Η Απίστευτη Αλήθεια για τη Βασίλισσα Ρακέλα, ένα ντοκιμαντέρ που εξελίχθηκε σε φιξιόν, και κέρδισε το 2008 το βραβείο Teddy στο Φεστιβάλ του Βερολίνου ως καλύτερη queer ταινία μυθοπλασίας επιστρέφει αποκλειστικά στο Μικρόκοσμο από τις 2 Ιουνίου, με γενική είσοδο 5 ευρώ.
Στην υπόθεση, η Ρακέλα είναι μια τρανσέξουαλ πόρνη από τις Φιλιππίνες ( ο ακριβής όρος για τις χώρες της Ασίας είναι «ladyboy»), που ζει στην ανέχεια. Επιθυμεί να δραπετεύσει κάποτε από τους δρόμους της Cebu City και να ζήσει στο Παρίσι, μαζί με τον «ιππότη» των ονείρων της. Λόγο της καταγωγής της έχει ελάχιστες πιθανότητες να βγάλει βίζα, καθότι χρειάζεται κάποιον από τη Δύση για να εγγυηθεί γι’αυτήν. Στη προσπάθεια να ξεφύγει από το στενό περιβάλλον της, γνωρίζει ένα φωτογράφο και αρχίζει να δουλεύει σε μια δημοφιλή πορνογραφική ιστοσελίδα, για τρανσέξουαλ. Η επιτυχία της ως ανερχόμενη πορνοστάρ στο ίντερνετ, την φέρνει σε επαφή με νέα πρόσωπα. Βρίσκει την Valery, μια τρανσέξουαλ από την Ισλανδία που ζητά απελπισμένα φίλους on-line και της υπόσχεται ότι θα τη βοηθήσει με τη βίζα. Η Raquela αυτή η σύγχρονη Σταχτοπούτα, θα μπορέσει τελικά να πραγματοποιήσει τη φιλοδοξία της, για μια μεγάλη ζωή στη Πόλη του Φωτός;
Tα Ladyboys των Φιλιππίνων
Γεννήθηκαν αγόρια, αλλά πασχίζουν να αποδείξουν τη θηλυκή ταυτότητά τους. Ζουν μέσα σε ακραίες συνθήκες φτώχιας και μάλιστα αρκετοί γονείς τα μεγαλώνουν σαν κορίτσια με σκοπό να εκδοθούν στο πεζοδρόμιο.
Αν και η μοντέρνα ιατρική εγγυάται για άκρως επιτυχημένες αλλαγές φύλου, οι ίδιοι προτιμούν να μην προχωρήσουν σ’αυτό το στάδιο, διότι έτσι θα εξαφανιστεί η σεξουαλική διαφορετικότητά τους. Με σκοπό να νιώσουν γυναίκες προσπαθούν να αποκτήσουν την αποδοχή ή και την αγάπη ετερόφυλων αντρών. Αυτός ο αγώνας που κατά πλειοψηφία είναι άγονος, οδηγεί σε τρομερές εμμονές, απογοητεύσεις, κατάθλιψη και αυτοκαταστροφή.
Στις Φιλιππίνες συχνά-πυκνά γίνονται αποδέκτες ρατσιστικών επιθέσεων, ενώ οι προοπτικές κανονικής εργασίας και εκπαίδευσης είναι απαγορευτικές. Μαστίζονται από αναλφαβητισμό και συνήθως καταλήγουν στο δρόμο. Η διάρκεια ζωής ενός «ladyboy» στις Φιλιππίνες και στην Ασία γενικότερα, δεν είναι μεγάλη. Το AIDS θερίζει, ενώ τα ποσοστά αυτοκτονιών στις κοινότητές τους, είναι τρομακτικά. Για πολλούς το να πατήσουν τα 30, θεωρείται ένα θαύμα…
Βραβείο στη Μπερλινάλε
"Μερικές φορές για να έχει η ζωή μας νόημα, επιλέγουμε να ζούμε σε μια ψευδαίσθηση και να κλείνουμε τα μάτια, μπροστά στις παραλλαγές της κανονικότητας. Ως κινηματογραφιστής προσπαθώ κάθε φορά να δείξω την ποικιλομορφία αυτού του κόσμου, αμφότερα συναισθηματικά και γεωγραφικά. Για τους ανθρώπους που κατανοούν, αλλά και γι’αυτούς που θέλουν να κατανοήσουν, πιστεύω ότι θα ταυτιστούν με τους χαρακτήρες" λέει ο Ισλανδός Όλαφ ντε Φλερ Γιοχάνσον, που το 2004 κέρδισε στα Ισλανδικά Βραβεία Κινηματογράφου το βραβείο για το καλύτερο ντοκιμαντέρ, με το shining star. Τον επόμενο χρόνο (2005) ο σκηνοθέτης κράτησε τα πρωτεία στην ίδια κατηγορία με το ντοκιμαντέρ «Africa United». Ο ίδιος ήταν υποψήφιος για το βραβείο σκηνοθεσίας στα Ισλανδικά Βραβεία Κινηματογράφου, το 2005 και το 2006, ενώ συμμετείχε στο «Talent Campus» της Μπερλινάλε, το 2002 και το 2003.
"Ένιωσα την ανάγκη να δείξω το κουράγιο που χρειάζονται οι τρανσέξουαλ για να αντιμετωπίσουν την ύπαρξή τους σε μια σκληρή καθημερινότητα και να εισάγω το κοινό στη ζωή τους, όπου κυριαρχούν η κοινωνική απόρριψη, η φτώχια, η ομοφυλοφιλία και η παρένδυση (cross-dressing). Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για τις Φιλιππίνες, μια χώρα όπου δεσπόζει ο ακραίος, αποικιοκρατικού τύπου καθολικισμός. Το φιλμ αφιερώνεται σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα που ζουν στην σουρεαλιστική διάσταση του κόσμου μας" λέει ο σκηνοθέτης.
