Συζητήθηκαν, επικρίθηκαν, βραβεύτηκαν, αγαπήθηκαν. Σας παρουσιάζουμε τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα του σινεμά που απασχόλησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τον κινηματογραφικό διάλογο του 2012 και που θα θυμόμαστε για τη φετινή τους παρουσία εντός κι εκτός οθόνης.
Μίκαελ Χάνεκε
Όχι ότι ο Χάνεκε περίμενε το 2012 για να αναγνωριστεί, αλλά το φετινό «ενοχλητικό» αριστούργημα «Αγάπη» απογείωσε τη φήμη του με το βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας να διαδέχεται το Χρυσό Φοίνικα, αλλά και πλείστες ακόμα υποψηφιότητες στα κινηματογραφικά βραβεία της χρονιάς να ακολουθούν, για μια δουλειά που νομοτελειακά θα φτάσει μέχρι το Όσκαρ. Η ταινία που αγαπήθηκε από την κριτική, αγκαλιάστηκε από το κοινό και ύμνησε με τον πιο σπαραχτικό τρόπο την αγάπη, αποτύπωσε την αρρώστεια και τα γηρατειά με ρεαλιστικό και ταυτόχρονα υπερβατικό τρόπο, αγγίζοντας τις πιο ευαίσθητες χορδές μας και χαρίζοντας δικαιωματικά στο δημιουργό της πρωτεύουσα θέση ανάμεσα στα κινηματογραφικά πρόσωπα της χρονιάς.
Μαριόν Κοτιγιάρ
Τι να πούμε για τη φετινή Μαριόν Κοτιγιάρ που από το «Σκοτεινό Ιππότη» ως τη συγκλονιστική της εμφάνιση στο «Σώμα με Σώμα» δείχνει και πάλι ότι μπορεί να περνάει με εντυπωσιακή φυσικότητα από τον ένα ρόλο στον άλλο. Η «διεθνής» Γαλλίδα περνάει την καλύτερη φάση της καριέρας της και ακόμα κι αν δεν τη δούμε ξανά στο Kodak Theatre, έχει πλέον καθιερωθεί ως μία από τις σπουδαιότερες σύγχρονες πρωταγωνίστριες, με πολλά ακόμα χρόνια μπροστά της για να εντυπωσιάσει κοινό και κριτική. Ήδη κάτοχος Όσκαρ, πολυφωτογραφημένη και αγαπημένη σε Γάλλους κι Αμερικανούς δημιουργούς έχει από νωρίς χτίσει τα θεμέλια μιας καριέρας που ισορροπεί μοναδικά ανάμεσα στο χολιγουντιανό γκλάμουρ και την ευρωπαϊκή φινέτσα.
Ομάρ Σι
Ο άνθρωπος που μας έκανε να γελάσουμε όσο κανένας άλλος μέσα στη χρονιά ήταν ο σαρωτικά λαμπερός Ομάρ Σι των «Άθικτων», ένα πραγματικό αστέρι της οθόνης, που όχι μόνο έκλεψε το βραβείο Σεζάρ μέσα από τα χέρια του «Αρτίστα» Ζαν Ντιζαρντάν, αλλά συνέβαλε αποφασιστικά στην τεράστια επιτυχία της ταινίας των Νακάς και Τολεντανό, προκαλώντας αβίαστο γέλιο μέσα από μια ιστορία που σε πρώτο επίπεδο μόνο αστεία δεν είναι. Ο αγαπημένος στο νεανικό κοινό της Γαλλίας παρουσιαστής και ηθοποιός, με τις μη πολιτικώς ορθές ατάκες του «Ντρις», την ενέργεια, το χορό, το χαμόγελό του και την ανοιχτόκαρδη ερμηνεία του, συνδυάστηκε άψογα με την εμπειρία του Φρανσουά Κλυζέ και ιδού το φαινόμενο της «κωμωδίας της χρονιάς».
Χοακίν Φίνιξ
Οπωσδήποτε δε θα παραμιλούσαμε για την εντυπωσιακή επιστροφή του στο σινεμά, αν δεν υπήρχε από πίσω ένας Πολ Τόμας Άντερσον και στο πλάι ένας Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν. Παρόλα αυτά ο Χοακίν Φίνιξ ερμηνεύει στο «The Master» το ρόλο της ζωής του, έχοντας να επιδείξει κάτι πραγματικά απαιτητικό από την εποχή που κρατούσε την κιθάρα του Τζόνι Κας. Ο δημιουργός του «Θα Χυθεί Αίμα» απογειώνει και πάλι το σινεμά του αναδεικνύοντας τους πρωταγωνιστές του σε φεστιβαλικούς νικητές (Βενετία), αλλά και υποψήφιους για τα μεγάλα βραβεία της χρονιάς (Χρυσές Σφαίρες και γιατί όχι και Όσκαρ). Ο εκκεντρικός Χοακίν μπορεί να μην απέφυγε στην ερμηνεία του μια κάποια υπερβολή, αλλά το «The Master» δε θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτόν.
Μπέιν vs Μπάτμαν
Η κινηματογραφική τριλογία του Κρις Νόλαν τελειώνει σκοτεινά (αναμενόμενο), αλληγορικά, αλλά και εκρηκτικά με μια πραγματική σύγκρουση γιγάντων. Μπάτμαν και Μπέιν γίνονται αναπόσπαστο δίπολο καλού – κακού σε μια αναμέτρηση με ταξικές αναφορές κι έναν σαδιστή μασκοφόρο αντιήρωα που μπορεί να μη διαθέτει τη χαοτική δύναμη της αναρχικής τρομοκρατίας του Τζόκερ (ούτε φυσικά την ερμηνεία του Χιθ Λέτζερ), αλλά στριμώχνει ιδεολογικά τον Μπρους Γουέιν – ο "Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή" εξελίσσεται με την εγκεφαλική κινηματογράφηση και τη μεγαλόπνοη σκηνοθεσία του Νόλαν σε ένα γκραν φινάλε υψηλής κλίμακας για τον υπερήρωα της DC.
Ντάνιελ Κρεγκ – Μποντ
Ο καλύτερος Μποντ μετά τον Σον Κόνερι γιορτάζει τα 50 χρόνια του φραντσάιζ, συνοδεύει τη βασίλισσα στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων, πρωταγωνιστεί στο εκρηκτικό «Skyfall» και βλέπει τα νούμερα του παγκόσμιου μποξ όφις να απογειώνονται καταρρίπτοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Επετειακές φωτογραφήσεις, εκθέσεις, αφιερώματα, διαφημιστικά σποτ, συνεντεύξεις και λαμπερές πρεμιέρες από χώρα σε χώρα έκαναν τον Μποντ αδιαμφησβήτητο χαρακτήρα της χρονιάς και τον Ντάνιελ Κρεγκ ευτυχισμένο που έχει κατοχυρώσει συμβόλαιο με την ΕΟΝ για το μέλλον του τριψήφιου πράκτορα. Με Σαμ Μέντες και Χαβιέ Μπαρδέμ να ενισχύουν τη δύναμη του «Skyfall» η φετινή χρονιά ήταν «all about Bond». Κι αυτό δεν μπορείς να το αγνοήσεις ακόμα κι αν δεν είσαι από αυτούς που θυμούνται απ’ έξω όλες τις ατάκες και τις ερωτικές περιπέτειες (ειδικά αυτό θέλει τεράστια μνήμη) του 007.
Έκτορας Λυγίζος
Ή πιο σωστά, Έκτορας Λυγίζος και Γιάννης Παπαδόπουλος (ο πρωταγωνιστής του). Με το «Αγόρι τρώει το φαγητό του Πουλιού» να βραβεύεται στα διεθνή Φεστιβάλ και να δίνει ελληνικό «παρών» στα κινηματογραφικά ραντεβού του πλανήτη, οι δυο τους παραδίδουν μαθήματα συμβολικού σινεμά με μια καθημερινή ανθρώπινη ιστορία: ένας νεαρός στην καρδιά της σύγχρονης πόλης προσπαθεί να αντιμετωπίσει την ανέχεια και την πείνα καταφεύγοντας σε πραγματικές κινήσεις απελπισίας προκειμένου να επιβιώσει. Κάρλοβι Βάρι, Σεβίλλη, Πολωνία, Θεσσαλονίκη, Κεμπέκ, Μοντρεάλ, έχουν αποδώσει τιμές στην ταινία και τον πρωταγωνιστή της, ενώ το «Αγόρι» έχει ταξιδέψει μεταξύ άλλων σαν επίσημη συμμετοχή στα φεστιβάλ του Τορόντο, της Χάιφα, του Ρέυκιαβικ, του Τάλιν, της Λοντζ και του Λονδίνου και συνεχίζει ακάθεκτο, καθώς το αναμένουμε στις ελληνικές αίθουσες.
Τώνια Σωτηροπούλου
Δε θα μπορούσαμε να μην κάνουμε μια αναφορά στην πρώτη ελληνίδα Bond girl, ακόμα κι αν το μοντάζ έκοψε αρκετή από τη μεσογειακή ομορφιά της. Η Τώνια Σωτηροπούλου μπορεί να συζητήθηκε κυρίως για τη μόλις μονόλεπτη εμφάνισή της στο «Skyfall» (όπου περασε από το απαιτητικό καστ του Μέντες), αλλά μέσα στην ίδια χρονιά η νεαρή ελληνίδα του Λονδίνου συμμετείχε και στο «Berberian Sound Studio», τη βραβευμένη στα ανεξάρτητα βρετανικά βραβεία ταινία του Πίτερ Στρίκλαντ, στο πλευρό του Τόμπι Τζόουνς. Επιπλέον, οι συνεντεύξεις και οι δηλώσεις της, με αφορμή την εμπειρία της στα γυρίσματα του Μποντ, έδειξαν μια δροσερή παρουσία, με χιούμορ και πραγματική αγάπη για τη δουλειά της, ώστε να διατηρούμε ελπίδες ότι η γλυκιά Τώνια θα μας απασχολήσει και στο μέλλον με «διεθνείς» εμφανίσεις.
