O Κρίστιαν Μπέιλ αποκάλυψε τις σχέσεις αγάπης και μίσους που τον συνδέουν με τη βιομηχανία του σινεμά από την εποχή που ως παιδί ακόμα γνώρισε την επιτυχία σε ταινίες όπως «Η Αυτοκρατορία του Ήλιου» του Σπίλμπεργκ και αναγκάστηκε να αναζητήσει την τύχη του στο χώρο του θεάματος εξαιτίας των οικονομικών δυσκολιών της οικογένειάς του.
Σε συνέντευξή του στον Hollywood Reporter παραδέχεται ότι αυτή η πίεση που αιστάνθηκε σε τρυφερή ηλικία, η «υποχρέωσή» του να βοηθήσει την οικογένεια, διεκδικώντας περισσότερους ρόλους, μπορεί να τον έκανε υπερήφανο, αλλά του δημιούργησε μια αποστροφή για το επάγγελμα που δεν ξεπέρασε ποτέ. «Το έκανα για τα λεφτά, ήθελα να τα καταφέρει η οικογένειά μου. Δεν υπήρχε λόγος να μην το προσπαθήσω. Κι όλοι μου ζητούσαν να το κυνηγήσω, οπότε οι εμφανίσεις μου στο σινεμά ήταν για μένα κάτι που μπορούσε να παρέχει τα προς το ζην – φυσικά υπάρχει σε όλο αυτό μια αξιοπρέπεια, αλλά σε τόσο νεαρή ηλικία είναι λίγο σα φυλακή».
Ο ηθοποιός, που πέρασε έναν ισχυρό νευρικό κλονισμό κατά τη διάρκεια της προωθητικής καμπάνιας της «Αυτοκρατορίας του Ήλιου» λέει ότι δε θα ήθελε να δει την κόρη του σε κινηματογραφικό πλατό σε τόσο νεαρή ηλικία. «Αυτό που πέρασα κατά κάποιο τρόπο σκότωσε τη διάθεσή μου να προχωρήσω στο χώρο, γιατί το αισθανόμουν σαν υποχρέωση. Ξέρεις, δεν μπορείς να απολαύσεις κάτι όταν είσαι εξαναγκασμένος να το κάνεις κι εννοώ όταν ο ίδιος αναγκάζεις τον εαυτό σου, όταν ξέρεις ότι αν δεν δουλέψεις οι δικοί σου θα υποφέρουν».
Ο σήμερα περιζήτητος πρωταγωνιστής του Χόλιγουντ προωθεί αυτόν τον καιρό το οσκαρικής αίγλης «American Hustle», μια ταινία που αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στα μεγάλα βραβεία, αλλά και το θρίλερ δράσης του Σκοτ Κούπερ «Out of the Furnace».
«Κάπως έτσι εξελίχθηκε αυτή η σχέση μου με το επάγγελμα. Μια σχέση μονίμως αγάπης μίσους. Όταν το αγαπώ, το αγαπώ. Αλλά όταν είμαι σε φάση μίσους, δεν το αντέχω. Μου είναι απωθητικό, όλη αυτή η ματαιοδοξία που περικλείει. Το εννοώ, υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να το υποφέρω. Το βιώνω πολύ έντονα: Δεν μπορώ τους ανθρώπους του χώρου, τους απεχθάνομαι, δεν αντέχω τις ταινίες και δε θέλω να ξαναδώ καμία ποτέ στη ζωή μου».
«Και μετά πάλι βρίσκω κάτι και λέω "οκ, ξέχνα όλα όσα είπα, θέλω να ξαναμπώ στο παιχνίδι". Αλλά πραγματικά το ζω κάπως έτσι, είναι για μένα άσπρο-μαύρο χωρίς τέλος».
