Ο Ρόμπερτ Σκοτ (Βαλ Κίλμερ), μυστικός πράκτορας του FBI και ο συνεργάτης του, Κέρτις, αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν την υπόθεση απαγωγής της κόρης ενός υψηλόβαθμου κυβερνητικού στελέχους. Μόλις, όμως, οι 2 πράκτορες βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τα ίχνη της κοπέλας, τα ΜΜΕ ανακοινώνουν ότι βρήκαν το πτώμα της. Η έρευνα σταματά, αλλά ο Σκοτ και ο Κέρτις πιστεύουν πως είναι ακόμα ζωντανή. Συνεχίζουν ανεπίσημα την έρευνα και μπαίνουν στο στόχαστρο…
Γεμάτη ανατροπές η ταινία του Ντέιβιντ Μάμετ. Όχι μόνο ως προς την ιστορία, αλλά και ως προς τα αισθήματα και τις σκέψεις του θεατή. Εκεί που νομίζεις ότι η ταινία δε σου αρέσει, να η ανατροπή που σε κάνεις να πεις μήπως δεν κατάλαβα καλά. Εκεί που αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν ο Μάμετ να ταυτίζεται με αφελείς, καλούς, ηρωικούς πεζοναύτες, να η αδιόρατη ειρωνεία που σε κάνει να σκεφτείς ότι τελικά οι διάλογοι τους ακυρώνουν.
Πάντα έτσι γίνεται άλλωστε με τον Μάμετ, και στα θεατρικά του έργα και στον κινηματογράφο. Εκεί που θεωρείς ότι το έπιασες το νόημα, έρχεται μία ατάκα και τα ισοπεδώνει όλα. Και μένεις να αιωρείσαι με την εντύπωση ότι κάτι σε χτύπησε, αλλά δε είσαι σίγουρος τι και που.
Βία, περιπέτεια, μυστικά, καθήκον, διαφθορά, εξαπάτηση είναι τα θέματα που διαχειρίζεται ο Μάμετ, χρησιμοποιώντας ως συνήθως στυλιζαρισμένες ατάκες και συνεχείς ανατροπές. Οι ήρωες είναι χάρτινοι με αποτέλεσμα ο θεατής να μη μπορεί ούτε να ταυτιστεί μαζί τους, αλλά ούτε και να τους αντιπαθήσει. Και μόνο στο τέλος, όταν πια πέφτουν οι μάσκες όλων και το αμερικάνικο σύστημα απογυμνώνεται και οι ήρωες μένουν κι αυτοί μετέωροι, τότε φανερώνεται ο στόχος του σκηνοθέτη και εξηγούνται όλα.
Πως αλλιώς θα μπορούσαν να είναι οι ήρωες αν όχι χάρτινοι; Τι άλλο εκτός από σκοτεινό, άηθες και ασαφές θα μπορούσε να είναι το σύστημα; Και φυσικά πως θα ήταν επιτυχής ο σαρκασμός αν τον καταλαβαίναμε από την αρχή;
Α.Σαλταμπάση
