Όταν ανέβηκε στη σκηνή των βραβείων του βρετανικού περιοδικού Empire για να παραλάβει το βραβείο Empire Inspiration, ο Σαμ Μέντες («American Beauty», «Road to Perdition», «Skyfall») στράφηκε σε όλους εκείνους που τον έχουν προσωπικά εμπνεύσει για να γίνει σκηνοθέτης και έβγαλε ένα γλυκύτατο, εύγλωττο λόγο γεμάτο από αγάπη και νοσταλγία για το σινεμά, κλασικό και σύγχρονο.
Η Έλεν Μίρεν, όμως, δεν ενθουσιάστηκε τόσο με όσα άκουσε και όταν ήρθε η δική της σειρά στη σκηνή (για να παραλάβει το βραβείο Empire Legend), σημείωσε με νόημα ότι ο Μέντες δεν ανέφερε ούτε μία γυναίκα σκηνοθέτη ή σεναριογράφο στο λόγο του. «Ήταν πολύ καλή η λίστα του Σαμ με τις στιγμές που τον ενέπνευσαν…Παρατήρησα όμως ότι δεν υπήρχε ούτε ένα γυναικείο όνομα πίσω από την κάμερα. Δεν έχω τίποτα εναντίον του – απλώς ελπίζω, προσεύχομαι, ξέρω ότι σε πέντε ή δέκα χρόνια, όταν ο επόμενος Σαμ ανέβει στη σκηνή και βγάλει το δικό του, ή δικό της λόγο, θα υπάρχουν δύο ή τρία ή τέσσερα ονόματα!», είπε εύστοχα η Μίρεν, υπό τις επευφημίες του πλήθους.
Δείτε παρακάτω τα δύο αποσπάσματα από τη βραδιά.
Ο λόγος του Σαμ Μέντες…
«Θέλω να ευχαριστήσω τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ για το Δωμάτιο Πολέμου στο "Dr Strangelove", τον Μπίλι Γουάιλντερ για τον Σ.Σ.Μπάξτερ στο "The Apartment", τον Κουροσάβα για τον θάνατο του βασιλιά στο "Throne of Blood", τον Μάρτιν Σκορσέζε για την κίνηση της κάμερας μέσα σε έναν άδειο διάδρομο στον «Ταξιτζή», τον Τζόελ και τον Ίθαν Κοέν για την τελευταία σκηνή ανάμεσα στη Μαρτζ και τον Νορμ στο κρεβάτι στο τέλος του "Fargo", τον Πολ Τόμας Άντερσον για την κώφωση του Πλέινβιου στο "There Will Be Blood", τον Μπέργκμαν για την επίσκεψη της Άντερσον στην Λιβ Ούλμαν μέσα στη νύχτα στο "Persona", τον Φράνσις Φορντ Κόπολα για τον φόνο του Φρέντο Κορλεόνε στο "The Godfather II", τον Ντέιβιντ Φίντσερ για την πρώτη σκηνή του "The Social Network", τον Μπομπ Φόσι για την σκηνή της οντισιόν στην αρχή του "All That Jazz", τον Κουέντιν Ταραντίνο για τον λόγο του Κρίστοφερ Γουόκεν για το ρολόι στο "Pulp Fiction", τον Γούντι Άλεν για τα πυροτεχνήματα πάνω από το Μανχάταν, τον Κλιντ Ίστγουντ που έκανε να βρέξει στο τέλος του "Unforgiven", τον Μάικλ Πάουελ για τη στιγμή που η Μόιρα Σίρερ μπαίνει στο μπαλέτο του "The Red Shoes", τον Ντέιβιντ Λιντς για το ταξίδι με το αυτοκίνητο με τον Φρανκ Μπουθ στο "Blue Velvet", τον Μάικ Νίκολς για τον Μπέντζαμιν στην πισίνα στο "The Graduate", τον Φρανσουά Τριφό για τη στιγμή που το αγόρι κοιτά στο φακό στο τέλος του "Les 400 Coups", και τον Βιμ Βέντερς για τη στιγμή που ο Χάρι Ντιν Στάντον βλέπει τη Ναστάζια Κίνσκι μετά από τόσα χρόνια στο τέλος του "Paris, Texas".»
..και ο λόγος της Έλεν Μίρεν
