«Ένα Μεγάλο Αμερικανικό Φιλμ»: Ο Μάρτιν Σκορσέζε εκθειάζει (ξανά) το «Μία Μάχη Μετά την Άλλη»

Έχει φόρα από την στιγμή που πρωτοπροβλήθηκε. Έχει κερδίσει σωρεία βραβείων, έχει 13 οσκαρικές υποψηφιότητες και στους Συσσωρευτές Αγγλόφωνης Κριτικής Άποψης (Σ.Α.Κ.ΑΠ.) βασιλεύει με ένα 95% στο Metacritic ως η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Δεν ξερω τι λέει που το «Sorry Baby», ας πούμε, έχει 90%. Μόνο γεγονότα εδώ.

Και επ' ευκαιρίας εκδήλωσης National Board of Review, ήρθε ο μέγας Μάρτυ, για ακόμα μια φορά, να επισημάνει. Όχι τόσο να επιχειρηματολογήσει, αλλά να επισημάνει. «Επικός αμερικανικός ύμνος. Μεγάλος κινηματογραφικός καμβάς. Τεράστιος. Και τι παίρνεις; Παίρνεις το πορτρέτο μιας χώρας που ευστοχεί ακριβώς στην κατάλληλη στιγμή. Μια ταινία που έχει τόσα πολλά εντός της, περιέχει τόσα, που δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα είδος, μια ατάκα, ένα στοιχείο. Όπως όλα τα μεγάλα έργα δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο διότι στέκει μόνο του. Ένα μεγάλο Αμερικανικό φιλμ.» 

Δεν το λέει μόνο ο Σκορσέζε. Το έχουν στηρίξει και οι Σπίλμπεργκ, Νόλαν, Μάικλ Μαν, Ράιαν Τζόνσον, Μπένι Σαφντί - τους δύο τελευταίους δεν ξέρω γιατί τους βάζουμε στην ίδια πρόταση με τους προηγούμενους, αλλά το World of Reel έτσι το συντάσσει.

Κριτική ναι, ομότεχνοι σε μεγάλο βαθμό ναι, ποιος έμεινε; Μα η Ακαδημία φυσικά, τα 10.000+ μελών, άνθρωποι της δουλειάς, άνθρωποι ίσως λίγο παραπάνω κοντύτερα σε έναν μέσο όρο πρόσληψης, άνθρωποι ίσως όχι Αμερικανοί ή όχι αμερικανοθρεμμένοι. Κι αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι το Σκηνοθεσίας δεν μπορεί να το χάσει ο Πολ Τόμας Άντερσον (ακόμα και αν δεν τα κατάφερες με το έργο, δύσκολο να μην είδες τι κάνει ο άνθρωπος), μήπως καραδοκεί ένα σπάσιμο Ταινίας/Σκηνοθεσίας που αν τελικά συμβεί δεν θα είναι και καμμιά φοβερή έκπληξη;