Το Indieiwire φτιάχνοντας μια λίστα με τις 10 καλύτερες ταινίες που προβλήθηκαν οχι μόνο στο επισημο πρόγραμμα, αλλά σε όλα τα παράλληλα προγράμματα του δεκαημέρου, ανακύρηξε στην πρώτη θέση τον «Αστακό», αφήνοντας πίσω ταινίες όπως: την «Δολοφόνο» του Χου Χσιάο Χσεν (10), το «Green Room» του Τζέρεμι Σάουλνερ (9), το «Embrace of the Serpent» του Κίρο Γκουέρας (8), το «My Golden Days» του Αρνό Ντεσπλεσάν (7), το «Cemetery of Splendour» του Αποτσατπόνγκ Βιρασετάκουν (6), το «Inside Out» του Πιτ Ντόκτερ (5), το «Macbeth» του Τζάστιν Κουρζέλ (4), την «Κάρολ» του Τοντ Χέινς (3) και το «Arabian Nights» του Μιγκέλ Γκόμεζ (2).
Ο Όλιβερ Λίτελντον που υπογράφει το άρθρο, σημειώνει:
«Από την εποχή του "Κυνόδοντα", ο Γιώργος Λάνθιμος μας σύστησε το πανέμορφο ιδιοσυγκρασιακό, συμπαγές σύμπαν του στο οποίο όλα κυλούν βάσει αυστηρών κανόνων που δεν γίνονται κατανοητοί στον "έξω κόσμο", μα έχει μια λογική κίνηση όταν αυτό παρατηρείται από πολύ κοντά εκ των έσω.
Ως σημείο πρόσβασης σε αυτό το συγκεκριμένης μορφής σύστημα αναγκαστικού "ζευγαρώματος", της συμμόρφωσης και της εξέγερσης ενάντια αυτής της συμμόρφωσης, που καταλήγει να είναι αυστηρά καθορισμένη, ο Κόλιν Φάρελ δίνει την καλύτερη μέχρι στιγμή ερμηνεία της καριέρας του, φορώντας με άνεση την "τρέλα" που κουβαλούν τα σενάρια του Λάνθιμου.
Η πιο κοντινή σύγκριση που θα μπορούσε να γίνει είναι με τον Τσάρλι Κάουφμαν, ωστόσο εδώ μοιάζει περισσότερο με μια συνεργασία του Κάουφμαν με κάποιον με πιο ανάλαφρη καρδιά και μια "τρελή" αίσθηση του χιούμορ (περισσότερο σαν το "Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς" ή της "Αιώνιας Λιακάδας Ενός Καθαρού Μυαλού" παρά της "Συνεκδοχής, Νέα Υόρκη"), που είναι περισσότερο αξιοσημείωτο το οτι όλο αυτό προέρχεται από ένα μυαλό και λειτουργώντας εξαιρετικά στην γλώσσα του Λάνθιμου.
Εξαιρετικά κινηματογραφημένο, βαθιά αστεία, απρόσμενα συγκινητικό, το μόνο παράπονό που μπορεί κάποιος να του προσάψει, είναι πως αλλάζει "γραμμή πλεύσης" στη μέση της ταινίας. Αλλά για μένα αυτό σημαίνει πως έχουμε δυο ταινίες του Λάνθιμου στην τιμή της μίας, με τη μια να σχολιάζει την άλλη και να δημιουργούν ένα σύνολο».
Την ίδια στιγμή σε αφιέρωμα του Entertainment Weekly για τη λάμψη του φεστιβάλ των Καννών και τα παρελειπόμενα του δεκαήμερου, φιλοξενεί στο άλμπουμ του που μετρά μόλις 8 φωτογραφίες το καστ του «Αστακού» του Γιώργου Λάνθιμου (Ρέιτσελ Βαις, Κόλιν Φάρελ, Μπεν Γουίσο, Τζον Σι Ράιλι), μια «σάτιρα της εμμονής της σημερινής κοινωνίας για το πως βλέπει την συντροφικότητα» όπως γράφει, ενώ η Βάις χαρακτηρίζει την ταινία «ρομαντική, αλλά σε έναν κόσμο που υπάρχουν πολύ επικίνδυνα εμπόδια για να φτάσεις στο σημείο να ερωτευτείς».
