O Κέβιν Σπέισι μπορεί να αισθάνεται τυχερός. Μεγάλος κινηματογραφικός και θεατρικός ηθοποιός, περνούσε μία περίοδο «ξηρασίας» (τουλάχιστον στις εμφανίσεις του στο σινεμά), μέχρι που το τηλεοπτικό «House of Cards» του Φίντσερ τον συστήνει στο βρώμικο κόσμο της πολιτικής και των οικονομικών συμφερόντων και σηματοδοτεί το θριαμβευτικό come back του στην οθόνη. Μικρή ή μεγάλη, λίγη σημασία έχει. Γιατί όπως λέει ο ίδιος στο περιοδικό GQ, που του αποδίδει μια θέση ανάμεσα στους «άνδρες της χρονιάς», «η κάμερα που σε φιλμάρει δεν ξέρει αν είναι κινηματογραφική, τηλεοπτική ή απλά streaming κάμερα. Είναι απλώς μια κάμερα».
Στη συνέντευξή του στο περιοδικό αποκαλύπτει ότι όνειρό του είναι να παίξει σε ταινία του Γούντι Άλεν. Και είναι αποφασισμένος να κάνει το καθετί για να τον προσέξει ο αγαπημένος δημιουργός, που θεμέλιος πυλώνας των παραγωγών του ήταν, είναι και θα είναι η επιλογή του σωστού καστ: «Του έγραψα ένα γράμμα» εξηγεί ο Σπέισι. «Παρουσίασα τον εαυτό μου σαν έναν ηθοποιό που μπορεί να γνωρίζει, αλλά μπορεί και όχι. Και του έστειλα μια συνδρομή Netflix γιατί θέλω να παρακολουθήσει την τρέχουσα δουλειά μου». Με χαρά, έλαβε θετική απάντηση, «ένα πραγματικά υπέροχο γράμμα», στο οποίο ο Άλεν τον ευχαριστούσε για το «δώρο» και τον ενημέρωνε ότι θα τον έχει υπόψη για μελλοντικά του πρότζεκτ. «Σκέφτομαι να κάνω την επόμενη κρούση στον Μάρτιν Σκορσέζε» λέει ο ηθοποιός.
Για την καριέρα του στον κινηματογράφο ανακαλεί τα χρόνια πολύ πριν από το «American Beauty», όταν όπως λέει «φόρεσα παρωπίδες, ανέβηκα στο άλογο και κάλπασα προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, θέλοντας να δω αν μπορώ να καταφέρω να χτίσω μόνος μου μια καριέρα στο σινεμά». Αναφέρεται σε αυτά τα χρόνια ως «περίοδο εγωκεντρισμού», όταν δηλαδή «η φιλοδοξία να πετύχεις κάτι σε κάνει να αισθάνεσαι ότι είσαι ταγμένος σε μια αποστολή». «Ήθελα να φτάσω σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, να παίζω με συγκεκριμένους ανθρώπους, να μπω στην ελίτ».
Όσο για τη συνεργασία του με τον Ντέιβιντ Φίντσερ, μοιάζει να είναι κάτι παραπάνω από ευγνώμων για αυτήν: «Ο Φίντσερ καταφέρνει να σε απαλλάξει από όλα τα γύρω γύρω, τα φρου φρου, το λίπος, τα περιφερειακά πράγματα που μπορεί να φέρεις σε ένα ρόλο. Σε καθιστά ικανό να αποστάξεις την ουσία και το συναίσθημα του χαρακτήρα την κάθε δεδομένη στιγμή και μπορεί να γίνει πολύ αιχμηρός, πολύ δωρικός, απλός κι αποτελεσματικός. Μερικές φορές χρειάζεσαι εικοσιπέντε χρόνια για να μάθεις πώς να είσαι λιτός. Είναι αμείλικτος. Ευχαριστώ το Θεό γι’ αυτό. Τον αφήνω να με λαξεύσει. Είναι ένας θαυμάσιος σκηνοθέτης για τους ηθοποιούς».
