Το Γαλλικό σινεφίλ περιοδικό Cahiers du Cinema “βγήκε” το 1951 από τις στάχτες ενός άλλου περιοδικού, του Revue du Cinema από τον Jacques Doniol-Valcroze και τον Andre Bazin. Ήταν ένα περιοδικό μικρής κυκλοφορίας για μυημένους. Κάτω από την επιρροή των “νεοτεριστών”, δηλαδή των συντακτών του περιοδικού, πήρε μια πιο πρωτοποριακή μορφή.
Το πρώτο σκέλος της πρωτοποριακής αυτής πολεμικής, ήταν η υπεράσπιση ενός νέου κινηματογράφου με Αμερικανούς και Βρετανούς αντιπροσώπους, όπως ο Χίτσκοκ, ενώ το δεύτερο σκέλος είχε να κάνει με την αντίσταση κατά του “ποιοτικού” κινηματογράφου. Παράλληλα, οι συντάκτες του Cahiers, υποστήριζαν τους νέους Γάλλους δημιουργούς όπως ο Bresson, o Renoir και o Ophuls. Από τη συντακτική επιτροπή αναδείχθηκαν μεγάλα ονόματα του Γαλλικού κινηματογράφου, όπως ο Rivette κι ο Rohmer, οι οποίοι υπήρξαν δυο αντιφατικοί πόλοι για το περιοδικό.
Στη δεκαετία του ’60 και υπό την καθοδήγηση του Rivettte, το περιοδικό ανέδειξε ένα από τα πιο σημαντικά κινήματα στην ιστορία του κινηματογράφου, τη Nouvelle Vague, με αντιπροσώπους σε όλη την Ευρώπη, όπως ο Polanski, o Bertolucci κι o Forman . Mε τον Μάη του ’68 ήρθε και η πολιτικοποίηση του περιοδικού και η στροφή προς την Μαρξιστική ιδεολογία. Μετά το 1974, το περιοδικό στρέφεται προς το σινεμά, ανεξαρτήτου ιδεολογίας, με έμφαση στο νέο Αμερικανικό κινηματογράφο με αντιπροσώπους τον Coppola και τον Scorcese.
Από τη δεκαετία του ’80, και μετά, η φιλοσοφία του περιοδικού παραμένει η ίδια και επικεντρώνεται σε τρία σημεία:
1. Την επανεκτίμηση του κινηματογράφου κάτω από διαφορετικές σκοπιές.
2. Τη συνεχή ανάλυση των αλλαγών στον κινηματογράφο και τις νέες παρουσίες που εμφανίζονται στο προσκήνιο.
3. Τη διερεύνηση του κινηματογράφου σε σχέση με άλλες τεχνολογίες όπως τηλεόραση, video, DVD, κλπ.
