ότι “Η Λάμψη” είναι ένα όμορφο φιλμ και η όψη του είναι θαυμάσια, όπως έχω πει και πριν, αλλά είναι σαν μια μεγάλη, όμορφη Κάντιλακ, χωρίς μηχανή μέσα της. Υπό αυτή την έννοια όταν προβλήθηκε για πρώτη φορά πολλοί σχολιαστές δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκοί απέναντί της κι εγώ ήμουν ένας από αυτούς τους σχολιαστές. Κράτησα το στόμα μου κλειστό εκείνη την εποχή, αλλά δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα», ήταν η πλήρης δήλωση του Κινγκ.
Πώς ακριβώς κράτησε το στόμα του κλειστό θα αναρωτηθείτε, όταν έχει χαρακτηρίσει στο παρελθόν τον χαρακτήρα της Γουέντι, έναν από τους πιο μισογυνικούς που έχουν αποτυπωθεί ποτέ σε φιλμ, αλλά και ολόκληρο το φιλμ, ως «παγερό»; Ξεκάθαρα ο Στίβεν Κινγκ δεν πρόκειται ποτέ να συγχωρέσει τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ για όλες αυτές τις ελευθερίες που πήρε πάνω στο αρχικό υλικό του.
«Νιώθω έτσι γιατί ο χαρακτήρας του Τζακ Τόρανς δεν έχει καμιά ανάπτυξη στην ταινία. Όταν τον βλέπουμε για πρώτη φορά είναι στο γραφείο του κύριου Ούλμαν, του διευθυντή του ξενοδοχείου και, ξέρετε, μετά είναι τρελός σαν οικιακός αρουραίους. Το μόνο που κάνει είναι να γίνεται όλο και πιο τρελός. Στο βιβλίο είναι ένας τύπος που παλεύει με τη λογική του και τελικά τη χάνει. Για μένα αυτό είναι μια τραγωδία. Στην ταινία δεν υπάρχει τραγωδία γιατί δεν υπάρχει ουσιαστικά αλλαγή» συνεχίζει ο Στίβεν Κινγκ.
Μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι η προσέγγιση του συγγραφέα βρίσκεται μίλια μακριά από εκείνην του κινηματογραφιστή, γιατί ο ένας δουλεύει με λέξεις κι ο άλλος με εικόνες. Ο πρώτος οφείλει να δείξει εμπιστοσύνη στη λογική (που δικαιώνεται δια του γλωσσικού συστήματος και της γραμμικότητάς που το διέπει), ενώ ο δεύτερος στο συναίσθημα, άρα στο υποσυνείδητο και το εσωτερικό χάος. Όλα αυτά φυσικά είναι ψιλά γράμματα για τον Κινγκ που ήθελε απλά να δει μια πιστή κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του.
«Η άλλη μεγάλη διαφορά βρίσκεται στο ότι στο τέλος του βιβλίου μου το ξενοδοχείο ανατινάζεται, ενώ στο φινάλε της ταινίας του Κιούμπρικ παγώνει. Αυτή είναι σημαντική διαφορά. Αλλά συνάντησα τον Κιούμπρικ και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι είναι ένας εξαιρετικά έξυπνος άνθρωπος. Έχει κάνει κάποιες ταινίες που σημαίνουν πολλά για μένα, όπως το «Dr Strangelove» και οι «Σταυροί στο Μέτωπο». Πιστεύω ότι έχει κάνει τρομερά πράγματα αλλά, θεέ μου, τι κλειστός άνθρωπος που ήταν! Με την έννοια ότι, τη στιγμή που τον γνώριζες κι όταν του μιλούσες, είχε την ικανότητα να αλληλεπιδρά με έναν τέλεια φυσιολογικό τρόπο, αλλά ποτέ δεν ένιωθες ότι ήταν ολοκληρωτικά εκεί. Βρισκόταν μέσα στον εαυτό του», είπε ακόμα ο Κινγκ.
Στη συνέντευξή του μας ενημέρωσε επίσης για το ποιες είναι οι αγαπημένες του μεταφορές, δικών του βιβλίων, στον κινηματογράφο (φυσικά η «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ», και το «Στάσου Πλάι Μου»), ενώ αναφέρθηκε και στους Μπεν Άφλεκ – που υπήρχε κάποτε η ιδέα να σκηνοθετήσει μια κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου του Κινγκ «Το Κοράκι» – και Λαρς Φον Τρίερ, δηλώνοντας ότι θα του άρεσε πάρα πολύ να διασκευάσει ένα από τα βιβλία του, λέγοντας χαρακτηριστικά για τον Δανό ότι είναι ο πιο ταλαντούχος και συναρπαστικός σκηνοθέτης στον κόσμο.
Πάντως ο Τρίερ δεν φημίζεται για τη συμβατικότητά του. Θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε πως μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτή η ευχή του συγγραφέα, να μεταφέρει δηλαδή ο Τρίερ κάποιο βιβλίο του Κινγκ στον κινηματογράφο, για να διαπιστώσουμε αν θα εξακολουθούσε να μιλάει τόσο εγκωμιαστικά για τον σκηνοθέτη του «Δαμάζοντας τα Κύματα» και του «Αντίχριστου».
