Ένας άντρας αποβιβάζεται νύχτα από ένα τρένο. Σε ένα πάρκο όπου κάθεται να ξαποστάσει, δέχεται την ξαφνική επίθεση τριών αγνώστων, οι οποίοι κλέβουν τα προσωπικά του υπάρχοντα και τον αφήνουν αιμόφυρτο στο έδαφος. Ο άντρας συνέρχεται αργότερα στο νοσοκομείο, χωρίς να θυμάται τίποτα από το παρελθόν ή την ταυτότητά του. Παρά την απρόσμενη αναπηρία του, προσπαθεί να χτίσει μια ζωή κυριολεκτικά από το μηδέν δίπλα στους κοινωνικούς απόκληρους του Ελσίνκι, αποδεικνύοντας πως η επιβίωση, η αξιοπρέπεια κι ο έρωτας δεν είναι ζητήματα “εγκεφαλικά”, αλλά καρδιάς.
Αυτή είναι με λίγα λόγια η υπόθεση της ταινίας Ο Άνθρωπος Χωρίς Παρελθόν του Άκι Καουρισμάκι (τον οποίο δεν πρέπει να μπερδεύετε με τον αδερφό του Μίκα, επίσης σκηνοθέτη). Μια γλυκιά κομεντί με γνήσια φινλανδική παραξενιά, που κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της κριτικής επιτροπής στο 55ο Φεστιβάλ Καννών, αλλά και το βραβείο α’ γυναικείου ρόλου για την Κάτι Ούτινεν. Ο Καουρισμάκι είναι ένας σκηνοθέτης που διακρίνεται για την ικανότητά του να δημιουργεί ένα ιδιόρρυθμο σύμπαν για τους χαρακτήρες του, μεστό από συναίσθημα, χιούμορ αλλά και από εμβόλιμες σκηνές γνήσιας εκκεντρικότητας που επεκτείνονται στο ίδιο το περιβάλλον. Αρκεί να δείτε τις παράγκες στις φτωχογειτονιές όπου γυρνά ο ανώνυμος πρωταγωνιστής, οι οποίες “κλέβουν” ρεύμα από τους διπλανούς πυλώνες και νοικιάζονται από έναν άνθρωπο γνωστό ως “Μάστιγα του Θεού”, ή το εβδομαδιαίο συσσίτιο που διοργανώνει ο Ερυθρός Στρατός, με προσφορά τους θρησκευτικούς ύμνους-καλέσματα της μπάντας του!
Πέρα όμως από τις ιδιοτροπίες που σκορπούν χαμόγελα, ο Άνθρωπος Χωρίς Παρελθόν μιλά για τους “ανώνυμους” ανθρώπους του περιθωρίου, που χτίζουν μια ζωή με αξιοπρέπεια χωρίς να έχουν ούτε καν τα απαραίτητα (όπως το… ονοματεπώνυμό τους). Μιλά όμως και για τη λυτρωτική δύναμη του έρωτα, η οποία καταφέρνει να μεταμορφώσει ακόμα και το πιο απάνθρωπο περιβάλλον σε μια εστία όπου φωλιάζουν η αγάπη, ο σεβασμός και, πάνω από όλα, η ελπίδα. Αναμφίβολα, μία από τις σημαντικότερες ταινίες της χρονιάς.
