Ενα 90% περίπου του κινηματογραφόφιλου πληθυσμού φαίνεται να αποθεώνει αυτό τον καιρό το «Slumdog Μillionaire». Μπορεί το περιοδικό να ανήκει περήφανα στο 10% που διαφωνεί, αυτό δεν στερεί, ωστόσο, το δικαίωμα στον Μάρκο Φράγκο να εκφράσει την αντίθεσή του και, ταυτόχρονα, την πεποίθησή του ότι ο Ντάνι Μπόιλ κέντησε ένα ακαταμάχητο δράμα γύρω από τον πολύπαθο νεαρό ήρωά του. Για να αποδείξει ότι το στυλ και η ψυχή του τροπαιοφόρου loser, μπορεί να γίνει ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για όλους μας.
Από τoν Μάρκο Φράγκο
Η καχυποψία και ο σκεπτικισμός που προκαλεί σε σεβαστό μέρος της κριτικής- και ιδιαίτερα σε μεγάλο μέρος του παρόντος περιοδικού- η ταινία του Μπόιλ δεν είναι αρκετά για να αναχαιτίσουν μέσα μου την επίγευση της απόλαυσής της. Αυτό που πραγματικά είδα στο «Slumdog Μillionaire» δεν είναι ένα θαύμα πρωτοτυπίας. Είναι, όμως, ένα σαγηνευτικό έδεσμα.
Στυλιστικό στα άκρα (όπως συνηθίζει ο σκηνοθέτης του «Τrainspotting») και μονταρισμένο σαν κοφτερές φέτες πραγματικής ζωής, το «Slumdog Μillionaire» είναι η φωνή ενός καθημερινού ανθρώπου που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, μεγαλώνει σε ημι-εγκληματικό περιβάλλον, ερωτεύεται το λάθος κορίτσι κόντρα στις συνθήκες αλλά το σωστό σύμφωνα με το βαρόμετρο της καρδιάς του και κερδίζει στη ρουλέτα της τύχης, μόνο και μόνο με το να εμπιστευτεί τα βιώματά του.
Στέκομαι εδώ
Το να κερδίζεις με όπλα μόνο και μόνο τις μνήμες σου είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που μετουσίωσε ο Μπόιλ σε κινηματογραφικές εικόνες, αφού προηγουμένως ο (πρώην διπλωμάτης και νυν συγγραφέας) Βίκας Σουάρουπ έγραψε το βιβλίο «Q&Α» στο οποίο βασίστηκε η ταινία (και προτάθηκε για το βραβείο Μπούκερ).
Αυτό που βρήκα εξαιρετικά συναρπαστικό στο φιλμ είναι αυτό το βλέμμα του ήρωα Τζαμάλ Μαλίκ, τη στιγμή που ανασύρει από τις μνήμες του τα κατάλληλα στιγμιότυπα για να απαντήσει στις ερωτήσεις του παρουσιαστή στον τηλεοπτικό «Εκατομμυριούχο». Αυτό δηλαδή που οι «έντεχνοι» λυγμόλαλοι εκφράζουν με το κλισέ «το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου».
Ο Ντεβ Πατέλ που ενσαρκώνει τον Τζαμάλ Μαλίκ δίνει δύναμη και ορμή σε κάτι παραπάνω από ένα στερεότυπο περί κάρμα και ευνοϊκής τύχης. Το βλέμμα του σε όλη τη διάρκεια της ταινίας είναι αυτό που θέτει τον άξονα σε όλη τη συναισθηματική διακύμανση του θεατή. Εξάλλου, γι αυτό επιλέχθηκε από τον Μπόιλ ανάμεσα σε διάφορους άλλους λαμπερούς πρωταγωνιστές του Μπόλιγουντ: για το ξεχωριστό βλέμμα του που αναδεικνύει ότι ο loser δεν είναι πάντα ο χαμένος.
Η γοητεία της ταινίας του Μπόιλ δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τουριστικό εξωτισμό, ούτε παραπέμπει στιγμή στο στερεότυπο κιτς του Μπόλιγουντ. Κινηματογραφεί την Ινδία με λαχτάρα και με δέος αλλά δεν αφήνει ποτέ τα εκβιαστικά όμορφα φυσικά χαρακτηριστικά της χώρας να καπελώσουν το θέμα του.
Είτε για το Ταζ Μαχάλ πρόκειται είτε για τα τσίγκινα παραπήγματα του Μουμπάι με τους εξαθλιωμένους slumdogs, η κάμερά του δεν χάνει ποτέ το μέτρο της: το βλέμμα του ήρωά του, μέσα από το οποίο παρελαύνει όλη η ψυχή της ταινίας.
