Στο απλό αλλά συγκινητικό του γράμμα, ο Φάρελ μιλά για τον γκέι αδερφό του, Ίμον, την συνεχή μάχη που αυτός αντιμετωπίζει λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού, αλλά και την μακροχρόνια σχέση του, η οποία επισημοποιήθηκε σε άλλη χώρα με τον Φάρελ να έχει το ρόλο του κουμπάρου.
«Νομίζω ότι ανακάλυψα πως ο αδερφός μου δεν κυλιέται στον ετεροσεξουαλικό βούρκο όπως τα περισσότερα αγόρια της ηλικίας μας όταν ήμουν περίπου 12 χρονών. Θυμάμαι πως ένιωσα έκπληξη, περιέργεια… Γιατί ήταν διαφορετικό απ' ό,τι είχα ακούσει ή ήξερα, κι όμως δεν μου φαινόταν κάτι αφύσικο.
Δεν είχα καμία ιδέα για την ύπαρξη της ομοφυλοφιλίας. Δεν είχα δει ποτέ μου, μέχρι εκείνη την ηλικία, γκέι ζευγάρια να ζουν μαζί. Απλά ήξερα ότι στον αδερφό μου άρεσαν τα αγόρια και, επαναλαμβάνω, δεν μου φαινόταν αφύσικο.
Ο αδερφός μου δεν επέλεξε να είναι γκέι. Ναι, διάλεξε να φοράει eyeliner στο σχολείο και αυτό μάλλον δεν ήταν η πιο πρακτική απάντηση στα καθημερινά βασανιστήρια που έζησε στα χέρια των τραμπούκων.
Ήταν, όμως, πάντα περήφανος για αυτό που ήταν. Περήφανος και αμυντικός και, φυσικά, προκλητικός. Ακόμη και όταν οι άλλοι τον έδιωχναν με γροθιές και τον κορόιδευαν και γελούσαν μαζί του από μίσος, διατηρούσε μια ακεραιότητα και αξιοπρέπεια που την επέστρεφε στο πρόσωπο της σκληρότητας με την οποία του φέρονταν.
Δεν ξέρω πού βρίσκονται σήμερα αυτοί οι τραμπούκοι, που χτυπούσαν αδιάκοπα. Ίσως κάποιοι από αυτούς να έχουν βρει την ειρήνη και θα προτιμούσαν να ξεχάσουν τη συμμετοχή τους σε ένα επώδυνο παρελθόν. Ίσως κάθονται σε ένα μπαρ και μιλούν για «γκόμενες» και «αδερφές» και γιατί οι μεν είναι η θεραπεία και οι άλλοι ή αρρώστια.
Αλλά γνωρίζω πού βρίσκεται ο αδερφός μου. Στο σπίτι του στο Δουβλίνο και ζει μια ήσυχη, αγαπημένη ζωή με τον εδώ και κάποια χρόνια συζυγό του, Στίβεν. Είναι σχεδόν το πιο υγιές και ευτυχισμένο ζευγάρι που γνωρίζω. Αν και επρεπε να ταξιδέψουν λίγο πιο μακριά για να ανταλλάξουν τους όρκους τους, στον Καναδά όπου έκαναν το γάμο τους.
Να γιατί το θέμα αυτό είναι προσωπικό. Το γεγονός ότι ο αδερφός μου έπρεπε να φύγει από την Ιρλανδία για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και να παντρευτεί είναι τρελό. ΤΡΕΛΟ.
Είναι η ώρα να αποδοθεί δικαιοσύνη. Να υπογράψουμε και να ψηφίσουμε ώστε κάθε ατομική φωνή να μπορεί να ακουστεί. Πόσο συχνά γράφουμε ιστορία στις ζωές μας; Όχι μόνο προσωπική ιστορία. Οικογενειακή. Κοινωνική. Παγκόσμια. Ο κόσμος θα κοιτάζει. Και θα ηγηθούμε ως παράδειγμα.
Ας οδεύσουμε προς το φως.»
Ευτυχώς, το μήνυμά του συμμερίζονται αρκετοί από τους Ιρλανδούς: δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στο δημοψήφισμα του 2015 η ισότητα γάμου θα ψηφιστεί και μάλιστα πανηγυρικά.
