Σε αντίθεση με την κραυγαλέα εξωστρεφή αίσθηση που θα μπορούσε να επιδώσει η πρώτη ύλη (τα '60ς, οι λόγοι του Κένεντι, ο ψυχρός πόλεμος, η διαστημική κούρσα, ο τελικός θρίαμβος της κατάκτησης της σελήνης), ο Τσαζέλ παρέδωσε με εσωστρέφεια (υποτονικά λένε οι πολέμιοι) την ιστορία του Νιλ Άρμστρονγκ, ενός ανθρώπου ιδιωτικού, χαμηλότονου (υποτονικού λένε πάλι οι πολέμιοι), υποκινούμενου από μια προσωπική τραγωδία.
Το βίντεο αναλύει και εμφαίνει στην διττότητα της ανθρώπινης φύσης, στην αντιφατική τάση μας να συνειδητοποιούμε τα όριά μας και να ανακουφιζόμαστε στην θαλπωρή των κεκτημένων αλλά και να μεθούμε από τα όνειρα, την φιλοδοξία πραγμάτωσης υψηλών σχεδίων.
Ωραιότατα αφηγημένο, μελωδημένο κάπως κόντρα στα λεγόμενα (και στο φιλμ – η μουσική του Χέργουϊτζ θα αρκούσε) το βίντεο του LSO, στην αγαστή του προβλεψιμότητα, ανυψώνει ένα φιλμ που η αδυναμία του ωχριά μπροστά στις αρετές του, μπροστά στην σημασία του στον ανθρώπινο παράγοντα, την δική μας εμπειρία στον κυκεώνα των συνεπειών των οραμάτων μας.
Δεν μας κατηγορείς γι' αυτά.
