Οι χαλεποί καιροί που ζούμε χρειάζονται μια διαφορετική ταινία, φαίνεται να πιστεύει η σκηνοθέτις.
Αν και είναι μια έξοχη ασίστ που το ανύπαρκτο ήθος μας δεν μπορεί να αφήσει χωρίς να μετατρέψει σε καλάθι (αργότερα αυτά), αξιοσημείωτη η συναίσθηση της Σοφία Κόπολα ως προς ένα σχέδιο που τρέχει εδώ και έναν χρόνο περίπου και ήταν έτοιμο για γύρισμα. Τώρα καθώς φαίνεται το πόνημα, μια ταινία εποχής βασισμένη σε αληθινό πρόσωπο, αναβάλλεται.
«Είναι λυπηρό. Είναι συγκεχυμένα όλα στους σκοτεινούς καιρούς μας. Θέλω να δώσω λίγη ελπίδα και λίγη ομορφιά στον κόσμο, αλλά δεν θέλει κανείς και να κάνει κάτι ρηχό. Η εποχή καλεί σε εμβάθυνση», λέει η Κόπολα.
Τίμια στάση, τίμια βέβαια αρχικά και η τάση της προς κάτι πιο ελπιδοφόρο από την τέχνη της. Από την άλλη, η ασίστ που λέγαμε, ρηχές μοιάζουν (στον, ίσως ρηχότερο, υπογράφοντα) όλες ανεξαιρέτως οι ταινίες της, κι ας αγαπήσαμε κάποτε τις «Αυτόχειρες Παρθένους» (οι Air φταίνε), κι ας υπάρχει μια αβρότητα κι ένα στυλ σε κάθε έργο της κι ας έχει κάνει και μια ανεκτή διασκευή του «Beguiled» του Σίγκελ. Όπως αυτοτελώς λέει και ο Τζάρβις ο Κόκερ «I never said I was deep», παραδοχή που βελτιώνει τα πράγματα σε όλους μας, καλλιτέχνες και θεατές.
Έτσι λοιπόν η ανανέωση μιας χρονικά μακράς συνεργασίας σκηνοθέτη και ηθοποιού, στα πρόσωπα των Κόπολα και Ντανστ (μετρούν ήδη τρεις, αυτή θα ήταν η τέταρτη, υπάρχει κι ένα cameo σε μια πέμπτη, το «Bling Ring») θα χρειστεί να περιμένει λίγο. Ή και αρκετά. Το ίδιο και οι αγγλόφωνοι κριτικοί που έχουν ένα επίμονο soft spot για τις ταινίες της Σοφία.









