Ο Τζαφάρ Παναχί ετοιμάζεται να... ξαναπάει φυλακή: «Θα βγω με καινούριο σενάριο»

Στο Παλμ Σπρίνγκς έχουν το δικό τους, διάσημο, Φεστιβάλ Κινηματογράφου, και το Hollywood Reporter βρήκε την ευκαιρία να στήσει δύο στρογγυλά τραπέζια με τους πιο «ζεστούς» δημιουργούς του διεθνούς στερεώματος για το 2025. Ήταν εκεί ο Γιοακίμ Τρίερ («Συναισθηματική Αξία»), ο Όλιβερ Λαξ («Sirât»), η Κάουτερ Μπεν Χανιά («Η Φωνη της Χιντ Ρατζάμπ»), η Πέτρα Βόλπε (του ανθρώπινα θηριώδους «Late Shift»), η Μάσα Σιλίνσκι («The Sound of Falling»), ήταν βέβαια και ο Τζαφάρ Παναχί με το «Ένα Απλό Ατύχημα».

Ο Ιρανός ζει τρόπον τινά με δανεικό χρόνο αφού το...θεόσταλτο ιρανικό καθεστώς έχει ανακοινώσει ήδη την ποινή που πρέπει να εκτίσει με το που θα πατήσει το πόδι του σε ιρανικό έδαφος και ο ίδιος, παρότι ταξιδεύει τον κόσμο τους τελευταίους μήνες στηρίζοντας την ταινία του, εξακολουθεί να λέει ότι δεν μπορεί μακριά από την πατρίδα του, νοιώθει παντού τουρίστας και θα επιστρέψει στο Ιράν.

Στην κουβέντα του είπε σε κάποια στιγμή - όχι ακριβώς βελτιώνοντας τις πιθανότητές του να μην αυξηθεί η ποινή: «Έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος έκπτωτο από κάθε πλευρά. Πολιτικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά, ιδεολογικά, αλλά και σαν εξωτερική πολιτική. Όπως και αν το δεις, έκπτωτο. [...] Μόνο λόγω της βίας του παραμένει στη θέση του. Όμως τέτοια καθεστώτα δεν μπορούν ποτέ να διαρκέσουν, η αίσθησή μου είναι ότι ο κόσμος έχει αποφασίσει τι θέλει», συνεχίζει. Μάλλον τι δεν θέλει έχει αποφασίσει, αλλά αυτή είναι μια κάπως διαφορετική συζήτηση.

«Πρέπει να επιστρέψω», λέει ο Παναχί. «Δεν είμαι ο ανθρωπος που μπορεί να ζήσει οπουδήποτε αλλού πλην της πατρίδας του. Δεν είμαι βέβαιος ότι θα κρατήσουν την ποινή στον έναν χρόνο, αλλά εγώ θα επιστρέψω, θα εκτίσω την ποινή μου και θα εξέλθω με νέο σενάριο», είπε μέσα σε επιδοκιμασία συναδέλφων του. Όπως άλλωστε είχε συμβεί και με το σενάριο του «Ένα Απλό Ατύχημα», ξανά μετά από έκτιση ποινής φυλάκισης. Δεν είναι εύκολα αυτά τα πράγματα, είναι ηρωική και μόνο η σκέψη επανόδου του Παναχί στο ανελεύθερο καθεστώς της πατρίδας του, μακάρι αυτό που θα τον περιμένει να μην αποτελέσει απρόβλεπτα δυστυχή εξέλιξη. Ο κόσμος του Ιράν δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον κόσμο των φεστιβάλ, των διακρίσεων και των λαμπερών εκδηλώσεων, ας ελπίσουμε να μην εξαντληθεί η σκληρότητα των θεοκρατών πάνω του. Μια ελπίδα; Να πάρει το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας (αν και δεν το αξίζει κινηματογραφικά) και να ελπίσει κανείς ότι στο αλλόκοσμο Ιράν θα λογαριάσουν την κατακραυγή. Λέμε τώρα...

Περισσότερα εδάφια από το πάνελ των σκηνοθετών, υπάρχουν εδώ.