Η νεοϋορκέζικη σκηνή stand-up κωμικών θρηνεί μια ακόμα απώλεια, αυτή τη φορά στο πρόσωπο του Γκίλμπερτ Γκότφριντ, που ίσως δεν είναι γνωστός στα καθ΄ημάς, αλλά εμμέσως τον ξέρουμε οι περισσότεροι από τον ρόλο του παπαγάλου στον «Αλαντίν» του 1992, ρόλο για τον οποίον όπως έλεγε ο ίδιος έκανε το πλήρες… «Ντε Νίρο, έφυγα και για μήνες ζούσα σε δέντρα της Νότιας Αμερικής». Μπορείς να μην τον αγαπάς;
— Gilbert Gottfried (@RealGilbert) April 12, 2022
«Μπορείς», απαντούσαν πάντως πολλοί, που ακόμα και σε εποχές πολύ μεγαλύτερης ανεκτικότητας, πολύ μεγαλύτερης αντοχής στα αστεία (αν είναι δυνατόν να μιλάμε πια για «αντοχή» σε αστεία), καταδίκαζαν το αμετροεπές, συχνά χονδροειδές και κυρίως αναιδές χιούμορ του κωμικού με την στριγγή φωνή – που πάντως δεν ήταν η κανονική του. Φωνή που του εξασφάλισε σωρεία φωνητικών ρόλων.
Παραδείγματα χιούμορ που τον έβαλαν σε μπελάδες σχετίζονταν με το θάρρος του (άλλοι θα το ονόμαζαν αλλιώς) να σατιρίζει καταστάσεις λεγόμενου «too soon», δηλαδή γκρεμίσματος τραγικών συμβάντων με κωμικό τρόπο πολύ σύντομα αφ' ότου οι τραγωδίες είχαν εξελιχθεί. Έτσι δεν δίστασε να πει ότι δεν πήρε ένα αεροπλάνο «γιατί είχε στάση στο Empire State Building», λίγες εβδομάδες μετά το 9/11, ή σατίρισε το γιαπωνέζικο τσουνάμι μετά τους σεισμούς του 2011. Για αστεία σαν αυτά συχνά πλήρωνε τις συνέπειες με αντικαταστάσεις και εχθρικό κοινό.
Ωστόσο, «η πιο χαρακτηριστική φωνή στο Χόλιγουντ», ήταν μεγάλος μάστορας και η νεοϋορκέζικη σκηνή κατεδαφιστικών κωμικών όπως οι Τζέισον Αλεξάντερ και Ντέιν Κουκ, χάνουν ένα σπουδαίο μέρος τους, με αναρίθμητα credits σε ταινίες («Αλαντίν» – και σε σειρά συνεχειών σε σινεμά και τηλεόραση, «Ο Μπάτσος του Μπέβερλι Χιλς 2», «Problem Child», «Κοίτα Ποιος Άλλος Μιλάει»), τηλεόραση (SNL, πλήθος guest φωνητικών ή μη, «Χελωνονιντζάκια»), αλλά και video games και σταθερές παρουσίες σε talk show και εκπομπές. Από τις χαρακτηριστικές του είναι αυτή στην εκπομπή του Χάουαρντ Στερν (λογικό, αυτός αντέχει), όπου ιστορικές έχουν μείνει οι φωνητικές του μιμήσεις στον Μπέλα Λουγκόζι, τον Γκράουτσο Μαρξ και τον Άντριου 'Dice' Κλέι, πάντα με χιούμορ απρόσμενο και όχι ακριβώς λόγιο για τα δεδομένα εύθραυστων θεατών.
Ο θάνατός του αφήνει προφανώς ένα κενό που δεν θα αναπληρωθεί, ειδικά στην φτωχική χιουμοριστικά περίοδο που διανύουμε.
