Απόγευμα σε έναν ήσυχο κήπο στις Κάννες. Μία ημέρα μετά την παγκόσμια πρεμιέρα της νέας του ταινίας στο Φεστιβάλ, ο Τζιμ Τζάρμους εμφανίζεται μπροστά μου ψηλόλιγνος, εντυπωσιακά ασπρομάλλης, ντυμένος στα σκούρα, με μια κούπα καφέ στο ένα χέρι και ένα σημειωματάριο στο άλλο (θα φτάσουμε σε αυτό παρακάτω). Χαιρετάει εγκάρδια, θυμάται ότι έχουμε συναντηθεί στο παρελθόν και αρχίζουμε μια χαλαρή κουβέντα που ξεκινά με τον (κι όμως!) 66χρονο σκηνοθέτη να περιγράφει την ταινία του («Είναι μια κωμωδία με πολύ σκοτάδι μέσα της, και κάποια γελοιότητα ελπίζω, που εύχομαι να σας φάνηκε λίγο αστεία»), να πλέκει το εγκώμιο της έφηβης ποπ τραγουδίστριας-φαινόμενο Μπίλι Έιλις («Κάποιες φορές εμφανίζονται πράγματα που είναι τόσο καλά ώστε η μαζική κουλτούρα δεν μπορεί να αρνηθεί τον εναγκαλισμό τους, όπως ήταν ο Κερτ Κομπέιν ή είναι τώρα η 17χρονη Μπίλι»), να αστειεύεται για το ροκ συγκρότημά του, τους Sqürl («είναι κανείς που κάνει ταινία και χρειάζεται μουσική; Γράφουμε σάουντρακ και δουλεύουμε με χαμηλές τιμές!»), και καταλήγει σε έναν πανηγυρικό για τον πρωταγωνιστή του, Μπιλ Μάρεϊ:
«Τον αγαπώ σαν άνθρωπο, μου αρέσει πάρα πολύ να δουλεύω μαζί του, μου αρέσει πάρα πολύ η παρουσία του, θέλω πάρα πολύ να είμαι γύρω του. Έχει τύχει, όταν κάναμε μαζί τα "Τσακισμένα Λουλούδια", να ψάχνω να τον βρω προκειμένου να τον φέρω πίσω στο γύρισμα, γιατί είχε πάει να βοηθήσει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να βάλει τις βαλίτσες του στο αυτοκίνητο, μισό τετράγωνο μακριά, κάτι που μόνο αυτός πρόσεξε. Είναι πάντα τόσο γενναιόδωρος, τόσο γλυκός, και υπάρχουν μυθικές πλευρές του Μπιλ που όμως είναι πέρα για πέρα αληθινές. Όταν ακούς κατά καιρούς ότι βρέθηκε στην κουζίνα κάποιου αγνώστου και έπλενε τα πιάτα του, επειδή περνούσε τυχαία από εκεί, τα είδε και είπε να βάλει ένα χεράκι, πιστέψτε με, δεν είναι υπερβολή, έχει συμβεί ακριβώς έτσι».
Καθώς έξι χρόνια μετά τους βρυκόλακες του «Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί» εμφανίζεστε να σκηνοθετείτε αιμοδιψή ζόμπι στο «Οι Νεκροί δεν Πεθαίνουν», είναι μάλλον λογικό να υποθέσει κάποιος ότι νιώθετε βαθιά αγάπη για το είδος των ταινιών τρόμου.
Όχι, δεν είμαι φανατικός του τρόμου, είμαι φανατικός των ταινιών γενικότερα, οπότε όλα τα κινηματογραφικά είδη με ενδιαφέρουν. Όσο κι αν, στην πραγματικότητα, μεγάλωσα με τις κλασικές ταινίες τεράτων της Universal, όση εντύπωση κι αν μου είχε κάνει ο «Δράκουλας» και ο «Φρανκενστάιν» όταν τα είχα πρωτοδεί, όσο κι αν μου αρέσουν πολύ ο Σαμ Ράιμι, ο Γουές Κρέιβεν, σίγουρα ο Τζον Κάρπεντερ, στην Ευρώπη ο Μάριο Μπάβα και ο Ντάριο Αρτζέντο, κάποιες ταινίες του Ρότζερ Κόρμαν και βέβαια ο Τζορτζ Ρομέρο, οφείλω να παραδεχτώ πως ο τρόμος δεν είναι το αγαπημένο μου κινηματογραφικό είδος. Και τα ζόμπι είναι αυτά που προτιμώ λιγότερο. Είμαι περισσότερο θαυμαστής των βρυκολάκων.
Έχω ξοδέψει πολλά χρόνια σε κάθε μου ταινία – είναι σαν παιδιά μου όλες τους- όποτε αν κάποια απεχθάνεστε είμαι πραγματικά περίεργος να μάθω το γιατί
Δεν βρίσκετε όμως κατά καιρούς ενδιαφέρουσες πολιτικοκοινωνικές παραμέτρους στις ταινίες με ζόμπιΕίναι ένα είδος το οποίο προσκαλεί τέτοιες αλληγορίες και το ίδιο θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς άνετα για το δικό σας φιλμ.
Σίγουρα η «Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών» χρήζει κοινωνικού σχολιασμού, όμως δεν ξέρω αν αυτή ήταν απαραίτητα η πρόθεση του Ρομέρο όταν έκανε την ταινία. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, οι βρυκόλακες είναι τόσο εκλεπτυσμένοι και κομψοί, κάπως σεξουαλικοί, ιδιαίτερα ευφυείς και αποκλειστικά νυκτόβιοι και φορτωμένοι τόσα άλλα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. Ενώ τα ζόμπι είναι πάνχαζες οντότητες που περιπλανιούνται, είναι απλώς ανόητα. Οπότε δεν μου προκαλούν τόσο ενδιαφέρον αλλά ήρθε η ώρα να το ομολογήσω: για όλη αυτή την ιστορία φταίει η Τίλντα Σουίντον. Αυτήν πρέπει να κατηγορήσουμε γιατί λίγα χρόνια μετά το «Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί» μου είπε «πότε θα κάνεις μια ταινία για τα ζόμπι;». Στην ταινία εκείνη θα θυμάστε ότι οι βρυκόλακες ήρωες θεωρούσαν τα ζόμπι κατώτερα πλάσματα, οπότε εύλογα της απάντησα «Μα Τίλντα, ξέχασες; Δεν συμπαθούμε τα ζόμπι είπαμε». Κι εκείνη μου απάντησε «εγώ νομίζω ότι κάτι μπορείς να κάνεις με αυτά». Οπότε, ναι, είναι εν μέρει δικό της το φταίξιμο για το «Οι Νεκροί δεν Πεθαίνουν».
Παρεμπιπτόντως, δε μπορώ να μην σχολιάσω ότι εδώ και ώρα κρατάτε στο χέρι και ξεφυλλίζετε ένα σημειωματάριο. Συνήθως εμείς οι δημοσιογράφοι έχουμε την υποχρέωση να κουβαλάμε σημειώσεις. Εσείς, γιατί
Πάντα κουβαλάω σημειωματάριο. Βασικά έχω μαζί μου πολλά. Ένα είναι για ιδέες τις οποίες επεξεργάζομαι κατά καιρούς. Αυτό που βλέπεις να κρατάω είναι για πράγματα σχετικά με το «Οι Νεκροί δεν Πεθαίνουν», γιατί αδυνατώ να τα θυμηθώ όλα και φοβάμαι μην ξεχάσω κάτι σημαντικό, όταν με ρωτούν για την ταινία. Ρίξε του μια ματιά ελεύθερα. Για να ξέρεις, πάντως, ο τύπος με το καλύτερο σημειωματάριο για συνεντεύξεις είναι ο Τομ Γουέιτς. Κουβαλά πάντα μαζί του ένα σημειωματάριο απαντήσεων που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με αυτά που τον ρωτούν. Κι έτσι προκύπτουν ομολογουμένως οι καλύτερες συνεντεύξεις. Παράδειγμα: «Κύριε Γουέιτς, τι ενέπνευσε τα καινούργια σας τραγούδια;». Απάντηση: «Έχετε δει ποτέ τα σωθικά ενός πετρόχελου; Ζει στο Νότιο Ειρηνικό και σε μεγάλο βάθος, όμως έχει εξελιχτεί αρκετά σε σχέση με άλλα ψάρια». Και αναρωτιέσαι, «Τι; Μα τι σχέση έχει τώρα αυτό;». Και είναι αστείρευτος ο τύπος, γιατί είναι πάντοτε συναρπαστικά αυτά που τον απασχολούν. Εγώ όσο και να το ήθελα, τέτοιες υπέροχες συνεντεύξεις δεν ξέρω να δίνω.
Γ*μήστε τον Τραμπ! Αυτή είναι η συμβουλή μου
Τα σενάριά σας πού τα γράφετε;
Τα σενάρια τα γράφω στο χέρι, έχω το ανάλογο σημειωματάριο για τις περιπτώσεις αυτές και μετά περνάω όσα γράψω στον υπολογιστή. Αλλά μου αρέσει διότι οτιδήποτε ασήμαντο κι αν σκέφτηκα να γράψω, ο καφές με τον οποίο μπορεί να το πιτσίλισα, το αν έγραψα με άλλο χρώμα στιλό, αν έσβησα κάτι, όλα βρίσκονται εκεί, στο σημειωματάριό μου. Εκτός αυτού, μου αρέσει να γράφω στο χέρι. Παίρνει περισσότερο χρόνο αλλά με γλιτώνει από την τυραννία των e-mails. Ήδη, όπως είναι τα πράγματα στη ζωή μου, δεν έχω αρκετό χρόνο να διαβάσω, να γράψω, να κάνω τη μουσική μου, να δω τους φίλους μου, οπότε Θεέ μου δεν θέλω να βρίσκομαι στο e-mail τρεις ώρες την ημέρα, όπως κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι που ξέρω. Απλώς δεν μπορώ να το κάνω.
Βρίσκετε καμιά φορά διασκεδαστικό να διαβάζετε αυτά που εμείς οι κριτικοί γράφουμε θέλοντας να ερμηνεύσουμε τις ταινίες σαςΓια το καινούργιο σας φιλμ, ας πούμε, αρκετοί κάνουν λόγο για καταναλωτική και πολιτική σάτιρα, για περιβαλλοντικές ανησυχίες, για ξεκάθαρη κριτική εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ…
Ναι έχω ακούσει υπερβολικά πολύ για αυτό το πράγμα με τον Τραμπ. Δεν έχει καμία σχέση η ταινία μου με δαύτον. Δεν μου καίγεται καρφί για τον Τραμπ, ίσα-ίσα που το να πει κανείς ότι η ταινία είναι για εκείνον με προσβάλει πραγματικά. Έχουμε να ασχοληθούμε με ένα σωρό σοβαρά πράγματα που αφορούν αυτή τη στιγμή τον πλανήτη μας, την καθημερινότητά μας, το επίπεδο της ζωής μας. Έχουμε όλη αυτή την έλλειψη
ευσυνειδησίας, έχουμε την εταιρική απληστία να ελέγχει τα πάντα, έχουμε ηγέτες που δεν έχουν την παραμικρή ευαισθησία και το αποτέλεσμα είναι ένας πλανήτης που πεθαίνει.
Λένε ότι σε 12 χρόνια θα αυξηθεί η θερμοκρασία κατά 1,5 βαθμούς. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει το τέλος αρκετών έμβιων όντων που γνωρίζουμε, το τέλος του οικοσυστήματός μας. Κι όλα αυτά αναμένεται να συμβούν σε λίγα χρόνια από τώρα. Ουάου! Εμείς όμως καθόμαστε και ασχολιόμαστε με το τι έκανε και τι είπε ο Τραμπ σήμερα. Δεν δίνω δεκάρα για τον Τραμπ. Είναι μια μαριονέτα, ένας τύπος τηλεοπτικού ριάλιτι, ένας επαγγελματίας ψεύτης, ένας απλός κλόουν. Κι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι πως όλοι οι φίλοι μου, που μισούν τον Τραμπ, ασχολούνται περισσότερο μαζί του απ’ ότι ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο. Δεν το καταλαβαίνω. Οπότε γαμήστε τον Τραμπ! Αυτή είναι η συμβουλή μου.
Η δική μου συμπάθεια, η καρδιά μου, πάει στους νέους ανθρώπους, στο κίνημα «Sunrise» και στους ανθρώπους του κινήματος «Extinction Rebellion». Αυτοί είναι άνθρωποι που τα βάζουν με την εξουσία, κυρίως νέοι άνθρωποι, συχνά έφηβοι, που αναρωτιούνται «Αυτός είναι ο κόσμος μας. Γιατί καταστρέφεται; Γιατί δεν κάνετε τίποτα;». Κι εγώ είμαι ένας από τους ενόχους. Οδηγώ αυτοκίνητο με βενζίνη, πετάω με αεροπλάνα, έχω πιστωτική κάρτα, χρησιμοποιώ πλαστικά μπουκάλια νερού, κάνω μια σαχλή ταινία με ζόμπι. Δεν είμαι ακτιβιστής. Σέβομαι και θαυμάζω εκείνους που είναι. Ειδικά τους νέους με τη δύναμη και το κουράγιο να υψώσουν το ανάστημά τους.
Θα πεθάνω και θα είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που δεν θα έχει δει ποτέ του κάποιο «Star Wars»
Σας ρωτούν κατά καιρούς λεπτομέρειες για παλιότερες ταινίες σας και ισχυρίζεστε ότι δεν τις βλέπετε ξανά ποτέ. Ισχύει αυτό
Ασφαλώς. Γιατί να τις ξαναδώ; Επένδυσα πολλά χρόνια μέχρι να τις κάνω. Έγιναν, δε μπορώ να τις αλλάξω. Δεν θέλω να κάτσω να δω τι έκανα πριν, τελείωσε, συνέβη. Δεν το λέω για να συγκρίνω τον εαυτό μου με εκείνον, αλλά όταν ρωτήθηκε κάποια στιγμή ο Μπομπ Ντίλαν αν ακούει ξανά τους παλιότερους δίσκους του, η απάντησή του ήταν η εξής: «Γιατί να το κάνω αυτό; Τους άκουσα όταν τους ηχογραφούσα, τους παίζω ζωντανά, δεν θέλω να τους ακούω άλλο, είναι παρελθόν, έχει φύγει». Έχουμε μόνο το παρόν και τη δυνατότητα να σκεφτούμε και να εφεύρουμε καινούργια πράγματα. Το να βυθιζόμαστε στα παλιά δεν ωφελεί σε κάτι. Άσε που η νοσταλγία δεν είναι και του τύπου μου.
Τις ταινίες μου, αφότου τις ολοκληρώσω, τις βλέπω μόνο μία φορά, κρυφά, μαζί με το κοινό που έχει πληρώσει εισιτήριο και τις παρακολουθεί στην αίθουσα χωρίς να γνωρίζει ότι βρίσκομαι εκεί. Μετά το τέλος της προβολής δεν βλέπω την ταινία ποτέ ξανά. Αν χρειαστεί να αναβαθμίσω κάποιο παλιότερο φιλμ μου σε νέα ψηφιακή μορφή ή κάτι τέτοιο, λέω «εντάξει, βγάλτε πρώτα τον ήχο. Θα κάνω την εικόνα, αλλά χωρίς ήχο». Και μετά «εντάξει, τώρα θα κάνω τον ήχο». Παλιότερα, φαντάσου, έλεγα «βάλτε τις μπομπίνες εκτός σειράς, μην μου τις δείξετε με την σωστή σειρά, δεν θέλω να τις δω ποτέ ξανά στη σωστή σειρά»!
Δεν εξετάζετε ποτέ τις ταινίες σας αναδρομικά, για πιθανές συγγενείς θεματικές, για κάποια μοτίβα και ιδέες που επαναλαμβάνονται και αναπτύσσονται καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας σας
Υπάρχουν θεματικές σε όλες μου τις ταινίες, που είμαι σίγουρος ότι επαναλαμβάνονται. Αλλά δεν προσπαθώ συνειδητά να τις μεταχειριστώ έτσι. Είμαι εναντίον της ανάλυσης, συνεπώς οτιδήποτε κι αν με ρωτήσει κανείς για τη δουλειά μου, για τυχόν κρυφές προθέσεις πίσω από τις ταινίες ή τη μουσική μου, γίνομαι έντονα προστατευτικός ως προς τη διαίσθηση και τα κίνητρά μου. Πιστεύω ότι η διαίσθησή μου είναι το σθένος που έχω ως σκηνοθέτης και ως μουσικός. Οπότε, αν με ρωτήσετε τι σημαίνει κάτι και γιατί το έκανα, θα σας πω ότι δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα και δεν θέλω να ξέρω. Απλώς θέλω να προχωρήσω στο επόμενο βήμα που με ενδιαφέρει.
Κριτικές για τις ταινίες σας διαβάζετεΑπαντήστε με ειλικρίνεια.
Αγαπώ τις πιο αρνητικές κριτικές. Με ιντριγκάρουν πολύ εκείνοι που τυχαίνει να απεχθάνονται μια ταινία που έκανα και θέλω αμέσως να διαβάσω την κριτική τους. Δεν μπορώ να διαβάσω τις ενδιάμεσες κριτικές, γιατί είναι κάπως ενοχλητικό, ούτε τις κριτικές όπου άρεσε πολύ μια ταινία μου θέλω να διαβάσω, γιατί δεν θέλω να τροφοδοτήσω το εγώ μου.
Αλλά οι πραγματικά κακές κριτικές μού αρέσουν πολύ, γιατί έχω ξοδέψει πολλά χρόνια σε κάθε μου ταινία – είναι σαν παιδιά μου όλες τους- όποτε αν τις απεχθάνεστε είμαι πραγματικά περίεργος να μάθω το γιατί. Ρωτάω πάντα, «πήρα καμιά πραγματικά κακή κριτική;» και μου λένε «Ναι Τζιμ, πήρες». Και τους απαντάω περιχαρής: «Ωραία, μπορώ να την δω;».
Είπατε προηγουμένως ότι είστε τόσο ένοχος όσο οποιοσδήποτε άλλος που χρησιμοποιεί πλαστικά μπουκάλια, βενζίνη και όλα αυτά. Οπότε αν μιλάμε για μια ασθένεια, την οποία μάλιστα θίγετε και στην ταινία, υπάρχει κάποια θεραπεία
Ναι, υπάρχει ελπίδα πως έχουμε ακόμη χρόνο ώστε να αποτρέψουμε αυτήν την καταστροφή, αυτήν την κρίση που καιροφυλαχτεί. Αλλά στην πραγματικότητα δεν το κάνουμε, οπότε τότε είναι που τρομάζω. Όταν με πιάνει βαθιά κατάθλιψη από την απογοήτευσή μου για την ανθρώπινη συμπεριφορά, σταματάω και κάνω Τάι Τσι, εξασκώ κάποιες μορφές διαλογισμού. Και καταλήγω να είμαι τόσο ευγνώμων που συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι εδώ, σε έναν μικροσκοπικό πλανήτη του σύμπαντος, με μια ποικιλία θαυμάσιων πραγμάτων πάνω του. Και παρά το γεγονός ότι η ζωή στην Γη είναι απειροελάχιστη, κι εμείς απλοί περαστικοί, εντούτοις το ότι υπάρχουμε μου φαίνεται σαν μικρό θαύμα. Αν σταματάς για λίγο κάθε μέρα και νιώσεις ευγνώμων που έχεις ένα σώμα, που έχεις ένα μυαλό, που μπορείς να αισθανθείς αυτό το αεράκι που φυσάει και το νερό να κατεβαίνει στο λαιμό σου, τότε μια κάποια ελπίδα υπάρχει.
Καταφέρατε να συμπαθήσετε καθόλου τα ζόμπι αφότου κάνατε αυτή την ταινία;
Αστειεύεσαι; Τα απεχθάνομαι τώρα περισσότερο από πριν. Τα έχω σιχαθεί. Δουλεύω πάνω σε αυτήν την ταινία δύο χρόνια τώρα κάθε μέρα, ήταν το δυσκολότερο φιλμ που χρειάστηκε ποτέ να γυρίσω, αρρώστησα βαριά κατά την περίοδο που το ετοιμάζαμε, οπότε είμαι τόσο κουρασμένος από τα αναθεματισμένα τα ζόμπι. Ακόμη κι όταν τέλειωσα την ταινία, όμως, εξακολουθώ να τα βλέπω όπου πηγαίνω, είναι γύρω μας παντού. Είναι αυτοί οι θλιβεροί τύποι που κυκλοφορούν παντού κοιτάζοντας τα κινητά τους. Έχω βαρεθεί να περπατάω στη Νέα Υόρκη και να μην μπορώ να διασχίσω ήρεμος το δρόμο επειδή σέρνονται γύρω μου όλα αυτά τα ζόμπι των κινητών τηλεφώνων και δεν αντιλαμβάνονται ότι πλάι τους βαδίζουν άνθρωποι τους οποίους παρεμποδίζουν με τη σαχλαμάρα τους.
Κάποτε μου είχατε πει ότι περάσατε τόσες ώρες ως παιδί βλέποντας ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, λόγω της μητέρας σας που σας άφηνε σε κάποιο σινεμά όποτε ήθελε ανενόχλητη να κάνει τις δουλειές της, που κάποια στιγμή πιστέψατε ότι αυτό ήταν ο κινηματογράφος. Ότι το σινεμά έχει να κάνει μόνο με ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας…
Έχεις δίκιο. Πωπω, το είχα ξεχάσει αυτό. Επειδή η μαμά μου τα απογεύματα του Σαββάτου πήγαινε για ψώνια ή για να δει κάποιους φίλους, με άφηνε σε αυτόν τον έναν κινηματογράφο που είχαμε στην πόλη και ο οποίος το μόνο που έπαιζε ήταν ταινίες με τέρατα. Τη μία μετά την άλλη, σε double feature. Το «The Blob», το «Attack of the Crab Monsters», όλες αυτές τις ταινίες τις είδα σε μια αίθουσα με πολλά άλλα παιδιά που πετούσαν τσίχλες ο ένας στον άλλον. Αυτό είναι αλήθεια. Και ήταν όλες τέτοιες ταινίες τεράτων. Και νόμιζα ότι όλες οι ταινίες είναι έτσι. Αλλά έπειτα είχαμε μια εκπομπή στην τηλεόραση που λεγόταν «Million Dollar Movie» κι έδειχνε την ίδια ταινία τέσσερις ημέρες συνεχόμενα, το απόγευμα, οπότε τότε ξεκίνησα να βλέπω αρκετά διαφορετικά πράγματα, όπως μια ταινία με την Όντρεϊ Χέπμπορν, ας πούμε, που είναι από τις
πρώτες αναμνήσεις «κανονικού» σινεμά τις οποίες έχω. Και τότε κατάλαβα πως ο κινηματογράφος δεν έχει πάντα σχέση με τέρατα.
Το να δοκιμάζεστε σε ένα είδος ταινίας που δεν έχετε δουλέψει ξανά μοιάζει ίσως με το να μαθαίνετε ξαφνικά μια καινούργια τέχνη;
Όχι, τα είδη των ταινιών είναι απλώς κορνίζες με τις οποίες μπορείς κάθε φορά να πλαισιώνεις και μια διαφορετική ζωγραφιά την οποία κάνεις. Κάπως έτσι τα σκέφτομαι. Οπότε η κορνίζα δεν έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Και η ζωγραφιά δεν επηρεάζεται ποτέ από το πλαίσιο.
Έβλεπα στην ταινία τη χιουμοριστική αναφορά που κάνετε στο «Star Wars» και θυμήθηκα ότι δεν έχετε δει ποτέ καμία ταινία της γνωστής κινηματογραφικής σειράς.
Και εξακολουθώ να μην έχω δει καμία. Ο λόγος για τον οποίο δεν θέλω ποτέ να δω το «Star Wars» είναι γιατί ξέρω ήδη τα πάντα για το «Star Wars». Ξέρω τον R2 – D2. Ξέρω την πριγκίπισσα Λέια. Ξέρω τον Λουκ Σκαϊγουόκερ και τον Νταρθ Βέιντερ. Γιατί τα ξέρω όλα αυτά χωρίς να έχω δει καμία ταινία; Γιατί είναι τόσο εντυπωμένα στη συνείδησή μου, με έχουν βομβαρδίσει με τόσες πολλές πληροφορίες μέσα στα χρόνια, ώστε δεν τα θέλω να μπουν και στο μυαλό σου. Βάζω στοίχημα ότι θα πεθάνω και θα είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που δεν θα έχει δει ποτέ κανένα «Star Wars». Πού ξέρεις; Μπορεί, στο τέλος, να με θυμούνται και μόνο γι΄ αυτό.
INFO
Η ταινία «Οι Νεκροί δεν Πεθαίνουν» προβάλλεται ήδη στις αίθουσες από την εταιρεία Tulip.
