Sex Pistols και ξερό ψωμί! Τους έθαψε όλους! Τους Rolling Stone, το MTV και τον Scorsese. Την Θάτσερ και τον Τόνι Μπλερ, ακόμη και τους Clash! Είναι εντός, εκτός και επί τα αυτά και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ο λόγος για το θρυλικό «πανκιό» Julien Temple, ετών 55, που βρέθηκε σήμερα το πρωί Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου στο cafe του Ιανού. Παρόλο που η εποχή που μεσουρανούσε ο εξαγριωμένος ήχος της κιθάρας του Sid Vicious έχει περάσει ανεπιστρεπτί ο βρετανός σκηνοθέτης του «Absolute Beginners», του «The Filth And The Fury» και του «Joe Strummer- The Future is Unwritten» μας ταξίδεψε πίσω στην δεκαετία του ’70 σε μια νοσταλγική -και καθόλου μελαγχολική- συνομιλία με τον Γιάννη Πετρίδη.
Γεννήθηκα το 1982, 5 χρόνια μετά την πρώτη του εκπομπή στο ραδιόφωνο. Σημάδεψε μια εποχή με την φωνή του και εξακολουθεί να σημαδεύει το σήμερα. Και να που τώρα ο Γιάννης Πετρίδης κάθεται μπροστά μου, συζητά με τον Julien Temple και νοιώθω σαν να κρυφακούω ενώ πίνουν καφέ. Σκηνικά από το ’71, από την τελευταία φορά που ο Temple ήρθε στην Ελλάδα και γυρνούσε κάπου στην Πελοπόννησο, σκηνικά αργότερα με ιδιωτικές προβολές του «Absolute Beginners» στο σπίτι του Michael Jackson και τρελές φιγούρες πίσω από το κινηματογραφικό πανί στο σαλόνι του «βασιλιά». Όλα μπερδεμένα, Warner Brothers, Souxsie, λονδρέζικο πανκ και βρετανική φτώχεια σε μια κουβέντα γεμάτη εκπλήξεις για όσους ήμασταν εκεί. Η καυστικότητα του Temple είναι ότι θα περίμενε κανείς από κάποιον που την δεκαετία του ’70 βρέθηκε στο σωστό σημείο -Βρετανία- την σωστή στιγμή να αναρωτιέται : «Where’s the fucking sunshine?». Κάπως έτσι γεννήθηκε το πανκ.
Σήμερα ο Julien Temple ακούει μικρά βρετανικά συγκροτήματα που μαθαίνει από τα παιδιά του και σκηνοθετεί πανκ όπερες όπως το «Eternity Man». Κι αυτό γιατί κανείς δεν συμπαθούσε την όπερα! Είπε λοιπόν να μας κάνει να την συμπαθήσουμε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, εκφράζοντας μια ολόκληρη γενιά. Απόψε το βράδυ θα είναι στα decks του πάρτι του Φεστιβάλ στο Soul.
Αγγέλα Αϊδίνη
