Αν ανατρέξει κάποιος σε λίστες σκηνοθετών που δουλεύουν μεν στο στουντιακό σύστημα αλλά έχουν κερδίσει το δικαίωμα να αποκαλούνται auteurs, σίγουρα θα βρει πολύ ψηλά το όνομα του Ντέιβιντ Φίντσερ. Ο ίδιος πάντως φαίνεται πως δε θα το τοποθετούσε ποτε, καθώς σε πρόσφατη συνέντευξή του στο βρετανικό περιοδικό Little White Lies, παίρνει αποστάσεις από τον όρο λέγοντας πως η δημιουργία μιας ταινίας είναι μια τόσο ανορθόδοξη και απρόβλεπτη διαδικασία που είναι αδύνατο να χρεωθεί όλο αυτό σε ένα άτομο.
Θυμίζουμε πως ο όρος συστήθηκε από τους δημοσιογράφους (και μετέπειτα auteurs) των Cahiers du cinema, θέλοντας να ξεχωρίσουν τους σκηνοθέτες που χτίζουν στο μυαλό τους ολοκληρωμένους κόσμους έχοντας πλήρη έλεγχο σε κάθε κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας ενός φιλμ, με αυτούς που απλά στήνουν τις κάμερες και φροντίζουν να βγει μια αξιοπρεπής ταινία. Ο όρος παραμένει αγαπητός ως τις μέρες μας και αρκετοί, κυρίως εκτός ΗΠΑ, σκηνοθέτες εξακολουθούν να αποδέχονται αυτή τη ταμπέλα.
Ο Φίντσερ αντιθέτως λέει: «Το πρόβλημα με τη φιλοσοφία των auteurs είναι ότι προϋποθέτει πως ένα άτομο μπορεί να εξηγήσει τόσο καθαρά σε 95 άτομα ό,τι ακριβώς συμβαίνει στο κεφάλι του. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Κάθε μέρα είναι μια μάχη και μπορείς να ξεφύγεις από κάθε μάχη αλλά υπάρχουν τραυματισμοί και απώλειες, υπάρχουν πράγματα για τα οποία έκανες 10 meetings και κυλούν ομαλά και άλλα για τα οποία δεν έκανες κανένα αλλά σου τρώνε τις 8 από τις 12 ώρες της ημέρας γιατί δε περίμενες ότι θα είναι τόσο περίπλοκα.»
Είναι πάντως αντικρουόμενα τα λόγια του Φίντσερ με τις χρόνιες φήμες περί του πόσο απαιτητικός είναι στα γυρίσματα των ταινιών και πως θέλει να ελέγχει τον απόλυτο έλεγχο. «Όποιος έρχεται στο σετ, τα βλέπει όλα από τη δική του μεριά. Δε μπορείς να πεις στον τρίτο βιολιστή της ορχήστρας "έτσι πρέπει να ακούγεται συνολικά αυτός ο ήχος". Του ζητάς να κάνει τη δουλειά του και αν δε σου αρέσει αυτό που κάνει, βρίσκεις τον τρόπο να το αλλάξεις. Αυτό συμβαίνει και στις πρόβες. Τελειοποιείς το αποτέλεσμα όσο δουλεύεις πιο κοντά και σχετικά γρήγορα με όλους, κάνεις το ίδιο στο μοντάζ, στα εφέ, στον ήχο και ξαφνικά γίνονται όλα ένα. Η αίσθηση του να λες "έτσι ακριβώς ήθελα να μοιάζει" είναι υπέροχη.»
