Υπήρξε από τις βασικές φωνές του αμερικανικού indie στα ‘90s, κάνοντας ένα σινεμά όχι ακριβώς διασκεδαστικό – δεν μπορείς να πεις ότι διασκεδάζεις με μια ταινία σαν το «Happiness»- μα σίγουρα συναρπαστικό, θέτοντας ερωτήματα που το 99% της σύγχρονης παραγωγής φοβάται να ρωτήσει. Ο Τοντ Σόλοντζ συνέχισε στην ίδια πορεία και στον επόμενο αιώνα, απλά τα έντυπα σταμάτησαν να ασχολούνται μαζί του, οι ταινίες του περνούσαν απαρατήρητες και η εύρεση χρηματοδότησης ολοένα και πιο δύσκολη.
Ως γνωστόν, με δυο σταρ στο πλευρό σου είναι ευκολότερο να λάβεις το πράσινο φως. Κάπως έτσι, ο Σόλοντζ θα επιστρέψει με την πολύτιμη αρωγή της Ελίζαμπεθ Όλσεν και του Τσαρλς Μέλτον, τον οποίο κάποια έντυπα μυστηριωδώς θεωρούσαν σιγουράκι στην κατηγορία του Β’ Ανδρικού Ρόλου στα Όσκαρ. Η σύνοψη του «Love Child», όπως λέγεται, θέλει την κεντρική ηρωίδα, τη Μίστι, παντρεμένη με έναν αγροίκο και παρηγοριά τον εντεκάχρονο γιου της. Ο τελευταίος σκαρφίζεται ένα σχέδιο ώστε ο πατέρας του να βγει από τη μέση και η μητέρα του να παντρευτεί εκείνον.
Ναι, ακούγεται εντελώς Σόλοντζ.
