• ΝΕΑ
  • ΤΑΙΝΙΕΣ
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
  • ΠΡΟΣΕΧΩΣ
  • ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
  • ATHENS OPEN AIR
  • ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

  • AIFF 2026
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
  • ΑΤΖΕΝΤΑ
NEWSLETTER
Οι Νύχτες μας πλησιάζουν! Όλα τα νέα του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας εδώ

Η Αποκάλυψη θα ήταν … light!

4 Αυγ 2009 | Νέα | 0 comments

Η σύζυγος του διάσημου σκηνοθέτη μιλά για τα παρασκήνια της διάσημης ταινίας αλλά και τη ζωή τους εκτός πλατό.
Συντάκτης: Cinemagazine Team
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Σκοπός του Φράνσις Φορντ Κόπολα, όταν γύριζε το φιλμ «Αποκάλυψη τώρα», ήταν να κάνει μια ψυχαγωγική μεγάλη επική ταινία για τον πόλεμο με φόντο το ηλιόλουστο φυσικό σκηνικό των Φιλιππίνων. Το πώς η συνέχεια των γυρισμάτων κατέληξε καταστροφική αποκαλύπτει η γυναίκα του σκηνοθέτη, Ιλέινορ Κόπολα.

Ηταν μία ντροπαλή σκηνογράφος όταν γνώρισε, το 1962 στην Ιρλανδία, τον σύζυγό της στα γυρίσματα της ταινίας «Dementia». Τρεις μήνες αργότερα έμεινε έγκυος και παντρεύτηκαν. Πώς είναι στα αλήθεια ο Φράνσις Φορντ Κόπολα στο σπίτι; Διαφορετικός από το πλατό; «Οχι», απαντάει η Ιλέινορ. «Πιστεύω πως επειδή έχει περάσει όλη του τη ζωή ως σκηνοθέτης, είναι απλώς η φύση του. Είναι στο αίμα του. Οπότε, μόλις γυρίζει σπίτι, σκηνοθετεί το δείπνο, πού θα φάμε, τι θα φάμε…».


Η γυναίκα του βρισκόταν δίπλα του και το 1976, όταν γύριζε το «Αποκάλυψη τώρα». Προσπαθώντας να βρει κάτι να περνάει τον χρόνο της, πήρε μία κάμερα και άρχισε να τραβάει ό,τι συνέβαινε στα παρασκήνια της ταινίας.

«Μόλις φτάσαμε εκεί, ο Φράνσις αντιλήφθηκε τι ήταν ο πόλεμος. Πως οι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, τα παιδιά τους, τους συζύγους τους, κατάλαβε ότι είχε να κάνει με θέματα ζωής και θανάτου. Αυτό τον οδηγούσε όλο και βαθύτερα στον εαυτό του. Εχασε τον έλεγχο. Δεν ήξερε πώς να τελειώσει το φιλμ. Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Δεν ήξερε πώς να το χειριστεί».

Και τα δύο της παιδιά, ο Ρομάν και η Σοφία, είναι επίσης σκηνοθέτες: «Είναι πολύ ικανοποιητικό να βλέπεις τα παιδιά σου να βρίσκουν το δρόμο τους». Ενιωσε δε τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό όταν η Σοφία Κόπολα βραβεύτηκε με Οσκαρ για το «Χαμένοι στη μετάφραση». Ήταν 32 χρονών, όσο και ο πατέρας της όταν κέρδισε το πρώτο Όσκαρ.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ