To «Before Sunrise» του 1995, η indie ρομαντζάδα των Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί εξελίχθηκε στο πιο αγαπητό work in progress της σινεφιλικής κοινότητας , με κάθε επόμενη ταινία να εξελίσσει την προηγούμενη και ταυτόχρονα να τη μεταβάλλει, καθώς οι συντελεστές της αντιμετωπίζουν την ερωτική σχέση σαν έναν ζωντανό οργανισμό. Ο ίδιος ο Ίθαν Χοκ πάντως όχι μόνο δεν πίστευε ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο – εντάξει, μάλλον κανείς δεν περίμενε τέτοια αποδοχή και συνέχεια- αλλά θεωρούσε ότι δεν θα ασχοληθεί άνθρωπος με την ταινία, όπως δηλώνει σε πρόσφατη συνέντευξή του.
«Όταν έκανα αυτή την ταινία ή το Boyhood με τον Ρίτσαρντ δεν ήξερα καν αν θα κυκλοφορήσουν στις αίθουσες. Ένα μέρος του εγκεφάλου μου έλεγε ότι δεν θα ενδιαφερθεί κανείς να το δει αυτό. Προσωπικά άκουσα απλά τη δική μου φωνή, το δικό μου ένστικτο και προχώρησα. Κάθε φορά στη ζωή μου που προσπάθησα να ξεπουληθώ, θεωρώντας δεδομένο ότι η ταινία θα γίνει μεγάλη επιτυχία, κάθε φορά που το δοκίμασα αυτό, βρέθηκα να αποτυγχάνω παταγωδώς, κατέληξα να πέφτω έξω», ανέφερε ο Χοκ, ξεκαθαρίζοντας, βασικά, ότι αυτή η εσωτερική φωνή και η καλλιτεχνική ειλικρίνεια ειναι το μυστικό της επιτυχίας μιας επιλογής του.
Όπως έχει αναφερθεί πολλές φορές στο παρελθόν, ο Λινκλέιτερ καλεί τους δύο πρωταγωνιστές του να λειτουργήσουν σαν συνδημιουργοί των ταινιών και μέρος της αυθεντικότητάς τους οφείλεται σε αυτή τη συλλογική δουλειά. Αν θα δούμε κάποτε τέταρτη ταινία δεν το ξέρουμε, με δεδομένο όμως ότι όλες οι ταινίες κλείνουν με μια υποσχετική εκκρεμότητα, θα μπορούσες να πεις ότι αυτή η εκκρεμότητα είναι ακριβώς το σίκουελ που περιμένουμε, με έναν μετα-κινηματογραφικό τρόπο.
