Το κανάλι Closer Look, σε ένα από τα πιο δημοφιλή βίντεο-δοκίμιά του, εξηγεί ποιες μεθόδους μεταχειρίζεται η σκηνοθεσία και το δράμα για να μας συγκινήσουν. Παίρνει λοιπόν τρεις ταινίες στις οποίες είναι πανανθρώπινα δεκτό ότι σε σκηνές τους κλαίνε κι οι πέτρες και εξηγεί τους «κρυφούς» κινηματογραφικούς και δραματικούς λόγους που επιτυγχάνεται η βροχή των δακρύων.
Το περίφημο μοντάζ του «Up», η θανάτωση του Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν στο «Πράσινο Μίλι» (κάποιοι κλαίμε και αλλού πάντως στο έργο) και η σκηνή που ο ΜακΚόναχι βλέπει την κόρη του (Τζέσικα Τσάστεϊν) στο «Interstellar», έχουν την πλανοθεσία και την δραματουργική υπόσταση να παρενοχλήσουν τους δακρυϊκούς μας αδένες. Ίσως μάλιστα, αν δεν είσαι και αντιπολίτευση των συγκεκριμένων ταινιών, συλλαμβάνουν και κάτι βαθιά ριζωμένο μέσα μας σαν εστία λύπης, τα γηρατειά, τη μοναξιά, την αδικία, τον χρόνο, όλα τους πάγιοι σύμμαχοι της κινηματογραφικής συγκίνησης.
