Όλο και απομακρυνόμαστε από το έτος 1984, πολύ περισσότερο από το 1949, που κυκλοφόρησε το διάσημο βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ, αλλά σήμερα η δυστοπική αναπαράσταση του κόσμου από το συγγραφέα που προέβλεψε με εφιαλτική πιστότητα τους μηχανισμούς χειραγώγησης και επιτήρησης των κοινωνιών μοιάζει τόσο επίκαιρη που τρομάζει. Ίσως αυτή η διαχρονικότητα του έργου είναι που ώθησε τον Μπράιαν Γκρέιζερ και την Imagine Entertainment να σκεφτούν ότι έφτασε η στιγμή για ακόμα μία μεταφορά του «1984» στην οθόνη.
Η Ωκεανία, η χώρα που ελέγχει ο δικτάτορας «Big Brother» και κινεί τα νήματα παραχαράσσοντας τις αλήθειες, αλλοιώνοντας τα γεγονότα και πολεμώντας χωρίς τέλος τους αντιπάλους τους επιστρέφει. Προφητικά, περιγράφεται η κατάλυση κάθε ελευθερίας από την άρχουσα τάξη, ενώ οι υπάλληλοι και οι προλετάριοι υπόκεινται σε εικοσιτετράωρη παρακολούθηση με κάμερες και μικρόφωνα παντού, ώστε να κατασταλεί εν τη γενέσει της κάθε σπίθα επανάστασης. Ο ήρωας, ένας κυβερνητικός υπάλληλος τολμά να σκέφτεται όταν η σκέψη έχει επίσημα καταργηθεί, να αγαπήσει, όταν ο έρωτας έχει γίνει ποινικό αδίκημα και να εναντιωθεί στην εξουσία του Μεγάλου Αδελφού, αψηφώντας όμως τις συνέπειες.
Το ζοφερό όσο και προφητικό για την εποχή του σύμπαν του Όργουελ, που μεταφέρθηκε τη χρονολογία του τίτλου στο σινεμά από το Μάικλ Ράντφορντ με πρωταγωνιστή τον Τζον Χερτ (-υπάρχει και παλαιότερη μεταφορά το 1956) ξαναφέρνει στο προσκήνιο ο εικαστικός "καλλιτέχνης δρόμου" Σέπαρντ Φέιρι. Ο άνθρωπος που έγινε πιο γνωστός από το πόστερ του Μπαράκ Ομπάμα με τη λέξη «Hope» κάτω από το πορτρέτο, φλέρταρε με τα δικαιώματα του βιβλίου και συμφώνησε να συνεργαστεί με κάθε άλλο ενδιαφερόμενο προκειμένου να εξασφαλίσει τη μεταφορά. Σεναριογράφος, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστές δεν υπάρχουν ακόμα στο τοπίο, ενώ την τελευταία φορά που κάποιος ενδιαφέρθηκε να ξαναγυρίσει σε ταινία το 1984 ήταν 2006 και ο υποψήφιος ήταν ο Τιμ Ρόμπινς. Αυτή η απόπειρα πάντως κατεστάλη, όπως οι επαναστάσεις στην Ωκεανία του Όργουελ.
Α.Ν
