Ξεκίνησε μαζί με τον Τσίκο, τον Χάρπο και τον Ζέπο από το βαριετέ και το θέατρο για να ανακοινώσει τον ερχομό του στο σινεμά στις πρώτες μέρες του ομιλούντος. Με στοιχεία σλάπστικ, μιούζικαλ και φάρσας, το σινεμά του Γκράουτσο, οι ανεπανάληπτες ατάκες και το τέλειο μοντάζ τους, χαρτογράφησε στο σινεμά μια από τις αειθαλείς, φωτεινότερες περιοχές του.
Το σινεμά των Μαρξ δεν είναι επακριβώς ένα feelgood σινεμά, δεν θαυμάζει και πολύ τους ανθρώπους ας πούμε, είναι όμως μια έξοχη υπενθύμιση της πολυεπίπεδης σάτιρας. Το ακόλουθο βίντεο αναλύει με σοβαρότητα τις διαφορές της σάτιρας από την κοροϊδία και αναδεικνύει πώς στο μυθικό «Duck Soup» ένα είδος χιούμορ έφτασε στην τελείωσή του. Ταυτόχρονα μελετά πώς η σάτιρα αυτή λειτουργεί, πώς εντοπίζει την πολιτική της αιχμηρότητα (ιδίως σε μια εποχή που ο Χίτλερ μόλις ανεβαίνει στην εξουσία) και, δυστυχέστερα, επισημαίνει τις μοντέρνες παραλλήλους που αποδεικνύουν πως τα πράγματα στην δημαγωγική πολιτική δεν έχουν αλλάξει όσο θα έπρεπε.
