Η Σαββατιάτικη πρεμιέρα της τηλεοπτικής ταινίας «Game Change», για την προεκλογική καμπάνια του Τζον ΜακΚέιν και της Σάρα Πέιλιν το 2008, στο καλωδιακό HBO έφερε ακριβώς τις αναμενόμενες αντιδράσεις από τα δύο κυριότερα πολιτικά στρατόπεδα των ΗΠΑ: οι μεν Δημοκρατικοί πανηγύρισαν για την επικριτική απεικόνιση της Πέιλιν στην ταινία και οι δε Ρεπουμπλικάνοι δηλώνουν έξαλλοι από την διαστρεβλωμένο, όπως λένε, χαρακτήρα που βασίστηκε στην υποψήφια για την αντιπροεδρία πολιτικό.
Οι συντελεστές μιας ταινίας με ένα τέτοιο 'καυτό' περιεχόμενο, φυσικά, δεν περίμεναν οι κριτικές να επικεντρωθούν στο καθαρά καλλιτεχνικό κομμάτι, και ακόμα και εκείνα τα δημοσιεύματα που το έκαναν έχουν παραγκωνιστεί από τις κορώνες των Ρεπουμπλικανών που κατηγορούν το Χόλιγουντ για φιλο-αριστερά συναισθήματα και αναίσχυντη προπαγάνδα εις βάρος της Αμερικανίδας πολιτικού.
Η ίδια η Πέιλιν, στο e-mail που έστειλε στο ABC αναφέρει ότι η οικογένειά της «έχει τις σωστές προτεραιότητες […] και το να είμαι αγαπητή από την ‘Ομάδα Ομπάμα’ του Χόλιγουντ δεν είναι ψηλά στη λίστα μου,» ενώ στο FOX News δήλωσε ότι «δεν πρόκειται να παρακολουθήσω την ταινία, ούτε και ο Γερουσιαστής ΜακΚέιν. Το έχουμε συζητήσει και συνειδητοποιήσαμε ότι τα ψέματα του Χόλιγουντ είναι ψέματα του Χόλιγουντ και τίποτα παραπάνω. Θα κάνουν τα πάντα για να βγάλουν λεφτά και η μηχανή τους τυχαίνει να είναι μια αριστερή μηχανή που υποστηρίζει τον Μπάρακ Ομπάμα. Και οι εργαζόμενοι της καμπάνιας […] θα πρέπει να ντρέπονται γιατί η ταινία είναι μια ψευδής ιστορία, όπως μπορείτε να δείτε και στο τρέιλερ.»
Η Πέιλιν αναφέρεται σε αυτούς τους αυτόπτεις και αυτήκοους μάρτυρες που μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους με τους κινηματογραφιστές, ανάμεσά τους και οι δύο βασικοί συνεργάτες του ΜακΚέιν, Στιβ Σμιντ και Νικόλ Γουάλας, η οποία μάλιστα ανέφερε χαρακτηριστικά ότι η ταινία ήταν «τόσο αληθινή που με έκανε να ανατριχιάσω», προσθέτοντας ότι στην πραγματικότητα αφορά το προσωπικό της προεκλογικής καμπάνιας και όχι τους δύο επικεφαλής της. Φυσικά, στο χορό των δηλώσεων μπήκε και ο ΜακΚέιν λέγοντας: «Δεν καταλαβαίνω, ακόμα και στον σκληρό κόσμο της πολιτικής, γιατί συνεχίζεται αυτή η επίθεση σε ένα καλό και αξιοπρεπές άτομο. Την θαυμάζω και τη σέβομαι. Είμαι περήφανος για την καμπάνια μας…Νομίζω ότι είχε τα περισσότερα προσόντα.»
Οι πιο ψύχραιμοι μιλούν, βέβαια, για μια αξιοπρεπή ταινία που βασίζεται στην πολύ δυνατή (και άκρως πειστική ως μίμιση) ερμηνεία της Τζουλιάν Μουρ για να πει την ιστορία μιας πολύ λανθασμένης απόφασης εκ μέρους της καμπάνιας του Τζον ΜακΚέιν (Εντ Χάρις) – απόφαση που υπαγόρευσε την επιλογή της Πέιλιν βάσει στρατηγικής (ήλπιζαν ότι θα έδινε ώθηση στο 'βαρετό' προφίλ του ΜακΚέιν) παραβλέποντας ότι δεν ήταν σε καμία περίπτωση έτοιμη για την τεράστια αυτή ευθύνη, κάτι που οδήγησε σε αξέχαστες γκάφες. Η Πέιλιν της ταινίας δεν είναι ακριβώς το ανέκδοτο που θα περίμενε κανείς, αλλά παρουσιάζεται ως μια συμπαθής γυναίκα που απλά αδυνατεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της θέσης, ενώ ακόμα πιο αμφιλεγόμενο είναι το δεύτερο μέρος της ιστορίας, που δείχνει την Πέιλιν να χάνει σιγά σιγά τη ψυχραιμία της και τους συνεργάτες της να διαπιστώνουν έντρομοι την έκταση της ανικανότητάς της.
Χριστίνα Λιάπη
