Ενας βετεράνος ντετέκτιβ, ο Γουίλ Ντόρμερ, ταξιδεύει μαζί με τον συνεργάτη του στην άγονη γραμμή της Αλάσκα για να διερευνήσουν τη δολοφονίας μιας έφηβης κοπέλας. Κατά τη διάρκεια ενός ανθρωποκυνηγητού στην ομίχλη, ο Γουίλ πυροβολεί κατά λάθος το συνάδελφό του, πιστεύοντας πως είναι ο δολοφόνος, και τον σκοτώνει. Τρομοκρατημένος από τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει το μοιραίο λάθος στην καριέρα του, αποφασίζει να φορτώσει το φόνο στο δολοφόνο. Όμως οι τύψεις και το εκτυφλωτικό φως του “ήλιου του μεσονυχτίου”, που τους καλοκαιρινούς μήνες δεν δύει ποτέ, θολώνουν την κρίση του κι εμποδίζουν τον ύπνο του, κάνοντάς τον εύκολη λεία για τον επικίνδυνο ψυχοπαθή που καταδιώκει…
Με αυτό το πολύ ενδιαφέρον υλικό στα χέρια του, ο Κρίστοφερ Νόλαν μεταφέρει στο Χόλιγουντ το νορβηγικό θρίλερ Φόνος στην Ομίχλη (πρωτότυπος τίτλος, επίσης “Insomnia”) του Έρικ Σκιόλντμπεργκ, προσθέτοντας κάποια δικά του στοιχεία στο αρχικό σενάριο. Η φιλμική προϊστορία του Νόλαν, με το αριστουργηματικό Memento και το επίσης καινοτόμο Following, προδιέθετε για κάτι εντυπωσιακό, μια σκοτεινή μελέτη της ανθρώπινης ψυχής στα χνάρια του Seven. Ενώ όμως το Insomnia υπερασπίζεται καλά κάποιες από τις πτυχές του, όπως τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το κοινωνικό υπερεγώ από το ένστικτο για επιβίωση, και τον αθώο από τον ένοχο, η απουσία μιας ιδιαίτερης κινηματογραφικής άποψης που να αρνείται τις συμβάσεις το κατατάσσει στα μάλλον συνηθισμένα, για τα επίπεδα του Χόλιγουντ, mainstream θρίλερ. Περιμέναμε, δηλαδή, ο Νόλαν να παίξει πιο πολύ με το φως και τη φωτογραφία, να καταδυθεί περισσότερο στην ψυχοσύνθεση του απεγνωσμένου Αλ Πατσίνο (ο οποίος είναι πάντως πειστικά τυρρανισμένος) και να αποφύγει κάποια μοτίβα-κλισέ της δραματουργίας που θα έδιναν στη διασκευή τη δική της ταυτότητα και το δικό της λόγο ύπαρξης.
Παρόλα αυτά, για όσους δεν έχουν δει τη νορβηγική ταινία, το Insomnia παραμένει ένα ικανοποιητικό αστυνομικό θρίλερ, με γερές ερμηνείες (αναφοράς χρίζει και ο Ρόμπιν Γουίλιαμς), επιμέρους υποβλητικές σκηνές, και τη δύναμη να προβληματίσει. Ευχή μας ο Κρίστοφερ Νόλαν (όπως και ο Ντέιβιντ Φίντσερ, πριν από αυτόν) να μην υποκύψουν στους συμβιβασμούς του Χόλιγουντ, κρατώντας ακέραια την προσωπική τους αισθητική και τη δική του κινηματογραφική σφραγίδα.
Λουίζα Χριστοφίλου
