Νίτρο ότι στον κόσμο δεν αρέσει να μην περνάει το δικό του, Γλυκερίνη ότι με τα social δίνεται ευκαιρία για ανελέητο σαματά.
Για θεσμός «που δεν μας απασχολεί», υπερβολικός ντόρος γίνεται με την ανακοίνωση των οσκαρικών υποψηφιοτήτων. Και αντί βέβαια να δοθεί μια λαβή συζήτησης του πώς το εμπορικό δεν χρειάζεται καλά και σώνει να είναι άπταιστο (ή, έστω, καλλιτεχνικά ανώτερο), αντί να σκεφτούμε τι ψυχολογικό τραλαλά είναι αυτό να θυμώνουμε που οι κριτικοί/ακαδημαϊκοί δεν θεωρούν αλάνθαστες τις αρέσκειές μας (ενώ μάλιστα τους θεωρούμε συλλήβδην άσχετους κι αποτυχημένους τους ίδιους κριτικούς κι ακαδημαϊκούς), έχουμε αγώνα με την μη συμπερίληψη των Γκέργουιγκ και Ρόμπι στις κατηγορίες Σκηνοθεσίας και Α' Γυναικείου αντίστοιχα.
Το λάδι στη φωτιά το ρίχνει ο ίδιος ο άμοιρος ο Κεν (Ράιαν) Γκόσλινγκ που με (σχετικώς πρωτοφανή) δήλωσή του προκαλεί θυμηδία αναπαράγοντας το μοντέλο του Ανδρός-Ιππότη που πολεμάει το σύστημα (που τον ανέδειξε) προς υπεράσπιση όχι μιας δεσποσύνης σε κίνδυνο, αλλά δύο! Από που να το πιάσεις;
«Με τιμά να είμαι υποψήφιος από τους συναδέλφους μου δίπλα σε τόσο αξιόλογους καλλιτέχνες και τόσο σπουδαίες ταινίες», ξεκινά ο Γκόσλινγκ ετοιμάζοντας μπάλες υγρού πυρός με το άλλο χέρι. «Αλλά δεν υπάρχει Κεν χωρίς Μπάρμπι και δεν υπάρχει ταινία για την Μπάρμπι χωρίς την Γκρέτα Γκέργουιγκ και την Μάργκο Ρόμπι, τις δύο υπεύθυνες για αυτή την ιστορική και οικουμενικά γιορτασμένη ταινία. Καμμία αναγνώριση για οποιονδήποτε στην ταινία αυτή δεν θα ήταν εφικτή αν δεν υπήρχαν αυτές, το ταλέντο, το τσαγανό και η ευφυία τους. Το να πω ότι είμαι απογοητευμένος που δεν είναι υποψήφιες στις κατηγορίες τους θα ήταν λίγο», λέει ο Κεν Γκόσλινγκ. Εν συνεχεία δεν παραλείπει την χαρά του για την συμπερίληψη της Αμέρικα Φερέρα, ενώ δεν λείπει μια επιπλέον αναφορά στην «ριζοσπαστικότητα» της ταινίας.
Πρώτα-πρώτα αντιφάσκεις όταν μιλάς για αξιόλογους συναδέλφους σε σπουδαίες ταινίες, αλλά θα ήθελες κάποιοι να κάνουν άκρη για να περάσουν οι δικοί σου. Συνάδελφοί σου, ψήφισαν (άλλους) συναδέλφους σου. Δεύτερον, η «Barbie» αναγνωρίστηκε έχει 8 υποψηφιότητες, η δε Γκέργουιγκ είναι δις υποψήφια σε Καλύτερη Ταινία και Σενάριο. Τρίτον, η «Barbie» δεν είναι μια ιστορική ταινία, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που θέλουν (;) οι δημιουργοί και συμμετέχοντες.σε αυτήν. Είναι μια έκπληξη η εμπορικότητά της μεν, αλλά δεν συνεισφέρει ιδεολογικά τίποτα που δεν έχει ειπωθεί νωρίτερα και καλύτερα σε οποιοδήποτε μοτίβο της. Η ταινία υφίσταται λόγω της εμπορικής της εκπληρωμένης (με το παραπάνω) δυνατότητας. Η οποία βέβαια, παρά το ότι είναι γιγάντια (λόγω φυσικά μηχανισμών που κάνουμε ότι δεν υπάρχουν για να προκύπτει «λαϊκή επιταγή» το φαινόμενο), δεν είναι μεγαλύτερη από του 2ου «Avatar» (που έκανε 1 ψωροδις δολάρια παραπάνω) ή του πρόσφατου «Top Gun». Για αμφότερες περιπτώσεις παρεμπιπτόντως κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν ήταν υποψήφιες σε Σκηνοθεσίες, Ρόλους κλπ.
Και τέλος, πού είναι γραμμένο ότι επειδή είναι υποψήφιος ένας από μια ταινία (ή δύο όπως εδώ), οφείλεται να είναι και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες ή και οι σκηνοθέτες τους; Η ιστορία των Όσκαρ – και κάθε βραβείου – είναι στρωμένη με δημοκρατικές επιλογές που πάντα θα βάζουν κάποιους μέσα και θα προτιμούν άλλους έξω. Αυτό δεν είναι το νόημα των «διαγωνισμών» αυτού του τύπου;
Κen, don't be just Ken.
