11:075/2 Μεγαθυμίας Νόλαν συνέχεια: «Το 2ο ‘Dune’ είναι το ‘Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται’ της σημερινής γενιάς» Το buzz της συνέχειας του Ντενί Βιλνέβ αποκτά momentum. Από τον Ηλία Δημόπουλο Υπάρχει ένα φαινόμενο που ανέκαθεν μάλλον συνέβαινε, αλλά στην σημερινή εποχή, καθώς είναι αναπόφευκτο να πέφτεις πάνω στην υστερική αναπαραγωγή γνώμης, κοχλάζει. Είναι η προσπάθεια δημιουργίας φαινομένων, γεγονότων, αξίας, μύθων και εν τέλει πολιτισμού αυτοστιγμεί. Πάντοτε οι εποχές θα είχαν το κόμπλεξ τους με τα ένδοξα περασμένα – ευτυχώς οι πραγματικοί δημιουργοί όλων των εποχών λειτουργούν (και) έξω από αυτό το πλαίσιο – σήμερα λόγω του πληθωρισμού άποψης το άγχος είναι σε διαρκή όξυνση.Ομολογώ ότι αυτό θα το έλεγα ακόμα κι αν δεν θεωρούσα το πρώτο «Dune» υπνωτικό πρώτης τάξεως και τρανταχτό δείγμα τηλεοπτικοποίησης του σινεμά – για το δεύτερο δεν ευθυνεται φυσικά διόλου ο Βιλνέβ, ένας δημιουργός εμβέλειας που ξοδεύεται σε τέτοια σχέδια. Να όμως που η ιστορία του Αρράκις δίνει μια ακόμα λαβή για conditioning «αριστουργηματολογίας» και μάλιστα σε διαστάσεις «Πολέμου των Άστρων» που πολλά μπορείς να του προσάψεις, αλλά η ποπ ασημαντότητα δεν είναι από αυτά.Βγήκε λοιπόν ο Κρίστοφερ Νόλαν, μετά από τις πρόσφατες δηλώσεις του που αποθέωσαν «Περασμένες Ζωές» και «Aftersun», και είπε για το 2o «Dune», που προφανώς είναι ένας από τους ελάχιστους που είδε ήδη: «Αν για μένα το πρώτο ήταν σαν το ‘Πόλεμο των Άστρων’, τότε η συνέχεια είναι σαν το ‘Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται’ που είναι το αγαπημένο μου έργο από το franchise. Νομίζω πως είναι μια σπουδαία επέκταση όλων όσων εισήχθηκαν στην πρώτη ταινία.» Θα αποδειχθεί και έτσι εκπρόσωπος γενιάς ο φίλος Κρίστοφερ Νόλαν; Μπα, μάλλον, οι «Άρχοντες των Δαχτυλιδιών» έχουν σφραγίσει τους 40άρηδες και οι επόμενοι δεν φαίνεται να έχουν, ή να βρήκαν, την λόξα με τις γενεαλογίες και τον κινηματογράφο. Οπότε το ερώτημα είναι αν το πρώτο «Dune» άφησε πίσω του ότι άφησε «Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού». Ε; Συμφωνούμε. Ο Βιλνέβ επιμένει ότι η ταινία του δεν πρέπει να ιδωθεί σαν συνέχεια αλλά σαν δεύτερο μέρος. «Υπάρχει διαφορά», ισχυρίστηκε στο Vanity Fair μέσα στη νέα χρονιά. Την περιέγραψε περισσότερο ως ταινία δράσης, και την αποκάλεσε «πολύ καλύτερη» από την ταινία του 2021. Περίεργα πράγματα, ή περίεργα μας τα γράφει ο φίλος μας στο World of Reel, από όπου αναπαράγουμε. Στην επόμενη αναμένετε τον Παύλο τον Ατρείδη (Σαλαμέ), ως άλλο Άμλετ, να ετοιμάζεται να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του. Αναμένετε επίσης την μάχη με τους εισβάλλοντες του χαριτωμένου Χάρκονεν. (Σκάρσγκαρντ σ’ αγαπάμε). Στην ταινία των 166 λεπτών συναντά κανείς σωρεία ταλέντου στα πρόσωπα των Σαλαμέ, Φέργκιουσον (για πάντα), Μπρόλιν, Μπάτλερ, Πιου, Γουόκεν, Σεντού, Μπαρδέμ και Ράμπλινγκ, Σάρλοτ Ράμπλινγκ. Αυτός ναι, ένας λόγος είναι.