Το άτυπο debate, υπέρ ή κατά του παραδοσιακού φιλμ σε σχέση με τα σύγχρονα ψηφιακά μέσα, συνεχίζεται. Κι αν κάποιοι δημιουργοί, όπως ο Μάρτιν Σκορσέζε, έχουν σχεδόν «στρατευτεί» υπέρ της επιβίωσης του φιλμ, έχει ενδιαφέρον να δούμε τι πιστεύουν άλλοι σημαντικοί συνάδελφοί του, σκηνοθέτες και διευθυντές φωτογραφίας με αξιοσημείωτη πορεία στη βιομηχανία.
«Αν το φιλμ πεθάνει, κάτι θα χαθεί»
«Νομίζω ότι θα ήταν ιδανικό να διατηρηθούν και οι δυο επιλογές όσο το δυνατόν περισσότερο. Ο Κρις Νόλαν με κάλεσε όταν “έτρεχε” καμπάνια για να βοηθήσει την Kodak και έκανα τότε ό,τι μπορούσα με τις διασυνδέσεις που είχα, γιατί θεωρώ ότι το φιλμ είναι σπουδαία τέχνη. Αν πεθάνει, θα υπάρχει ένα κενό. Δεν είναι απλή αντικατάσταση. Εκμεταλλεύτηκα τις δυνατότητες του φιλμ στον «Παλεστή» και στο «Μαύρο Κύκνο», αλλά και στη φωτογραφία του «Νώε» μπορεί κανείς να δει ότι πραγματικά προσπαθήσαμε να αξιοποιήσουμε αυτά που έχει να προσφέρει η παραδοσιακή κινηματογράφηση. Πιστεύω απλά ότι οι μορφές της τέχνης αλλάζουν και οι ιστορίες αλλάζουν, καθώς αλλάζουν και τα μέσα.» Ντάρεν Αρονόφσκι.
«Υπάρχει κάτι διαφορετικό στις ταινίες που είναι γυρισμένες σε φιλμ»
«Το «Inside Llewyn Davis» γυρίστηκε σε φιλμ για πολλούς λόγους. Αλλά χαίρομαι που το κάναμε έτσι αν και σήμερα όλα είναι ένα υβρίδιο: μπορεί να χρησιμοποιείς φιλμ, αλλά μετά το υλικό μπαίνει σε ένα κουτί κι όλο περνάει σε υπολογιστή για βαριά ψηφιακή επεξεργασία. Παρόλα αυτά κάτι αλλάζει όταν γυρίζεις σε φιλμ, η ταινία δείχνει διαφορετική. Πάντως έτσι γίνονται σήμερα τα πράγματα, οπότε είναι πιθανό ότι θα επιλέξουμε να γυρίσουμε ταινίες ψηφιακά.» Τζόελ Κοέν
«Ό,τι κάνουμε με το HD είναι η προσπάθεια να αναδημιουργήσουμε την εικόνα του φιλμ»
«Ακόμα και σήμερα, το φιλμ προσφέρει μια πλουσιότερη οπτική παλέτα από το HD. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το φιλμ εξακολουθεί να είναι ο καλύτερος και ο μοναδικός δοκιμασμένος τρόπος για να διατηρούμε τις ταινίες στο χρόνο. Δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση ότι η ψηφιακή πληροφορία μπορεί να επιβιώσει στο χρόνο, αλλά για το φιλμ το γνωρίζουμε, αρκεί το υλικό να αποθηκευθεί και να συντηρηθεί σωστά.» Μάρτιν Σκορσέζε.
«Εξακολουθεί να υπάρχει κάτι έμφυτα μαγικό στο γύρισμα με παραδοσιακό φιλμ»
«Και σε κάποιο βαθμό, υπάρχει ένα μυστήριο, αισθάνεσαι σαν το μάγο πίσω από την κουρτίνα που κάνεις τα πράγματα να συμβούν. Αυτό είναι κάτι που αγαπώ, γιατί με την ψηφιακή φωτογραφία έχεις εξαλείψει οτιδήποτε απρόβλεπτο ή προβληματικό, αλλά δεν υπάρχουν εκπλήξεις να περιμένεις, παίρνεις άνετα περισσότερα ρίσκα. Σίγουρα κοιμάσαι καλύτερα το βράδυ, δεν τρέχεις στις 4 το πρωί να δεις τι έγινε στο εργαστήριο, δεν αγωνιάς για ελαττώματα και αναπάντεχα πράγματα – δε σημαίνει ότι έχεις λιγότερη δουλειά: πάλι πρέπει να στήσεις σωστά τα φώτα σου, να κάνεις καλή επιλογή στα κάδρα και στην αίσθηση συνέχειας των σκηνών.» Τζεφ Κρόνγουιθ, διευθυντής φωτογραφίας στο «Gone Girl» του Ντέιβιντ Φίντσερ.
«Δεν υπάρχει ζήτηση»
«Υπάρχουν πολλοί που θα ήθελαν να συνεχίσουν να γυρίζουν σε φιλμ. Δεν είναι πρόβλημα για κάποιον να το κατασκευάζει. Αλλά η ζήτηση είναι μικρή και έχουν απομείνει μόνο δύο εργαστήρια στο Λος Άντζελες. Σταδιακά γίνεται ακριβό το να μετακινηθεί το υλικό μακριά και συνεχιστεί η διαδικασία. Και μάλλον πλησιάζουμε στο τέλος του φιλμ». Φαίδων Παπαμιχαήλ («Nebraska»).
«Θα συνεχίσουμε να μοντάρουμε σε φιλμ»
«Όχι απλώς γυρίσαμε το “Jimmy’s Hall” σε φιλμ, αλλά κάναμε και το μοντάζ σε φιλμ. Και είναι πολύ καλό γιατί τα κοψίματα δεν είναι τόσο γρήγορα όπως στο ψηφιακό φορμά, οπότε ελέγχεις περισσότερο αυτό που κάνεις. Είναι πιο ανθρώπινος τρόπος δουλειάς. Η βιομηχανία του σινεμά είναι όπως όλες οι άλλες – μετράει η ταχύτητα και η λιγότερη δυνατή εμπλοκή των ανθρώπων στη δουλειά. Εμείς όμως θα συνεχίσουμε να μοντάρουμε σε φιλμ.» Κεν Λόουτς.
«Άλλοι θα πάρουν για εμάς την απόφαση για το αν θα χρησιμοποιούμε φιλμ ή ψηφιακό φορμά. Νομίζω ότι το φιλμ θα εξαφανιστεί, οπότε δε θα υπάρχει δίλημμα. Αν και πιστεύω ότι θα επανέλθει, κάτι σαν τους δίσκους βινυλίου ή κάτι τέτοιο». Τζέιμς Γκρέι («The Immigrant»)
«Εγώ πάντα προτείνω φιλμ και σχεδόν πάντα απορρίπτεται» Τόφερ Όμπσορμ, Διευθυντής Φωτογραφίας στο «Dear White People».
«Αισθάνομαι ότι το θέμα δεν είναι “φιλμ ή ψηφιακό”, αλλά για μένα το ζήτημα είναι να κάνουμε ταινίες. Και δε χρειάζεται να τις γυρίζουμε σε ταινία για να είναι ταινίες» Μπομπι Μπουκόφσκι, Διευθυντής Φωτογραφίας «Infinitely Polar Βear».
