Στις δηλώσεις του ο Μιχάλης Κακογιάννης δεν ήταν ποτέ φειδωλός. Τα έλεγε έξω από τα δόντια ακόμα κι αν αυτό δεν άρεσε στους άλλους. Παρακάτω παραθέτουμε αποσπάσματα των αποκαλύψεών του από τη βιογραφία του από τις εκδόσεις "Ψυχογιός" και απο μία συνέντευξη στο περιοδικό "Σινεμά".
Για τον "Αλέξη Ζορμπά": "Με το μαχαίρι στον λαιμό, αν ήμουν υποχρεωμένος να κρατήσω μόνο μία ταινία μου, αυτή θα ήταν μάλλον ο Ζορμπάς. Είναι κολοσσιαία, με μοναδικές ερμηνείες. Κάποιος ίσως σκεφτόταν πως θα κρατούσα μία με τη Λαμπέτη. Ωστόσο, είναι το μέγεθος του έργου που μετράει κι όχι τα προσωπικά αισθήματα" ("Μιχάλης Κακογιάννης: Σε πρώτο πλάνο" του Χρήστου Σιάφκου)
Για την περίοδο της χούντας και την αγάπη του για την Ελλάδα: "Λόγω της παθολογικής μου τάσης προς το δίκαιο, η στέρηση της ρίζας μου επί επταετίας με ακρωτηρίαζε με τρόπο παθολογικό. Ακόμα και η αίσθηση της αδυναμίας να βοηθήσω ουσιαστικά που είναι κάτι το τρομακτικό, μου δημιουργούσε αίσθημα φρίκης που κυριολεκτικά με τσάκιζε. Αισθάνθηκα την περίοδο της επταετίας σαν τον εξευτελισμό της ράτσας μας. Σκέφτομαι συχνά τι είμαι και αποφασίζω πως εν τέλει είμαι φιλέλλην. Θεωρώ τον όρο σημαντικότερο αφού υποδεικνύει ότι λατρεύω κάτι που δεν μου δόθηκε εξ ορισμού αλλά, αντιθέτως, ότι πρόκειται για αγαθό που κατέκτησα συνειδητά. Παράλληλα όμως είμαι και Ελληνας από την Κύπρο, κάτι που τίμησα συχνά με έργα και όχι με λόγια.". ("Μιχάλης Κακογιάννης: Σε πρώτο πλάνο" του Χρήστου Σιάφκου)
Για την Ειρήνη Παπά: "Με την Ειρήνη έχουμε ένα ξεχωριστό δέσιμο. Μου αρέσει να εκμεταλλεύομαι με την καλή έννοια ανθρώπους και χώρους που ξέρω από πριν. Αυτό συνέβη με τη Λαμπέτη. Οταν ήξερα ότι θα παίξει στην ταινία μου, χρησιμοποιούσα την εικόνα της και τα χαρίσματα που διέθετε στον ρόλο που έφτιαχνα στο σενάριό μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι ενέδωσα ποτέ σε ηθοποιούς. Φρόντιζα βέβαια πάντα, ιδιαίτερα στο αμερικανικό θέατρο όπου είχα δουλέψει, να δημιουργώ ένα κλίμα αλληλοκατανόησης. Δεν απέκλεια όμως ποτέ το τυχαίο. Την Τατιάνα Παπαμόσχου, πρωταγωνίστρια στην Ιφιγένεια, τη γνώρισα σε ένα αεροπλάνο και με τράβηξε ο λεπτός και ψηλός λαιμός της. Μαγεύτηκα από την παιδικότητα και την αθωότητά της και χάρηκα που δεν το πήρε ποτέ επάνω της. Η απειρία της υπήρξε εμπειρία για μένα". (Συνέντευξη στο περιοδικό "Σινεμά" Μάρτιος 1992)
Για τη Μελίνα στις Κάννες: "Δεν χρειάστηκε ωστόσο να περάσουν τα χρόνια για να αναγνωριστεί η Στέλλα. Η ταινία πήγε στις Κάννες, έγινε σάλος, παρά τρίχα να πάρει και το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου, αλλά η πρωταγωνίστριά μου πάνω στον ενθουσιασμό της κέρασε τη ρώσικη αντιπροσωπεία άφθονες βότκες και οι Γάλλοι έγιναν έξω φρενών. Εκανε θραύση, πάντως, και τότε ήταν που γνώρισε στις Κάννες τον Ντασσέν Μέλος της επιτροπής ήταν κι ένας θαυμαστής λάτρης της, ο συγγραφέας Μαρσέλ Ασάρ. Κυκλοφορούσε ως συνοδός της αλλά δεν νομίζω πως είχαν σχέση. Περιμέναμε όλοι στη σουίτα της στο Κάρλτον τα αποτελέσματα, όταν έσπρωξαν ένα σημείωμα του Ασάρ κάτω από την πόρτα στο οποίο έγραφε: Αγαπημένη μου, μας πρόδωσαν. Λες και δεν συμμετείχε κι αυτός στην επιτροπή. Στη δεξίωση της απονομής, η Μελίνα, με σήκωσε να χορέψουμε πρώτοι στην πίστα, "έτσι, για να τους δείξουμε", είπε κι έκλεψε την παράσταση". ("Μιχάλης Κακογιάννης: Σε πρώτο πλάνο" του Χρήστου Σιάφκου)
Α.Δ
