«As Deep as the Grave» (κι ακόμα χαμηλότερα): Γεννημένη από ΑΙ επανεμφάνιση του Βαλ Κίλμερ

Αν και υπό μια έννοια είναι μια πολύ πρώιμη συζήτηση, το να μιλάμε περί ηθικής στην χρήση του ΑΙ ίσως δεν αποδειχθεί ωφέλιμο. Τόσο γιατί δύσκολα μπορείς να υποστηρίξεις μια επιλογή άπαξ και τα εμπλεκόμενα πρόσωπα αδειοδοτούν, όσο και γιατί καθαυτή η συζήτηση περί ηθικής (ιδίως σε ένα τέτοιο ζήτημα) ενδέχεται να μην αφορά παρά ελάχιστους.

Πώς να δούμε λοιπόν το ότι με τις ευλογίες των κληρονόμων η παραγωγή του «As Deep As the Grave» ακολούθησε ανενόχλητα την αρχική της πρόθεση να έχει τον Βαλ Κιλμερ στην ταινία της, έστω και αναπαραχθέντα μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης;

Να το δούμε ήρεμα, όσο κι αν μπορεί ο καθένας μας να ταράζεται για λόγους που θα κλείσουν σε λίγο το κείμενο. Η οικογένεια συγκατατέθηκε, ο ίδιος ο Κίλμερ ήθελε να την έχει κάνει την ταινία (όμως ιατρικοί λόγοι τότε δεν του επέτρεψαν), η παραγωγή προτίμησε την λύση αυτή από τη νέα διανομή του ρόλου. Που είναι το πρόβλημα;

Πουθενά, ιδίως αν δεν θέλεις να δεις πρόβλημα. Πουθενά αν αυτό που χρειαζόμαστε για να αισθανόμαστε καλά είναι η νομική επικύρωση και οι επιθυμίες των ανθρώπων.

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη. Κι έχει πρόσωπα ακόμα και αυτή. Είναι η πλευρά που λέει ότι η όψη που θα δείτε στην ταινία, όσοι την δείτε, είναι ανθρωπόμορφη, φαινομενικά έμψυχη, δεν είναι όμως αποτέλεσμα της βούλησης του ανθρώπου που έφερε (κάτι σαν) την όψη αυτή. Ο Βαλ Κίλμερ δεν έπαιξε ποτέ σε αυτή την ταινία, μια τεχνολογική αναπαράστασή του φαίνεται, στην καλύτερη περίπτωση με όλη την ψυχική προσθήκη αυτών που τάισαν την τεχνολογία που επινόησε την όψη. Μια όψη που όσο περισσότερο ομοιάζει τόσο περισσότερο οφείλεται να θυμίζει το εγγενές ψεύδος της, και άρα εξ αυτού το τεράστιο (και παμπάλαιο) ηθικό ζήτημα περί της απόστασης του πραγματικού από το αληθές, του φαίνεσθαι από το είναι.

Ενδιαφέρεται κανείς;

Σίγουρα όχι οι αδειοδοτούντες - που αναμένουν τα τσεκ και κρύβονται πίσω από την (και καλά) γνώση του τι θα ήθελε ο δικός τους άνθρωπος (από τον οποίον ως τρόπον τινά «άγαμες θυγατέρες» θέλουν να ζήσουν και πολύ μετά τον θάνατό του).  Σιγουρα όχι οι δημιουργοί που «την δουλειά τους κάνουν» και στο κάτω-κάτω «αφού θέλουν οι οικείοι του ποιο το πρόβλημα;». Μάλλον όχι και οι πιο πολλοί εξ ημών, που για λόγους ανήκοντες σε άλλες, εξίσου μακρές συζητήσεις, δεν βρίσκουν το παραμικρό ζήτημα που η ταινία σύντομα θα συνυπολογίζεται στην φιλμογραφία του Κίλμερ (κάποτε ίσως ούτε καν με αστερίσκο), δεν βρίσκουν λόγο να ενοχληθούν που ένας πεθαμένος μπορεί να...επανεμφανίζεται κατά τις διαθέσεις μας εξυπηρετώντας το συμφέρον μας. Δεν ενοχλούνται που πλέον μπαίνουμε στην εποχή στην οποία επίσημα σκηνοθετούμε την αλήθεια. «Πάντα δεν γινόταν, τρόπον τινά, αυτό;», θα πει κάποιος, ίσως αναφερόμενος σε μια φιλοσοφία της Ιστορίας. Ναι, με μια μικρή διαφορά. Στην ιστορική καταγραφή δεν έχουμε κι άλλη επιλογή. Τώρα, στο νέο μας προπατορικό είναι ότι την έχουμε. Και για λόγους που άπτονται ξανά της αδηφαγίας μας, σκάβουμε λάκκο ακόμα βαθύτερο. Ατελές το είδος.

Για τις λεπτομέρειες της είδησης, όπως ας πούμε το πόσο καλοί άνθρωποι είμαστε, δημιουργοί και συγγενείς, που για το καλό του (...) κάνουμε ότι κάνουμε («this is what Val wanted», κοκορεύεται ο σκηνοθέτης) μπορείτε να δείτε εδώ.

Αστερίσκος (λοιπόν): Η εικόνα του άρθρου είναι γεννημένη από Τεχνητή Νοημοσύνη.