Σε μια μικρού μήκους ταινία συναντήθηκαν τα μεγάλα πνεύματα του Γουόλτ Ντίσνει και του Σαλβαντόρ Νταλί.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Chronos, μια προσωποποίηση της έννοιας του χρόνου και την ανικανότητα του να αντιληφθεί την αγάπη του για την θνητή Ντάλια. Οι σκηνές συνδυάζουν μια σειρά από σουρεαλιστικούς πίνακες του Σαλβαντόρ Νταλί με χορευτικές εικόνες και «κάδρα» μεταμορφώσεων.
Οι συζητήσεις του σχεδίου ξεκίνησαν το 1945, ενώ η ταινία ολοκληρώθηκε 58 (!) χρόνια μετά. Οι δυο τους συνεργάστηκαν για 8 μήνες, από το 1945 μέχρι το 1946, με τον Νταλί να περιγράφεται από τους συνεργάτες ως «μια φιγούρα όμοια με φάντασμα που φαινόταν να ήξερε καλύτερα τα μυστικά του Ντίσνει».
Η δουλειά του Νταλί ήταν να ετοιμάσει μια 6λεπτη σκηνή που θα συνδύαζε animation με ζωντανή παρουσία χορευτών με ένα μείγμα από ειδικά εφέ, σε κάτι που θα θύμιζε πολύ την «Φαντασία» (που είχε επιμεληθεί ο Γουόλτ Ντίσνει το 1940).
Η πίεση που δέχθηκε ο Νταλί για να παραδώσει το σχέδιο φάνηκε στο οτι δεν μπορούσε να διαχειριστεί τον χρόνο (των γυρισμάτων) και στον σχεδιασμό του προσώπου του Δια, ενός κομβικού για την ταινία σημείου, που φαινόταν να καθορίζει τη μοίρα των ηρώων.
Μέσω όμως των δυσκολιών, ο Νταλί ανακάλυψε μια καινούργια τεχνική κινουμένων σχεδίων, την λεγόμενη «παρανοική κριτική», που στηρίχθηκε στη δουλειά του Φρόιντ σχετικά με το υποσυνείδητο και την ένταξη των κρυμμένων και των διπλών εικόνων.
Ο Νταλί μιλώντας για την ταινία μετά την ολοκλήρωσή της έκανε λόγο «για τη διασκέδαση που μπορεί να υπερτονίσει την Τέχνη, η οποία μπορεί να σου δώσει απεριόριστες δυνατότητες», ενώ για την πλοκή διαφώνησε με τον Ντίσνει.
Ενώ ο ίδιος χαρακτήρισε το «Destino» ως «μια μαγική έκθεση του προβλήματος της ζωής μέσα στον λαβύρινθο του χρόνου», ο «μπαμπάς του Μίκι Μάους» την περιέγραψε ως μια «απλή ιστορία, όπου ένα νεαρό κορίτσι αναζητά την πραγματική αγάπη».
Τα συμπεράσματα δικά σας..
