Το δεύτερο Hangover μπορεί να έφερε κόσμο στις αίθουσες, αλλά δέχτηκε την κριτική ότι ουσιαστικά πάτησε επάνω στην πρώτη ταινία τόσο φανερά, που πολλοί έφτασαν να μιλούν περισσότερο για remake παρά για sequel. Στον κινηματογραφικό Τύπο και στα blogs δεν έλειψαν οι φωνές που κατηγόρησαν τον Τοντ Φίλιπς για επανάληψη και εν μέρει έχουν δίκιο. Γιατί όπως και οι ταινίες τρόμου – ένα τόσο διαφορετικό είδος, αλλά καλό παράδειγμα στη συγκεκριμένη περίπτωση – έτσι και οι καθαρόαιμες κωμωδίες βασίζονται (σε μικρότερο σίγουρα βαθμό) στην έκπληξη της ατάκας και στις ανατροπές των καταστάσεων. Ο αντίλογος βέβαια έχει κι αυτός τη βάση του: στην κωμωδία η επανάληψη μπορεί να φέρει στη μνήμη την πρώτη φορά που ακούσαμε ένα αστείο συγκεκριμένου ύφους, να δημιουργήσει και πάλι την εύθυμη διάθεση που είχαμε τότε ή να λειτουργήσει προς όφελος του στόχου που είναι ασφαλώς το γέλιο. Συχνά άλλωστε βλέπουμε ξανά και ξανά αγαπημένες κωμικές σειρές ή γελάμε με το που βλέπουμε τον αγαπημένο μας πρωταγωνιστή να αντιμετωπίζει και πάλι μια παρόμοια κωμική κατάσταση. Σε αντίθεση λοιπόν με τον τρόμο, η κωμωδία ακροβατεί ανάμεσα στην έκπληξη και την οικειότητα και προφανώς όλα είναι θέμα μέτρου.
Στην περίπτωση του Hangover, το sequel μοιάζει με ένα ρετουσαρισμένο copy paste: το παρεόνι και πάλι σε περιπέτειες, αλλά ενώ το κλισέ tag line θα ήθελε μπροστά και το επίθετο «νέες», εδώ ο Φίλιπς μας σερβίρει τις ίδιες, πασπαλίζοντάς τις με λίγα ταϋλανδέζικα μπαχαρικά. Παρόλα αυτά τα γέλια τραντάζουν και πάλι τις αίθουσες, είτε από κεκτημένη ταχύτητα, είτε πάλι γιατί το concept είχε ακόμα λίπος για αποτάγγιση με στόχο ασφαλώς το εισπρακτικό μπουμ.
Γιατί τα λέμε τώρα όλα αυτά; Το τρίτο Hangover είναι ήδη στα σκαριά και ο Ζακ Γαλυφιανάκης που έχει μια σχέση αγάπης – μίσους με τις ορδές των φαν που τον κυνηγούν μετά το πρώτο παροιμιώδες μεθύσι, έχει αρχίσει να εκνευρίζεται. Ο ελληνικής καταγωγής ηθοποιός έχει δηλώσει ανοιχτά ότι η φήμη που απέκτησε τον κάνει να νιώθει τρομερά άβολα και σύμφωνα με το Rolling Stone, σχεδόν πρέπει να τον πιέσουν για να συμφωνήσει να προχωρήσει και στην τρίτη ταινία της σειράς. Κι αν όλα αυτά (η κούραση και η απροθυμία κλπ κλπ) είναι και λίγο μέρος του marketing ενός πρότζεκτ, η είδηση είναι ότι η συνέχεια των περιπετειών της παλιοπαρέας δε θα αφήσει τη σφραγίδα της με ένα ακόμα βράδυ κραιπάλης.
Οι πληροφορίες για το Part III θέλουν τον Άλαν να δραπετεύει από ένα ψυχιατρικό άσυλο με τη βοήθεια φυσικά των υπολοίπων. Ιδού η νέα ιδέα. Ορίστε η ανατροπή – κι ελπίζουμε ο Φίλιπς να τη χειριστεί με έμπνευση και ενέργεια. Μήπως πάντως τελικά ήταν όλα μέρος ενός σχεδίου; Η πρώτη ταινία να αναγορεύεται σε φαινόμενο, η δεύτερη να τρώει ακόμα από τον ύβο και η τρίτη να κλείσει τη σειρά alla grande.
Γιατί καλό το παρεόνι, αλλά για τρίτη φορά δε θα πηγαίναμε στην αίθουσα να το δούμε να κολυμπάει στο αλκοόλ πριν από ένα γάμο. Άσε που σε αυτό το πάρτι εργένηδων μπορεί να μην πήγαινε ούτε ο Γαλυφιανάκης.
Α.Ν
