Ο Μάικλ Μουρ τα βάζει με το Κεφάλαιο

Ο κινηματογραφιστής που φώτισε με το διεισδυτικό φακό του το θέμα της οπλοκατοχής στην Αμερική, με το Bowling for Colombine, ο ντοκιμαντερίστας που επιτέθηκε στις πολιτικές Μπους στο Fahrenheit 9/11, ο άνθρωπος πίσω από το Sicko, όπου στο στόχαστρό του ήταν αυτή τη φορά το αμερικανικό σύστημα υγείας, ο ακάματος Μάικλ Μουρ ετοιμάζεται να επιτεθεί με το γνώριμο καταγγελτικό του ύφος στο … «Διάβολο» τον ίδιο, τον παγκόσμιο Καπιταλισμό.
Με την οικονομική κρίση θα ασχοληθεί λοιπόν στην επόμενη ταινία του και δουλεύει πυρετωδώς για να κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες των ΗΠΑ τον προσεχή Οκτώβριο. Ακριβώς ένα χρόνο μετά το καίριο «χτύπημα» της οικονομικής κρίσης στη Wall Street και τους τραπεζικούς κολοσσούς, όταν άρχισαν τα κρατικά μέτρα για την ενίσχυση της ρευστότητας των αγορών.

Ο Μουρ φαίνεται να γυρίζει πίσω στις ρίζες του και την προ εικοσαετίας ταινία του Roger and Me, όταν «έστησε στον τοίχο» τα κεφάλια της General Motors, που οδήγησαν τη γενέτειρά του -μια μικρή πόλη του Μίτσιγκαν- στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, κλείνοντας το εργοστάσιο της περιοχής. Αυτήν τη φορά η ματιά του αγκαλιάζει ευρύτερα το φαινόμενο της κρίσης, εστιάζοντας με κωμικό τρόπο στις εταιρικές δολοπλοκίες, αλλά και στις κρατικές πολιτικές που οδήγησαν σε αυτό που περιγράφεται ως «η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία των ΗΠΑ» και αναφέρεται στη μαζική ροή κεφαλαίων από τα έσοδα της φορολογίας σε ιδιωτικών συμφερόντων ιδρύματα και οργανισμούς.

Όπως περιγράφει ο ίδιος ο Μουρ (στο επίσημο Δελτίο Τύπου που μόλις κυκλοφόρησε για την αβάφτιστη ακόμα ταινία) με όπλο του την κάμερα θα προσπαθήσει να ερευνήσει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες κατέρρευσε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, με την κρίση να φτάνει σταδιακά στη λεγόμενη «πραγματική οικονομία» και την καθημερινότητα του πολίτη που πλήττεται από την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία των μεγάλων επιχειρήσεων και το μέχρι τελικής πτώσεως κυνήγι του χρήματος. «Οι πλούσιοι απλώς αποφάσισαν ότι ο πλούτος τους δεν τους έφτανε και θέλησαν να γίνουν πλουσιότεροι, απομυζώντας από το μέσο πολίτη τα ελάχιστα εισοδήματά του» αναφέρει ο σκηνοθέτης. Και είμαστε σίγουροι ότι δε θα αρκεστεί σε ένα κλισέ λεκτικό μανιφέστο, γιατί οι μέχρι τώρα δουλειές του μας έχουν αποδείξει ότι ο Μουρ «χτίζει» τα θέματά του με μεθοδολογία και στοιχεία.

Α.Ν.