Νεαρό κορίτσι με αναστατωμένο ψυχικό κόσμο μετά το θάνατο των γονιών της μετακομίζει από την Ινδία στο Γιόρκσαϊρ, όπου βρίσκει παρηγοριά στο μυστικό κήπο, τον οποίο ανακαλύπτει στο πίσω μέρος του εξοχικού αρχοντικού που τη φιλοξενεί. Ένα μαγικό σύμπαν άγνωστο στους γύρω της απλώνεται μπροστά της σαν απόδραση από την πραγματικότητα. Ναι, το κλασικό βιβλίο της Φράνσις Χόντσον Μπαρνέτ ταιριάζει στον μετρ του μαγικού ρεαλισμού, Γκιγιέρμο ντελ Τόρο. Αρκεί να θυμηθούμε το «Λαβύρινθο του Πάνα». Απόλυτα ταιριαστή μοιάζει όμως η ιστορία και με την πένα της Λούσι Άλιμπαρ, σεναριογράφου των φετινών αγαπημένων «Μυθικών Πλασμάτων του Νότου», ταινίας που γοήτευσε από την πρώτη στιγμή κι έφτασε μέχρι τα Όσκαρ. Η υποψήφια για το χρυσό αγαλματάκι σεναρίου θα διασκευάσει το «Secret Garden» για την οθόνη και δε θα είναι η πρώτη φορά που η ιστορία της μικρής Μέρι Λένοξ θα μεταφερθεί στο σινεμά, αφού οι απόπειρες ξεκινούν ήδη από το 1919, με μια αξιομνημόνευτη τηλεοπτική μεταφορά στη δεκαετία του ’70 για το BBC και την τελευταία διασκευή του το 1993 με τη Μάγκι Σμιθ.
Η μικρή ηρωίδα χάνει τους γονείς της από τη χολέρα και αναγκάζεται από τις Ινδίες να επιστρέψει στην Ευρώπη, όπου θα φιλοξενηθεί από ένα μακρινό θείο, στα βαλτοτόπια της βόρειας Αγγλίας. Η Μαίρη αρχίζει να κάνει μακρινούς περιπάτους στους έρημους κήπους του αρχοντικού και μαθαίνει για κάποιον κήπο που μένει κλειδωμένος από τότε που πέθανε η γυναίκα του θείου της. Πιάνει φιλίες με έναν κοκκινολαίμη, μ' ένα γέρο κηπουρό κι ένα παιδί της ηλικίας της, τον Ντίκον, που ξέρει όλα τα μυστικά της φύσης και συνεννοείται με τα ζώα και τα πουλιά. Αλλά και με τον Κόλιν γίνεται φίλη, τον άρρωστο γιο του θείου της, που τον ανακαλύπτει σ' ένα απόμερο δωμάτιο του αρχοντικού. Τα τρία παιδιά αποφασίζουν να βρουν το μυστικό κήπο και να τον ξαναζωντανέψουν. Αυτή είναι η ιστορία του μυστικού κήπου, που γίνεται ένας ύμνος στην παιδική ηλικία, στην φύση και στην ίδια τη ζωή.
Οι πληροφορίες πάντως αναφέρουν ότι ο ντελ Τόρο, η Άλιμπαρ και ο έτερος παραγωγός Μαρκ Τζόνσον (που συνεργάστηκε με τον Γκιγιέρμο στο «Don’t Be Afraid Of The Dark» και υπογράφει την παραγωγή και στη «Μικρή Πριγκίπισσα» του Αλφόνσο Κουαρόν, επίσης από βιβλίο της Μπάρνετ) προσανατολίζονται σε μια μεταφορά του σκηνικού στον Αμερικανικό Νότο στις αρχές του 2ου αιώνα. Κι επειδή ο ντελ Τόρο δε σκηνοθετεί (θα έπρεπε να επιμηκύνει το 24ωρο για να πετύχει κάτι τέτοιο με τόσα άλλα πρότζεκτ στην ατζέντα του) μήπως να καλούσαν τον Μπεν Τσάιτλιν;
