«Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο: Ο καθένας θαυμάζει την αποφασιστικότητα του Τέρι Γκίλιαμ να συνεχίσει να κάνει ταινίες παρά τις κακοδαιμονίες, κι όμως τις ίδιες τις ταινίες, ακόμη κι αυτές που προχώρησαν σχετικά ομαλά, είναι απελπιστικά δύσκολο να τις θαυμάσουμε. Μια τέτοια περίπτωση είναι το «The Zero Theorem», ένα sci-fi σοκολατάκι, που, στην καλύτερη περίπτωση, θυμίζει στιγμιαία το δυστοπικό οίστρο της πιο αγαπημένης δουλειάς του σκηνοθέτη, του «Brazil», αλλά καταλήγει να διαλύεται μέσα σε μια σύγχυση αποτυχημένων αστείων και μισο-ψημένων ιδεών, όλα σερβιρισμένα με έναν ανυπόφορο σπασμωδικό ρυθμό. Οι σκληροπυρηνικοί φαν του σκηνοθέτη θα σπεύσουν, αλλά αυτό πιθανότατα δεν θα είναι αρκετό για να σώσει την ταινία από την αφάνεια».
Κάπως έτσι περιγράφει το Variety το πολυαναμενόμενο εγχείρημα του Τέρι Γκίλιαμ «The Zero Τheorem» που προβλήθηκε χθες στη Βενετία και δυστυχώς για όσους έτρεφαν υψηλές προσδοκίες για τη συνεργασία του δημιουργού τού «Βασιλιά της Μοναξιάς» των «Δώδεκα Πιθήκων» και του «Brazil» με τον Κρίστοφ Βαλτς οι περισσότερες κριτικές για την ταινία κινούνται σε ανάλογο μοτίβο.
Θεωρούμε ότι οι χαρακτηρισμοί «καλύτερο από τον "Δρ Παρνάσσους"» ή «η πιο καλή του προσπάθεια τα τελευταία χρόνια» δεν έχουν αντίκρισμα δεδομένου ότι ο πρώην Μόντι Πάιθον δε στάθηκε και τόσο τυχερός την τελευταία δεκαετία. Αντίθετα πολλοί μιλούν για «υπερ-πληθωρικό και ασυνάρτητο ντελίριο» ή για «μια καλή ιδέα που χάνεται μέσα σε αναρίθμητες λεπτομέρειες».
Ένα κλιπ από την ταινία κυκλοφόρησε σχεδόν μαζί με την προβολή της, όπου βλέπουμε τον Βαλτς να περιπλανιέται μέσα στην πολύχρωμη πόλη, ανάμεσα σε πλήθη κι όμως μόνος κι αλλοτριωμένος με φόντο το νέον, τις ψηφιακές διαφημίσεις και έναν κόσμο εικονικής πραγματικότητας που τον καταπίνει.
Η ιστορία, μια γεύση της οποίας πήραμε και το πρώτο ανεπίσημο τρέιλερ πριν από λίγο καιρό, ξετυλίγεται σε ένα trippy φουτουριστικο σκηνικό με έναν φαλακρό Κρίστοφ Βαλτς στο επίκεντρο, πλαισιωμένος από ηθοποιούς όπως ο Ματ Ντέιμον η Τίλντα Σουίντον, η Μελανί Τιερί, ο Μπεν Γουίσο, ο Ντέιβιντ Θίουλις, ο Πίτερ Στόρμεαρ και ο Σάνγιεφ Μπασκάρ. Μέσα από μαθηματικά και παραισθήσεις ο ήρωας, ένας επιστήμονας – ιδιοφυία των υπολογιστών προσπαθεί να φτάσει σε μια σπουδαία ανακάλυψη, γνωρίζει έναν virtual έρωτα και ψάχνει τελικά για το νόημα της ζωής. Δυστυχώς οι πρώτες εντυπώσεις όσων είδαν την ταινία στη Βενετία μας κινούν βάσιμες υποψίες ότι δεν το βρίσκει.
